|

عاشقی دیرهنگام

بهاره رهنما

یک حرف: سال‌های دانشگاه ادبیات بین ١٧سالگی تا 21سالگی من بود، بهترین دوران عمرم. شاد و سرزنده و بی‌محابا با نظریات عجیب و غریب و حالا که فکر می‌کنم احمقانه‌ام، راهروهای دانشکده را طی می‌کردم و بحث و جدل می‌کردم، سر کلاس‌های علوم اجتماعی و روزنامه‌نگاری می‌رفتم و با عقاید دیوانه‌وارم بحث راه می‌انداختم و بعد درمی‌رفتم، جزو این عقاید غریب آن روزهایم یکی این بود که «شاملو» شعرش به مردم نزدیک نیست.
عجیب نبود کم‌سوادی و پرمدعایی دختر هجده‌ساله‌ای که یک‌سال هم زود به دانشکده راه پیدا کرده بود، مزید بر علت شده بود و باورم شده بود که با خواندن 10 شعر از «شاملو» شناخته‌ام او را و جهان شعرش را. سال‌های دانشکده ادبیات گذشت. «شبانه‌ها» و «آیدا در آینه»، «خورشیدهای همیشه» و «امیرزاده آبی کاشی‌ها» را خواندم و روزگاری که بر من گذشت تا زن 30 ساله‌ای شدم که دیر بود اما عاشق «شاملو» و شعرش شد. زمان برد برای من درک جهان شعر «شاملو» و کشف بخش کوچکی از جهان خود شاعر. کمتر از یک دهه از این عاشقی می‌گذرد، هنوز هم داغم و خامم. به همت آقای «رییس دانا» دو سال پیش به دیدن بانویش رفتم. به دیدن «آیدا»یی که مرد شاعرش برای او ابدیتی ساخت و «شاملو» همه جای آن خانه بود. عجیب همه‌جا بود و من عجیب حس می‌کنم «شاملو» تنها بود. از آن جنس‌هایی که زمان‌ها و سال‌های بعد شاید بشناسندش. یادش پایدار است و روحش خوش بی‌شک.
یک نگاه: شاملو بخوانید و اگر دسترسی به مجموعه شنیداری اشعارش دارید آن را بشنوید که جهان «شاملو» هنوز بس غریب و کشف‌نشده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.