چیزهایی برای دیدهشدن
محمد چرمشیر
من تازگیها متوجه شدم قوز میکنم. شکمام رو هم هی میدم جلو. وقت حرفزدنم، ته هر جملهام، با دهنم یه صدای تَق درمیآرم. نمیدونم چرا اینجوری شدهم. حتی نمیدونم از کی شروع کردم به این کارها. یهچیزی میگم جالب، حتی نمیدونم چهجوری شد که یهو اینچیزها رو فهمیدم. فقط این رو میدونم که کسی اینها رو بههم نگفت. همهشون رو خودم فهمیدم. همینهم ناراحتم کرده. هیشکی نفهمیده که من یه تغییراتی کردم. هیشکی نیومده به من بگه چرا اینجوری شدی. انگار هیشکی اصلن من رو ندیده. نمیدونم چیزی رو که میخوام بگم میتونم برسونم یا نه.
من مثلن رفتم موهام رو بیرنگ کردم. دوستم میآد میگه: «موهات رو بیرنگ کردی؟» حالا اصلن بههم میآد یا نمیآد مطرح نیست. مساله اینه که موهای بیرنگ شده من رو میبینن، اما قوز منرو نمیبینن. انگار تا چیزی دُرشت نباشه، بزرگ نباشه، دیده نمیشه. خب، این بده. حسبدی به آدم میده. انگار آدم فقط وقتی دیده میشه که مثه میخ بره تو چشم مردم. احساس ناجوریهکه آدم فکر کنه باید دایم یه کاری کنه برای دیدهشدن. واقعن نصف این ملت امروز دارن همین کارو میکنن. من میگم نشه که من فردا مجبور بشم دماغمرو مثه خرطوم فیل بُکُنم تا یکی منرو ببینه. من به این چیزها فکر میکنم و خیلی میترسم. میرسونم چیمیخوام بگم؟ من اضطراب دارم. شبها دارم زیاد کابوس میبینم. این بَده که خوابهای من پُرشدن از چیزهایی که همهش برای دیده شدنه.
*قسمتی از نمایشنامه «کابوسهای خندهدار برای شب و چندتایی هم برای روز» که از 12 مرداد در سالن «استاد سمندریان» ایرانشهر به روی صحنه خواهد رفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.