|

عباس: تا 9ماه آینده مذاکره نخواهیم کرد

سیاوش رزمند:روند مذاکرات صلح خاورمیانه در حال تبدیل‌شدن به میهمانی‌های خودمانی سه‌جانبه آمریکایی‌- اسراییلی - فلسطینی است که هر چند سال تجدید می‌شود. روسای مختلف جمهور آمریکایی از کارتر تا اوباما خود را مقید به پیگیری تشکیل دولت فلسطینی می‌دانند. دموکرات‌ها جای خود را به جمهوریخواه‌ها می‌دهند و برعکس. از 1978 به این‌سو نتیجه‌اش هرچه بوده نه صلح که درگیری‌های هرچه بیشتر برای خاورمیانه بوده است. رییس تشکیلات خودگردان فلسطین «محمود عباس» همزمان با ازسرگیری مجدد مذاکرات صلح اعلام کرده که طرف فلسطینی بیش از 9 ماه مذاکره نخواهد کرد و حاضر به دادن امتیاز جدیدی به اسراییل نخواهد بود. با این حال منابع وزارت امور خارجه آمریکا خبر از آغاز مذاکرات طی دو هفته آینده می‌دهند. به گزارش بی‌بی‌سی، «جان کری» وزیر خارجه ایالات متحده هم با تاکید بر زمان 9ماهه مذاکرات تاکید کرد که محتوای مذاکرات محرمانه خواهد بود. اما آنچه او امیدبخشی مذاکرات خوانده از سوی «جبهه خلق برای آزادی فلسطین» غیرقانونی بوده چراکه در کمیته اجرایی «سازمان آزادیبخش فلسطین» به‌عنوان مسوول سیاسی دولت خودگردان که متشکل از گروه‌های فلسطینی است لحاظ نشده است. «انورسادات» جانش را بر سر کمپ‌دیوید گذاشت. موافقتنامه اسلو و دست دوستی «اسحاق رابین» به سوی «یاسر عرفات» گلوله «ایگال عمیر» را به جانش خرید تا تنها نخست‌وزیر ترورشده اسراییل شود. اسطوره مقاومت عرب اما راهی متفاوت پیمود. «یاسرعرفات» روزگاری در صحن سازمان ملل، جهان را ندا داده بود: «امروز به پیشگاه شما در حالی آمده‌ام که در یک دستم شاخه زیتون گرفته‌ام و در دست دیگرم تفنگ یک مبارز آزادی را. نگذارید شاخه زیتون از دستم بیفتده نگذارید شاخه زیتون از دستم بیفتد!» چریک فلسطینی اما تفنگ را از دست رها کرد تا در کهنسالی‌اش در رام‌الله ویران به نظاره یورش اسراییلی‌ها بنشیند و دوپاره شدن فلسطین و جدایی غزه را به چشم ببیند. فتح موقعیت ممتاز خود را از دست داد و روند صلح با هرگونه نرمش در رابطه با به رسمیت شناختن رژیم اسراییل از سوی حماس رد شد. نتیجه مذاکرات آناپولیس در سال 2007 توسط جورج بوش پسر نیز با حمله اسراییل به نوار غزه راه به جایی نبرد. شکست پی‌درپی مذاکرات در طول 40سال گذشته سبب تندتر شدن مواضع طرف اسراییلی شده است. «آریل شارون» و «بنیامین نتانیاهو» حتی حاضر به نرمشی نیم‌بند همانند «ایهود المرت» یا «تزیپی لیونی» نبودند. خیزش راست افراطی در سرزمین‌های اشغالی به گسترش شهرک‌سازی‌ها منجر شده که در وهله نخست بازگشت به مرزهای 1967 را به‌سختی ممکن می‌کند و از طرفی موجب تخلیه فلسطینیان از جمله قبایل بادیه‌نشین عرب از صحرای نقب شده است. کوچ اجباری فلسطینیان و نقض گسترده حقوق‌بشر نه‌تنها در نوار غزه که در تمامی کرانه باختری رود اردن مورد اعتراض مجامع جهانی شده است. سیاست‌های اوباما اما برخلاف خوشبینی‌هایی که بر عزم برای حل این مساله حکایت داشت چندان خوشبینانه ادامه نیافت. قطع کمک به دولت خودگردان در پی عضویت فلسطین در یونسکو و درخواست برای عضویت سازمان ملل متحد را نمی‌توان حاکی از خوش‌نیتی یا حتی بی‌طرفی دولتی دانست که خود را در هیبت منجی خاورمیانه می‌بیند. امروز «لیونی» از طرف رژیم اسراییل در مقابل «صائب عریقات» مذاکره‌کننده فلسطینی در شرایطی به مذاکره می‌نشیند که «مقاومت اسلامی فلسطین» (حماس) که اداره نوار غزه را برعهده دارد مذاکرات را در راستای احیای حقوق فلسطین و تشکیل دولتی مستقل نمی‌داند و از آن حمایت نمی‌کند. اختلافات درونی جریان‌های فلسطینی و تغییر بازیگران منطقه‌ای شرایط را به سویی هدایت نمی‌کند که بتوان امیدی به تشکیل سرزمینی فلسطینی بست. هواپیماربایان عرب در دهه 70 میلادی و شمایل‌های لیلا خالد و یاسر عرفات و جورج حبش امروز جایشان را به نوجوانان سنگ به دست انتفاضه‌ای داده است که نشانی از پایان ندارد، همچنان روز تشکیل اسراییل یادآور آوارگی فلسطینیان، اشغال سرزمینشان و «روز نکبت» ملتی که بیش از نیم‌قرن است خانه ندارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.