|

عجب دنیای گندیه این دنیای خوب

احمد غلامی

بخش اول
بالاخره دادا توانست نقشی در یکی از فیلم‌های ایرج قادری بگیرد. آنقدر خوشحال بود که این خبر را همه‌جا پر کرد. عبدو‌گدا گفت: «از این پسره بازیگر درنمیاد.» گفتم: «چرا؟» گفت: «اولا استعداد این کارو نداره. بعد هم سوادش‌رو نداره.» گفتم: «سواد؟» گفت: «آره، یه گدایی که به کارش آگاهه، حتما کتابای آنتونی‌گیدنز رو خونده. یه بازیگرم باید حداقل استانیسلاوسکی‌ رو خونده باشه.» گفتم: «اون نقش زیادی نداره.» گفت: «حتی یه دقیقه بازی هم مهمه!» آقابیک گفت: «بابا این زندگیش فیلمه، واسه‌‌چی می‌خواد فیلم بازی کنه؟» گفتم: «بالاخره هرکی یه رویایی داره.» گفت: «همین رویاها زندگی مارو داغون می‌کنه.» گفتم: «درباره خیلی‌ها اینطور نیست.» گفت: «درباره من و دادا، اینطوره.» بعد سرش را پایین انداخت و رفت. همه می‌دانستند، این‌روزها زیاد روبه‌راه نیست. دادا شب آمد در خانه‌مان، می‌خواست خداحافظی کند و با گروه فیلمبرداری مسافرت برود. گفتم: «فیلمش چیه؟» گفت: «جنگیه.» گفتم: «حالا چه نقشی داری؟» گفت: «نمی‌دونم.» گفتم: «چطور شد بازیت دادن؟» گفت: «چون نامه ایرج‌خان رو به آقابیک نشون نداده بودم، خوشش اومد.» گفتم: «اون‌ که گفته بود باید نشون بدی.» گفت: «می‌خواسته ببینه من رفیقمو می‌فروشم یا نه!» گفتم: «پس شانس آوردی.» گفت: «آره، گفت، حالا که بامرامی بازیت میدم.» بعد این پا و آن پا کرد، انگار می‌خواهد چیزی بگوید اما خجالت می‌کشد. گفتم: «چیزی شده؟» گفت: «می‌خوام ازت لباس قرض بگیرم. کت و شلوار و کفش، هرکدوم که داری؟» توی ذهنم کمدم را زیرورو کردم، ببینم چی دارم و چی ندارم. اگر کارم توی روزنامه درست می‌شد، یک دست لباس آبرومند لازم داشتم. دادا گفت: «اگه نداری رودربایستی نکن.» گفتم: «کفش کوهم‌رو می‌خوای؟» گفت: «آره.» گفتم: «یه شلوار کماندویی هم دارم.» نگاهی به شلوارش کرد و گفت: «بهتر از اینه که پامه؟» گفتم: «نمی‌دونم.» گفت: «بیار به دردم نخورد، پس میدم. اگه پوشیدم تو هم میری تو فیلم.» رفتم لباس‌ها را آوردم و دادم، گفتم: «مشهور شدی منو فراموش نکن.» سرخوش رفت. برگشتم خانه پدرم گفت: «لباس‌ها کو؟» گفتم: «دادم به دادا.» گفت: «اونارو خودت خریده بودی که بخشیدی؟» گفتم: «رفیقمه، چه‌کار می‌کردم؟» گفت: «نمی‌دونم چرا هرچی خل و دیونه‌س رفیق توئه!» گفتم: « اگه رفیق خودت بود، کمکش نمی‌کردی؟» خواستم بروم تو اتاق دیگر تا از دستش خلاص شوم، صدایم زد: «بیا بنشین.» تعجب کردم. رفتم و روبه‌رویش نشستم. گفت: «بالاخره می‌خوای چه‌کار کنی؟» گفتم: «اگه کارم تو روزنامه درست نشد، میرم سربازی.» گفت: « حالا فکر کن درست نشده!» گفتم: «یعنی برم سربازی؟» گفت: «کی گفت بری سربازی!» گفتم: «پس چی؟» گفت: «تصدیق که نداری، وانت‌رو ببری کار کنی، آبت هم که با من تو یه جوب نمیره. کسر شأن خودت میدونی که با من باشی؟» گفتم: «اینطور نیست!» گفت: «چرا همینطوره.» گفتم: «آخه شما خیلی شوخی می‌کنین.» گفت: «خوب این‌جوری بار اومدم، مگه نگفتم وقتی رفتم خواستگاری مادرت چه کار کردم؟» می‌دانستم. هزاربار این ماجرا را برای همه تعریف کرده بود. می‌خواستم حرف را درز بگیرم و حالا که بعد عمری قیافه پدر جدی را به خود گرفته، خرابش نکنم شاید تکلیف زندگی‌ام هم روشن شود. گفت: « داستان‌رو کامل میدونی؟» اشتباه کردم و گفتم: «مگه کامل و ناقص داره؟» گفت: «اختیار‌داری، بعضی چیزهارو فقط اعضای درجه‌یک خانواده باید بدونن.» به خودم فحش می‌دادم که چرا جلو زبانم را نگرفتم. و باز پدرم را بردم سر خانه اول.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.