قلبهای بهدرد نخور
کارن جونز . ترجمه: هادی عظیمی
بالای تپه که میری، از وسطای راه، بارون شبیه یه پرده سنگین روی پارکینگ میشه و تقریبا ناپدیدش میکنه. نمیخوام پایین برگردم، پیش نگاههای پر از رقت پسرم، صدای ملایم زنش، یا لبخندهای زورکی که مثل شیاری روی صورتهای مصنوعیشون هستن. اصلا نمیخواستم اینجا بیام، ولی اگه مجبور بودم، دلم میخواست تنهایی بیام. نه، بهم اجازه نمیدن. حالا دیگه باید تحت مراقبت باشم، انگاری اگه ازم چشم بردارن، دود میشم میرم هوا.
اینو بخور، اونو نخور، لباس گرم بپوش. خدای من، هرکی ندونه فکر میکنه بچهام. یه بچه بیچاره بهدرد نخور. حالا که ساکتترم چی؟ حالا که بعضیوقتا تو فکرم غرق میشم و خیلی نمیخندم چی؟ دلم براش تنگ شده. از من چی میخوان؟ همهاش احساساتی بشم؟ من اونجوری نیستم، هیچوقت نبودم. اون از کسایی که کولیبازی درمیآوردن خوشش نمیاومد. هیچوقت اهل فیلم بازی کردن نبودیم؛ این یکی از چیزایی بود که مارو بهعنوان زن و شوهر بههم پیوند میداد، هردومون نسبت به خوشی یا ناراحتی بیتفاوت بودیم. اینا باید اینو بدونن.
نمیخواستم خاکسترش رو پخش کنم. میخواستم نگهش دارم. نه، این عجیبغریبه. قضیه درخت فکر اینا بود، همون درختی که تو این سالها تکتک مردم شهر اسمشونو روش حک کردن. دیگه بیشتر از اونقدری که برای بقیه، برای اونا، خاصه، برای من و اون نیست. باهاشون بحث نکردم. بحثکردن دیگه فایدهای نداره. وقتی سعی میکنم بهشون بگم چه احساسی دارم یا اینکه چی میخوام، سراشون همچین یه طرفی کج میشه که میترسم بیفته. خلاصه امروز بیشتر از حد همیشگی از تپه بالا میرم و خودمو خیس عرق میکنم- حتی این توفانرو پیشبینی نکرده بودن- و گلدونیرو که هر چی از اون موندهرو توش داره، بغلم گرفتم. خاکستر. از خاکستر متنفر بود. قلبم میلرزه. قلب. همهچی برمیگرده به قلب. قلبهای روی درخت. قلب اون. قلب بهدرد نخور اون که دیگه به درمان جواب نداد. دستامو روی شِکلای حکشده روی پوست درخت میکشم. تو گذر زمان شکستن، همشون. وقتی مطمئنم که کسی منو نمیبینه، پلاستیک خالی ساندویچرو از جیبم درمیارم، زیر درخت پناه میگیرم و محتوای گلدونرو خالی میکنم. پلاستیک رو محکم میبندم و میذارمش توی جیبم. یه خنده کوتاه تو گلوم میپیچه و باید آبدهانمرو محکم قورت بدم
تا نذارم در بره. باید وقتی میرم پایین ظاهرم غمگین بهنظر بیاد. اما از وقتی اون رفته، این اولینباریه که احساس سرزندگی میکنم. گلدون خالیرو زیر بغلم میگیرم، دستامو تو جیبام میکنم و میرم بهطرف پایین تپه. انگشتامو دور پلاستیک نرم میپیچم. اونو پیش خودم نگه میدارم و اونم کمک میکنه حالم بهتر شه. و یه روز، میتونم اسمشو دوباره بگم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.