|

بالاخره آقابیک راستی‌راستی دیوونه شد

احمد غلامی

آقابیک روی پله در خانه‌شان نشسته بود. سرش پایین بود و خودکارها تو جیبش سنگینی می‌کرد. صورتش آنقدر لاغر و تکیده بود که انگار یک‌شبه 10سال پیر شده بود. گفتم: «احوال آقابیک؟» جوابم را نداد، تو حال خودش بود. دوباره گفتم: «احوال آقابیک؟» سرش را بالا آورد، چشم‌هایش پر از اشک بود، حتی سعی نکرد آنها را پنهان کند. گفتم: «چیزی شده!؟» حرفی نزد، اشک غلتید روی گونه‌هایش. گفتم: «طوری شده!» گفت: «توران رفت.» گفتم:‌ «رفت، کجا؟» گفت: «فرار کرده.» گفتم: «واسه چی؟» گفت: «حامله بود، بچه‌رو ورداشت و رفت. نامه گذاشته بچه به دنیا بیاد برمی‌گرده.» گفتم: «کجا رفته؟» گفت: «نمی‌دونم انگار آب شده رفته تو زمین.» گفتم: «به سرهنگ بلورچی بگو پیداش کنه؟» گفت: «سرهنگ میگه بهتر که رفت، دیگه حق نداره برگرده!» گفتم: «تو خودت باید تصمیم بگیری.» گفت: «من!؟» گفتم: «آره.» گفت: «چه تصمیمی؟» گفتم: «به سرهنگ بگو اگه توران برگشت راهش میدم.» حرفی نزد. گفتم: «بگو که این‌کارو می‌کنی؟» گفت: «نمی‌تونم رو حرفش حرف بزنم. واسه من هم پدر بوده، هم برادر.» گفتم: «خب باشه اما تو الان دیگه مرد شدی.» گفت: «زمستون و تابستون کار می‌کرد خرج من و ننه‌م‌رو می‌داد. ننه‌م هرچی می‌گفت بذار داداشت هم کار کنه نمی‌گذاشت، می‌گفت از بالا پشت‌بوم می‌افته کار دست خودش میده. آخه زمستون‌ها می‌رفت برف‌روبی. تو مدرسه کسی جرات نداشت چپ نگاهم کنه. ننه‌‌م می‌گفت، ولش کن بذار رو پای خودش باشه، اگه یه روز تو نبودی چی، می‌گفت، تا زنده‌م خودم هواشو دارم.» گفتم:‌ «خب باشه، حالا دیگه مرد شدی اونم بهتره این‌رو قبول کنه.» حرفی نزد. گفتم: «مگه تو بچه نمی‌خواستی؟» چشم‌هایش برق زد، گفت: «چرا یه پسر تپل.» گفتم: «خب پس دیگه چی میگی؟» گفت: «اگه سرهنگ خرجم‌رو نده چطوری نگهش دارم؟» گفتم: «خب به سرهنگ بگو، یکی چشم گاوه. خدا داده، تقصیر تو که نبوده.» گفت: «سرهنگ میگه این زنیکه روش باز شده، می‌خواد گربه‌رقصونی کنه!» گفتم: «کوتاه نیا، بالاخره سرهنگ تسلیم می‌شه.» گفت: «راست میگی؟» اما حرف‌هایم فایده نداشت. آقابیک همیشه کار خودش را می‌کرد. وقتی دید نمی‌تواند زنش را پیدا کند و برگرداند و جناب سرهنگ هم کوتاه نمی‌آید، نامه‌ای برای خدا نوشت تا خدا توران و بچه‌اش را برگرداند. شب و روز کارش این شد، توی خیابان‌ها بگردد و نامه به خدا بنویسد و تقاضا کند توران برگردد. اول نامه‌های التماس‌آمیزش معنا نداشت، اما با مرور زمان و بیدارخوابی‌های شبانه معنی نامه‌ها از دست رفت و خطش شبیه خط‌های هیروگلیف شد. فکر می‌کنم، حتی خودش هم دیگر نمی‌توانست آنها را بخواند. مادرم می‌گفت: «توران دیگه برنمی‌گرده!» گفتم: «تو از کجا میدونی؟» پدرم گفت: «زنا شیطون‌رو درس میدن.» مادرم راست می‌گفت، هر چقدر می‌گذشت، آقابیک از بازگشت توران و بچه‌اش ناامیدتر می‌شد. شب‌ها همیشه چراغ خانه‌اش روشن بود. روزها که از خانه می‌رفت بیرون تا دیروقت به خانه برنمی‌گشت. با هیچ‌کس حرف نمی‌زد. با موهای ژولیده، مثل آدم‌های خوابگردا شده بود. اگر سرهنگ نمی‌آمد و به زندگی‌اش سروسامان نمی‌داد، شبیه ولگردها می‌شد. مادرم می‌گفت: «بالاخره آقابیک راستی‌راستی دیوونه شد.» پدرم گفت: «بالاخره؟!» مادرم گفت: «آره یه هل می‌خواست که بیفته طرف دیوونه‌ها، سرنوشت هلش داد.» آقابیک بی‌آزار بود. بی‌آزارتر از قبل هم شد. کارش فقط نوشتن نامه به خدا بود، همین‌وبس. همسایه‌ها غذایش را درست می‌کردند. گاه خودشان غذا می‌دادند. او یکی از اعضای خانواده محل شده بود. هرکس هر کاری از دستش برمی‌آمد، برایش می‌کرد. اما آقابیک دیگر شاد نبود. حتی وقتی سرهنگ خواست به‌زور برایش زن بگیرد، چند روزی از خانه فرار کرد تا برای اولین‌بار جلوی او ایستاده باشد. پدرم می‌گفت: «آخرش تو مثه آقابیک میشی!» مادرم گفت: «وااا چرا؟» گفت: «هی روزنامه درمیاره، هی باد می‌بره.» آن شب خواب دیدم باد شدیدی می‌آید و همه نامه‌های آقابیک را با خودش می‌برد. او می‌دود دنبال نامه‌ها اما نمی‌تواند آنها را جمع کند. فریاد می‌زند. فریادش بی‌صداست اما می‌فهمم کمک می‌خواهد. دنبال نامه‌ها می‌دویم. نمی‌دانم چطور می‌شود، می‌رویم بالای پشت‌بام. آقابیک می‌خواهد نامه‌ای را مثل کبوتری بگیرد که سر می‌خورد و از پشت‌بام پایین می‌افتد. از خواب می‌پرم. کنار پنجره می‌روم. چراغ خانه‌اش خاموش است. خوشحال می‌شوم. پس او بالاخره یک شب خوابش برد. اما شب بعد هم چراغش روشن نمی‌شود و شب بعد هم و هیچ‌وقت دیگر چراغ خانه‌اش روشن نمی‌شود. آقابیک برای همیشه رفت. گم‌وگور شد. کجا؟ هیچ‌کس نمی‌دانست حتی عبدو‌‌گدا.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.