فصلها از روی کوه میگذرند
کیومرث بابازاده
بهراستی که وجودت غنیمتی بود. امید داشتم با اندیشهات، کشتن و نفرت را حتی در یک چارچوب کوچک کمرنگ کنی. نشد! با هم خواندیم، قبول کردیم که «در زندگی زخمهایی است که در انزوا روح را...» اما حرفی از عزلت نبود، بود؟ در آن شب سرد بهاری سرچال وقتی کیسه خوابت را غریبانه در گوشه پایین پناهگاه پهن کردی در بیرون و زیر ستارههای یخزده، چقدر راجع به انزوا و غریببودن صحبت کردی، فکر نمیکردم روز بعد موثر باشی، اما بودی. کتاب جان کراکائور را چندبار خطبهخط با هم خواندیم. پیامهایی را که در سر فصلهایش بود چقدر تحلیل کردیم. چقدرش را قبول و چه اندازهاش را رد کردیم. مگر به این نتیجه نرسیدیم که یک انسان تنها، هیچ فرصتی ندارد و اگر داشته باشد کم است و مخصوصا گیر تو نمیآید. انسان تنها حتی انسانی در جمع ولی تنها! فشار روحی سامان تو را به کجا رسانده بود؟ داشتی میرفتی که همهچیز را سیاه یا سفید ببینی؛ چقدر درباره رنگها با هم حرف زدیم، این تو بودی که گفتی تا حالا بیشتر از 200 نوع رنگ آبی را طیفشناسی کردهاند، مگر به این نتیجه نرسیدیم که آبی واقعیت و 200 حقیقت است. لیلا: آسمان گاشربروم واقعیت بود یا حقیقت؟ اصلا مگر توافق
نکردیم که حقیقت را فدای مصلحت نکنیم؟! نتوانستی قهرمان شوی اما میتوانستی الگویی باشی از داد از بیداد! به تو گفتم باید صبر کنی، گفتم باید صبر کنی، گفتم بفهم که تنهایی، آنقدر گفتم که آخرسر قبول کردی. چرا محصور سحر قله شدی. چه بگویم لیلا؟ به کی باید گفت؟! ای هوار از بیداد! عباس محمدی گفت: لیلا تو نیز سر بر سنگ نهادی و خسته از کژمداری روزگار، برای همیشه با فریاد و دادخواهی بدرود گفتی. دیگر بیمهری کینهجویان و غم دوستان ناهمراه آزارت نخواهد داد. برای دوریجستن از دام چاله حمایت «بزرگان» و برای مفاخره به استقلال شخصیت، رنج گردآوری کمکهای دوستان جانی اما بیپول را نخواهی کشید! ملال پاسخگویی به پرسشهای چندباره که «چرا به کوه میروی...» و «آن بالا چه میجویی؟!» آزارت نخواهد داد. لیلا، زمانی که تو در خوابی فصلها از روی کوه میگذرند...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.