عبدو گدا و رمدیوس خوشگله
احمد غلامی
چند روز بود از خانه عبدوگدا صدای موسیقی و آواز نمیآمد و از رقص فلجی (مایکل جکسون) هم خبری نبود. آرمان و زهره هم توی خیابان آفتابی نمیشدند. صدای خنده زن عبدوگدا که مثل بانگ خروس بیمحل بود، شنیده نمیشد. شاید همان روزی که عبدوگدا کراوات زده و سرخوش از تئوریهای گدایی میگفت، باید میفهمیدم کار به اینجا میکشد. عمهخانم میگفت، یک روز که حواسش نبوده و عبدوگدا صدایش زده، عصبانی شده و گفته: «عبدوخان عمه! احترام موی سفیدت رو داشته باش.» از آن روز به بعد عبدوگدا به همه گفت: «اگه کسی به او گدا بگه، هرچه دیده از چشم خودش دیده. مگه او با آدمهای پولدار دیگه چه فرق داره، هرکس پولش رو از یه راهی درمیاره. و همه باید به او عبدوخان بگن.» اما عبدوگدا میدانست برای پرکردن این فاصله طبقاتی، با دلایل جامعهشناسی نمیشود به عادت زبانی مردم غلبه کرد. پس بهترین راه را انتخاب کرد و تنگ غروب، وقتی از گدایی برمیگشت، بهانهای تراشید و با ابرامآقا گلاویز شد و چنان گردویی پای چشم او کاشت که همه حساب کار دستشان آمد. ابرامآقا هم که از زوربازوی عبدوگدا جاخورده بود، بیخودی عربده میکشید و سینه سپر میکرد اما از چشمهایش
معلوم بود ترسیده و دلش میخواهد مردم وساطت کنند و از دست این دیوانه خلاصش کنند. رعناخانم که باز حامله شده و شکمش بالا آمده بود، پشت شوهرش درآمد و گفت: «از کی تا حالا عبدوگدا، عبداللهخان شده!»، عبدو نعره زد: «از همین امروز، از همین ساعت. شیرفهم شد؟» آقابیک دیوانه که انگار از همه عاقلتر بود و میدانست شرایط عوض شده و باید سیاستی دیگر پیشه کند، آمد ابرامآقا را بغل کرد و گفت: «بریم آقا ابرام، حرف بدی نمیزنه عبدوخان.» وقتی آقابیک مهر تاییدی به خانبودن گدا زد، همه ساکت شدند و رفتند خانههایشان. گرچه او میدانست روند استحاله اسم خودش از آقا Bic به آقابیک سالها طول کشیده بود اما میدانست تغییرات ناگهانی خلافعادت مردم، نیاز به زور دارد. اما چند روز بعد که صدای گریه و داد و بیداد از خانه عبدوگدا بیرون میزد، کسی جلو نرفت. فقط من رفتم، آن هم به دلیل رفاقتی که با عبدوگدا داشتم. زن عبدوگدا کنار حوض نشسته بود و گریه میکرد: «از این بچههات خجالت نمیکشی؟» عبدوگدا از توی اتاق فریاد زد: «کدوم بچهها، اینا فردا و پسفردا میرن خارج.» زن عبدوگدا زوزه کشید: «پس واسه همین خونه رو خلوت میکنی؟» نقشه عبدوگدا حرف
نداشت. بچههایش را میفرستاد خارج، با یک زهرچشم خودش را از گدا به خان تبدیل کرد و رمدیوس خوشگله را به خانه آورد. این اسم را من روی او گذاشتم، وقتی غمگین روی پله اتاقش نشسته بود و اشک میریخت. مادرم میگفت: «زنه مثه پنجهآفتابه.» پدرم کارد میزدی خونش در نمیآمد. با خشم میگفت: «تف، تف به این زندگی، اندازه این عبدوگدا هم نشدیم.» گفتم: «این رمدیوس خوشگلهس از داستان مارکز اومده.» مادرم گفت: «اما چه فایده، زندگیشون از هم پاشید.» راست میگفت. دیگر عبدوگدا ادای فلجها را در نمیآورد، زنش با سینی دایره نمیزند تا او فلجی (مایکل جکسونی) برقصد و بچههایش قهقهه بزنند. آنها دور از چشم همه رفتند خارج، انگار از روز اول هم نبودهاند. حالا آنها خانوادهای سهنفره بودند. زن اول که بیشتر مثل کلفت بود و رمدیوس خوشگله، خانم خانه که عبدو گدا او را به قیمت 300هزارتومان از پدرزنش که او هم گدا بود، خریده بود. نه من و نه هیچکس دیگر نفهمید اسم واقعی زن دوم چه بود. عمرش هم آنقدر به دنیا نبود تا اسمش سر زبانها بیفتد. او یک ماه بعد از آمدنش به خانه عبدوگدا با قرص برنج خودکشی کرد. رعناخانم میگفت: «عاشق یه مردی تو شیراز بوده،
پدرش واسه پول اون رو فروخته.» تورانخانم آنقدر در عزای رمدیوس خوشگله اشک ریخت که همه گفتند: «وااا حالا به تو چه؟» اگرچه یک ماه بیشتر هوو بالا سر زن اول عبدوگدا نبود، اما به اندازه 10سال پیر شده بود. عبدوگدا هم دیگر نه خان بود و نه گدا. بعضیها به او خان و بعضی به او گدا میگفتند. اما بعد از رمدیوس خوشگله، برایش فرقی نداشت چی صدایش کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.