|

سهم امید از کابینه روحانی چیست؟

علی آستانه

دکتر روحانی نه کاندیدای مورد علاقه فلان روزنامه صبح بود و نه منتخب صندوق فلان خطیب محترم که این روزها اندرزش می‌دهد. اما این را نشانه بلوغ سیاسی خود و آنها که موافق او نبودند بگذاریم که منتخب ریاست‌جمهوری یازدهم، رییس‌جمهور همه ماست. بگذارید آنها این پیروزی را به نام خود سند کنند ما خوشحال می‌شویم که دست در دست هم نهیم به مهر... اما نکته‌ای هم هست؛ اینکه می‌گویند ایرانی‌جماعت حافظه تاریخی ندارد کمی تلخمان می‌کند. واقعا یکی، دوماه گذشته را هم ما از یاد برده‌ایم؟ در میان عرقریزان ستادها و صف‌ها و در شرایطی که شکست به استقبال امید ما می‌رفت، امیدداشتن به فردایی بهتر موجب جنبشی بی‌سروصدا شد. ما با خواسته‌هایی وارد این کارزار انتخاباتی شدیم. بله دوم خردادی دیگر بود. اما نجیب‌تر و بالغ‌تر و فروتن‌تر. اما مرجع اصلی امیدواری و موتور محرکه «می‌شود پیروز شد»، همین بچه‌های روزنامه‌نگار و هنرمندان و اهل فرهنگ بودند که نه در ویترین که به عقبه جامعه رفتند و موج مردم را برانگیخته کردند. مطمئنا کاندیداهای محترم دیگر آرزو داشتند که اینچنین گروه‌های مرجعی پشتوانه آنها باشد، اما چرا نشدند؟ چون در کنار تیم آن کاندیداهای محترم، افرادی حضور دارند که حقوق مردم و فرهنگ و هنر و روزنامه‌نگاران را در گذا شته ارجی نمی‌نهادند. خود کاندیداها که اشکالی نداشتند؟ لبخند از دهانشان نمی‌افتاد اما ملت عقبه این کاندیدا را هم نگاه می‌کرد و این گروه‌های مرجع هم مرتب به مردم گزارش می‌دادند که کنار دست فلان آقای کاندیدا چه كسي نشسته .خاطرات مرور می‌شد و امید قطره‌قطره در پمپاژ خاطره و شخصیت قوی کاندیدا به موج می‌رسید. مردم از قیاس افراد، راحت‌تر به تفاوت افکار می‌رسند و آن روز در کنار روحانی، نام‌هایی بود که کرامت مردم را پاس داشته بودند. آیا قرار است آن نام‌ها کنار بروند و کسانی دیگر جای آنها بنشینند؟ این می‌شود؟ اینکه آقایان اصلاح‌طلب گفته‌اند که سهمی از رییس‌جمهور نمی‌خواهند، درست. اما باید پیگیر مطالباتشان باشند. حضرات با این تنزه‌طلبی و عدم بیان و پیگیری خواسته‌ها، چه نیازی به تطور دولت‌ها و تغییر ریاست‌جمهوری‌هاست؟
رییس‌جمهور یازدهم ایران، آقای دکتر روحانی سه فضل در میان ما دارد؛ دیپلمات متبحری است. حقوقدان باسوادی است و دیگر اینکه در مقوله امنیت نگاهی متفاوت با دیگران دارد. این سه خصلت بارز را با سوگندی که به جان همه ما نشست، شخصیتی محکم و استوار و قابل‌اعتماد ساخته است که بدیلی در میان کاندیداهای دیگر نمی‌یافت. خداوند خواست که مایی که در جدول اهل بخیه و پشت‌پرده هیچ حساب می‌شدیم، تعیین‌کننده بازی باشیم و حالا بخواهیم که رییس‌جمهور ما در کنار رعایت حقوق اقلیت خوب و مهربان و اهل کمال! به خواست اکثریت دردمند در تعیین کابینه توجه فرمایند. این از حقوق اقلیت نیست که کابینه را هم بچیند. نکته مهم اینجاست که به عنوان خواست حداقلی باید بازگو شود. آن نکته این است که برای اهل فرهنگ و هنر و علم، شاید اصلا وزیر شهرسازی یا بازرگانی و تعاون و حتی خارجه و اقتصاد چندان مهم نباشد. اما وزارت داخله که امید را تداوم دهد و حقوق شهروندی را آنچنان که از لبان دکتر روحانی گفته شد را پاس بدارد و یا نام وزیر اطلاعاتش امیدبخش برای نظام و استحکام‌بخش فعالیت‌های قانونی و و چتر ایمن برای اهل فکر و فرهنگ باشد و ارتباط وزیر فرهنگش با اهل هنر و فرهنگ پیش از ورود به کابینه چیزی در حد صفر نباشد، اینها برای ما میهمان‌اند. لااقل سه وزیری که از میان اهل وزرا باید آشنای اهل فکر و فرهنگ و علم و هنر باشند. مزیت دکتر روحانی در همین مقولات است. ما همان گمنام‌هایی هستیم که به ستادهای درجه یک نرفتیم. روح خود را به ایران سربلند ساییدیم و برای فردای ایران که از روز تحلیف رییس‌جمهور برای رای‌دهندگان به او آغاز می‌شود، انگشت اشارتمان به افراد کابینه او بلند است که نشان دهیم در کارخود بهترین هستند و لاجرم لازم‌ترین. از نیت رقیب چیزی نمی‌گوییم. انشاءالله که همه آنها یاریگر این خواست اکثریت هستند. اما ناامیدی رای‌دهندگان حربه اصلی کسانی است که دوگانه «یا نظام یا مردم» را برای روحانی تعیین می‌کنند. هرچندغیر از این نیست که نظام مردمی ما نظر مردم رای‌دهنده و منتخبشان برایش مهم و شیرین است و متخصصان و مناسب‌ها را برای کار سخت روحانی ترغیب به حضور می‌کند. باری ما یک سهم از کابینه روحانی می‌خواهیم؛ اینکه نشکند. در تعامل‌ها، موتور محرکه و چشمه‌های امیدبخش موجش را معامله نکند. به نشان قدردانی از فلان شخصیت، وزارتخانه‌ای تقدیم نگردد. این در ناصیه همه کابینه‌ها بوده و احتمال تکرار هم دارد. اما دیگر طاقت درکش برای همه نیست. بی‌عقیده‌ها، شکست روحانی چندان برایشان مهم نیست. رییس‌جمهور فردا روزی حتی فرصت شنیدن گزارش وزارتخانه‌ها را نخواهد داشت و این به نفع همه ماست که کابینه، کابین معارف بامعرفت به خواست مردم رای‌دهنده باشند. رونمایی از کابینه، فرصت بالابردن نقشه‌ای است که علایق ملت را به ساختن ایران پرده‌برداری کند. مطابقت حداکثری این نقشه با سوگند رییس‌جمهور منتخب، حق امیدواری را بر گردن ما برای کمک به او می‌گذارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.