وقتی پدرم به خواستگاری رفت
احمد غلامی
باز پدرم را بردم سر خانه اول. بعد عمری قیافه پدر جدی به خود گرفته بود، اما وقتی پرسید: «داستان خواستگاری من از مادرت رو کامل میدونی؟»، اشتباه کردم و گفتم: «مگه کامل و ناقص داره؟» گفت: «اختیار داری...» و دوباره شروع کرد به تعریف ماجرا. اول مادرم را صدا زد و گفت: «زن دو تا چای بیار، مگه نمیبینی دارم با پسرم معاشرت میکنم.» بعد گفت: «روزی که رفتم خواستگاری مادرت، همه دورتادور اتاق نشسته بودند. پدربزرگت آنقدر بداخلاق بود که با یه من عسل هم نمیشد خوردش. دو تا برادر قلچماق داشت، سبیل از بناگوش دررفته، تو میدون ترهبار کار میکردن. پدر نداشتم. بیکس و کار بودم. یه ننه داشتم که منو با رختشویی بزرگ کرده بود. خدا بیامرزتش. نشست و راست و دروغ از کمالاتم تعریف کرد. برادرهای مادرت منو خوب میشناختند. میدونستند من از چه فرقهایام سبیلشونرو از حرص میخوردند. پدربزرگ هم میگفت: «طوبا چایی بیار، میوه بیار. هی اینهارو میگفت تا ننه دست از حرفزدن برداره. ننه هم هی چایی و میوه میخورد و قوت میگرفت و باز حرف میزد. اونا نمیدونستند بابام سر همین پرچونگی ننهم سرطان گرفت و مرد. آخر حوصله پدربزرگت سر رفت و گفت،
حاجخانم اجازه بدین بقیه هم دو کلام حرف بزنن. خیلی شاکی شدم. اگه مادرت پشت ننه درنمیاومد و نمیگفت، ماشالا خوبه تو این سن و سال دل و دماغ داره، پا میشدم و میرفتم. برادرهاش شاکی شدند. وقتی مادرت رفت بیرون، برادرکوچیکه رفت تا ادبش کنه. من کنار در اتاق نشسته بودم. اونجا بود که با خودم گفتم، حالا خدمتت میرسم. یه هفتترقه از جیبم درآوردم گرفتم تو دستم. کسی متوجه نشد. صدای پای برادرش اومد یواشکی فندک زدم و فیتیله ترقهرو روشن کردم. تا یاالله گفت و از کنارم رد شد به احترامش بلند شدم و ترقه را انداختم توی جیبش... تا وسط اتاق رسید صدای ترقه بلند شد. چون هفتترقه بود، هفتبار بیچاره از جا پرید و جرات هم نمیکرد دست تو جیبش کنه.تا صدا قطع شد، ننهم گفت، این کار داووده. از بچگی همینجور بانمک بود، برادر بزرگه چنان به طرفم خیز برداشت که گفتم الان دل و رودهمو درمیاره. پدرش گفت، آروم، چهخبرته. اتفاقا این آدم به درد طوبا میخوره، مبارکه ایشالا. برادر بزرگ چنان غضبناک نگاهم میکرد که نزدیک بود خودم را خراب کنم. مادرت با سینی چای اومد، لیوان بزرگرو گرفت طرفم. خیلی حال کردم هوامو داره و لیوان مخصوص برام میاره. تا
لیوان چاییرو سر کشیدم، تموم دل و رودهم میخواست بالا بیاید. چایی پر نمک بود. عقزدم و همه زدن زیر خنده...»
گفتم: «پدر حالا برم بخوابم؟» گفت: «انگار با ما حال نمیکنی؟» هر دو سکوت کردیم. گفت: «اگه برنگشتی روزنامه، درس بخون برو دانشگاه. حداقل مثل من اراذل نشی.» اولینبار بود پدر این حرف را میزد. مادر از توی آشپزخانه گفت: «وااا این چه حرفیه میزنی. با زحمت خرج چهارتا بچهرو دادی، دخترا رفتن خونه بخت، کلی جهاز خریدی. کجای تو اراذله.»
پدرم چشمک زد و گفت: «به حرفش گوش نده، تعصب الکی داره رو من. نرفتی روزنامه، برو درس بخون، خرجتو تا زندهم میدم.» برای اولینبار مثل آدمحسابیها دستش را دراز کرد. ناباورانه دستش را گرفتم. گفت: «حالا برو بخواب، غم هیچچیزو نخور.» آن شب تا صبح خوابم نبرد. هی با خودم میگفتم، عجب دنیای گندیه این دنیای خوب.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.