|

خاطره جاويد استادمحمد

محمود عزيزي

محمود استادمحمد يکي از آن شيفتگان واقعي عرصه هنرهاي نمايشي بود که از عنفوان جواني وارد اين حرفه شده بود. مشتاق بود. هميشه آرزو داشت که بايد در چارچوب يک گروه فعاليت کند. اعتقاد داشت کار جمعي فرآيند مناسب‌تري براي کارهاي نمايشي دارد. بعد از اينکه گروهي که در آن فعاليت داشت متلاشي شد خودش شروع کرد يک تعدادي از جوان‌هاي عاشق تئاتر و نمايش را دور هم جمع کرد و «آسيد کاظم» را بر صحنه برد که با استقبال بسيار زيادي مواجه شد. دايم در طول زندگي‌اش دست از نوشتن و بحث‌وجدل درباره «براي تئاتر چه بايد کرد؟ » برنداشت و تا آخرين لحظه‌هاي زندگي‌اش دغدغه تئاتر داشت. او مي‌توانست جاهاي ديگري هم پرواز کند. بال‌هاي بلندي داشت و خيلي‌ها خواهان اين بودند که او در سينما هم فعاليت کند ولي رغبت و ميل او به تئاتر بود. سريال‌هايي ساخت در تلويزيون که در دوره خودش جزو نمونه‌ها بود و باز دلبستگي‌اش به تئاتر باعث شد در عرصه تلويزيون حضورش مداوم نباشد. محمود استادمحمد، يادم هست اوايل انقلاب نمايش بسيار درخشاني که امروز درد جامعه است يعني شب بيست‌ويکم را با بازي مرحوم شکيبايي به صحنه برد. من خاطره صحنه به صحنه اين نمايش را در ذهنم دارم. بعد از آن چند سالي از ايران رفت. اما طاقت نياورد و باز به مام ميهن بازگشت. بعد از آن نمايش آخر بازي را به صحنه برد که با استقبال بسيار زيادي روبه‌رو شد و پس از آن ديوان تئاترال را با حضور هنرمنداني چون اکبر عبدي به صحنه برد. اين اواخر هم که با مشکلاتي مواجه شد و متاسفانه به لحاظ مالي براي درمان بيماري‌اش پشتيباني نشد. همه مي‌دانيم که هنرمندان ما به لحاظ مالي در وضعيت مناسبي نيستند و هميشه مشکلاتي دارند که مانع از آن مي‌شود که پيش از آنکه با مشکل پيچيده‌تر سلامتي روبه‌رو شوند از بیماری جلوگيري کنند. اخيرا اين موسسه حمايت از پيشکسوتان هنرمند راه‌اندازي شده است و بخش‌هايي از نيازهاي مالي اين هنرمندان برطرف شده است. در مورد محمود استادم حمد هم به خصوص در زماني که داروها‌ گران شده بود موسسه توانست تا حدي نياز را برطرف کند. اما اينها شبيه مسکن است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.