چشم سوم
سیروس ابراهیمزاده
ضربالمثل نیمهمعروفی میگوید رئالیست کسی است که به معجزه ایمان دارد.
در محل فیلمبرداری، بازیگر «منفیکار»جوان خام بیخبر از شیلهپیلههای معمول کسبه شرور دستاندرکار سینما و تلویزیون در موردی اظهار لحیه مینماید که به تریجکاپشن درپیتیساز صاحب نام سینما بر میخورد.
«کارچرخان» بسازوبفروش مقاطعهکار، پیش از شروع صحنه اساسی فیلم به «سوپراستار» و یاران گردنکلفت «مثبتباز»ش - در خفا - دستور میدهد برای اینکه کار طبیعی در بیاید، رییس قاچاقچیها، یعنی جوان عشق فیلم مذکور را واقعا کتک بزنند. از سوی دیگر به فیلمبردار حالی میکند که بیسروصدا یک کاست خالی بدون فیلم در دوربین بگذارد و پس از آمادهشدن صحنه: «دوربین... حرکت!»
صحنه کتکزنی 16بار تکرار میشود تا مثلا کارگردان را راضی کند...
جوان بازیگر نوخاسته منفیکار کتکخورده ازپاافتاده را به تهران میفرستند و سه، چهار، پنج روزی بعد پس از اتمام کار، گروه سازنده روانه پایتخت میگردند. یکی از سوژههای بگو بخند و لودگیهای راه طولانی و صعبالعبور، همانا کتک خوردن حریف است و شوخیها و خوشخوشانیهای بیمروتانه!
ناگهان در سرازیری گردنهای مینیبوس حامی گروه ترمز میبرد، به دره سرازیر میگردد و با ترکیدن باک بنزین، دوربین و وسایل و 14 کاست پر، حاصل کار آخرین هفته فیلمبرداری و خود وسیلهنقلیه آتش میگیرد و تا به آخر میسوزد. آدمها - البته از بخت بلند - نیمهجانی به در میبرند. از وسایل اما تنها یک کاست، همان که با شکم خالی و چشمانی بیفروغ 16بار صحنه لهولوردهشدن جوان معصوم را نظاره کرده بود سالم میماند... صحیح و سالم و سرد!
کاست پر از خالی نظارهگر چه رازی را در دل نهفته بود؟ چه حکمتی در کار بود که تنها این یکی دستنخورده باقی بماند؟ شاید اگر کسی جرات میکرد کاست مرموز را به لابراتوار ظهور بدهد، تصاویر شگفتآور عبرتانگیزی از خزانه خلأ خاص به تاراج ملأعام درمیآمد! شاید...
یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچکس نبود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.