|

خاطره‌ای از معلمی خوش‌رو و خوش‌گو

آموزگار من و همه هم‌نسلانم

محمدرضا رضایی . روزنامه‌نگار و پژوهشگر علوم فضایی

در نوجوانی، خاطره‌ای از مهندس «دالکی» دارم که هر وقت یاد آن می‌افتم، بی‌اختیار خنده‌ام می‌گیرد و با کلاه‌قرمزی همذات‌پنداری می‌کنم! زمانی‌که 12-11سال بیشتر نداشتم، بدون اطلاع خانواده و با همدستی یکی از دوستانم، بدون آنکه نام و نشانی از مهندس داشته باشم، از اصفهان، برای دیدن ایشان راهی تهران شدم. زمانی‌که در میانه راه، راننده محترم اتوبوس از نیت‌ (سوء!) من باخبر شد، پس از رسیدن به تهران و در همان ترمینال جنوب، با اولین سرویس مرا به اصفهان نزد خانواده برگرداند. خدا خیرش بدهد، اگر او نبود، معلوم نبود که به عشق دیدن مهندس، در تهران چگونه سرگردان می‌شدم و چه بلایی ممکن بود سرم بیاید، شاید هم ‌گیر یک باند تبهکار می‌افتادم! در همان دوران نوجوانی با خواندن کتاب‌های «ایزاک آسیموف» و دیدن برنامه «آسمان‌شب» مهندس «دالکی»، به دانش ستاره‌شناسی و بعد از آن به علم نجوم و فضا علاقه‌مند شدم. در شب‌هایی که برنامه آسمان شب پخش می‌شد، جلوی تلویزیون میخکوب بودم و با اشتیاق به حرف‌های پیرمردی خوش‌رو گوش می‌دادم که از زیبایی‌های آسمان بالای سرمان صحبت می‌کرد. آنقدر برنامه‌های استاد «احمد دالکی» و فن‌بیانش روی من تاثیرگذار بود که تکه‌کلام‌هایش (که هنوز هم دارد)، تا مدت‌ها از دایره لغات من بیرون نرفت. تکه‌کلام‌هایی مانند، «علی‌هذا»، «علی‌ای‌حال» و غیره! آنهایی که از نزدیک ایشان را می‌شناسند، می‌دانند چه می‌گویم. همیشه گوش‌هایم را هنگام پخش برنامه تیز می‌کردم تا شاید نامه یا سوال من را هم در تلویزیون بخواند و پاسخ بگوید. در آن زمان «احمد دالکی»، در نظر من یک آموزگار و معلم نجوم بود و دیدار وی از نزدیک و ارتباط با او، یکی از آرزوها و هدف‌های من به‌شمار می‌رفت. هرچند من در نوجوانی نتوانستم ایشان را از نزدیک ببینم و حسرتش بر دلم ماند، اما چرخ روزگار چنان چرخید که در حال حاضر در مجله‌ای (آسمان شب) قلم می‌زنم که مهندس «دالکی»، مدیرمسوول آن است و افتخار شاگردی ایشان را دارم. من «احمد دالکی» را معلم نجوم خود و هم‌نسلانم می‌دانم و همیشه به خاطر تلاش‌هایش در ترویج و گسترش نجوم در بین مردم و دانش‌آموزان، قدردان زحماتش هستم. به امید سلامتی و بهروزی برای ایشان!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.