استادمحمد غروب نمیکند
مجید مظفری
ماندگاری آسیدکاظم به خاطر خود محمود استاد محمد است. خیلیها درباره کارگردانی و بازیگری این نمایش صحبت میکنند. اما من همه اینها را با هم جمع میزنم و میگویم خود محمود استادمحمد در هر کاری که بوده است، آن کار امتیازی داشته است. مخصوصا که خودش در نوشتن آن کار دست داشت. ما بازی خوب او را در نمایش شهر قصه و همین آسیدکاظم در نقش سید محمود از یاد نمیبریم. محمود استادمحمد یکی از ویژگیهایش این بود که قصههای مردم جنوب شهر و مردم دردمند را مینوشت. اما آنچه مینوشت واقعیت بود. قصههایش مستند بود. نویسندههای ما وقتی در مورد یک قشری، یک کشور یا دولتی مینویسند نقطه نظرهای خودشان را درباره شخصیتها مینویسند. اما محمود استادمحمد نقطه نظرهای شخصیتهایش را مینوشت؛ نه خودش. به همین دلیل کارهایش ماندگار است و فراموش نمیشود. آسیدکاظم الان چهاردهه است که اجرا شده است. در این 40سال چندینبار پیشنهاد داشتم که باز در آسیدکاظم بازی کنم. اما بازی نکردم. همان یکبار را بازی کردم. اما هنوز بعد از این همه سال مردم درباره آن اجرا صحبت میکنند. خیلیها معتقد بودند ماندگاری آسیدکاظم به خاطر بازی من در نقش «ممد ریزه» بوده است؛
اما اینطوری نبود. به خاطر حضور محمود استادمحمد بود. این کار خیلی سخت نوشته شد. ما، همه کسانی که نمایشنامه را اجرا میکردیم یک ماه تمام ماه رمضان تا صبح در قهوهخانهها غزلخواندن و ترنابازی و پردهخوانی را دیدیم. خیلی از بچههای ما که در آسیدکاظم بازی کرده بودند ترنابازی را ندیده بودند. یک ساعت هم در قهوهخانه نبودند. اما آمدند و با کار آشنا شدند و این کار روی صحنه رفت. فرهاد مجدآبادی و هوشنگ توزیع در کنار محمود استادمحمد به عنوان کارگردان و سرپرست گروه بودند. محمود استادمحمد، خورشیدی بود که در تئاتر مملکت طلوع کرد و به نظر من غروب نمیکند. محمود عروج کرده است و با این تعداد آثاری که از او باقی مانده است ، غروب نمیکند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.