|

همین افتخارات بس است

احمد شیرزاد . رییس کمیسیون آموزش مجلس ششم

سخنان آقای دانشجو درخصوص وجود نشاط سیاسی در دوره خودشان و فقدان آن در دوران اصلاحات، از جهات مختلفی محل تعجب و تامل است. احتمالا خود ایشان و دوستانی که در معاونت‌ها و مسوولیت‌های مختلف گمارده بودند، در حالت نشاط به سر می‌برده‌اند و به طور طبیعی، علاقه‌مند هستند تا آن را به کل جامعه تعمیم دهند که این البته از حسن ظن افراد نسبت به جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند ناشی می‌شود! اما اگر‌درصدد تحلیل واقعی اوضاع دانشگاه‌ها در دوره هشت‌ساله دولت فعلی به‌ویژه در چهارسال وزارت آقای دانشجو باشیم، این امر واقعیت ندارد. برای آنکه با استدلال و زبان آمار سخن گفته باشم، نخست به موضوع ممانعت از فعالیت انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌ها در سراسر کشور اشاره می‌کنم که اتفاقا از اواسط سال 88 صورت گرفت و دقیقا در دوره‌ای بود که خود ایشان در وزارت علوم حضور داشت. انجمن‌های اسلامی که از زمان مرحوم مهندس بازرگان تا قبل از این دولت، با فراز و فرود به کارهای دانشجویی پرداخته بودند، با عدم امکان فعالیت مواجه شدند و امکان بازگشایی آنها نیز فراهم نشد. در هر کدام از دانشگاه‌ها به بهانه‌ای به دفاتر آنها رفته و با برخوردهای نامناسب، در آن را بستند و دانشجویان عضو انجمن‌های اسلامی نیز به دلیل تقید و پایبندی به قانون، عکس‌العملی نشان ندادند و با ناراحتی عمیق، پایگاه جنبش دانشجویی را ترک کردند. این در کارنامه یک وزیر چگونه می‌تواند به‌عنوان یک افتخار ثبت شود و مدعی شود که دوره من پرنشاط‌ترین بود؟ فرض بگیریم آنها با انجمن‌های اسلامی به طور خاص مشکل داشتند اما مگر تشکل دیگری فعال بود؟ بله برخی تشکل‌ها که به نهادهای بیرون از دانشگاه وابسته بودند فعالیت‌هایی داشتند، بعضا اعضای دارای حسن‌نیتی هم در بین آنها دیده می‌شود اما خط مشی آنها، وابستگی بیرونی داشت و کماکان نیز به همین گونه است. بله کورسویی از انجمن اسلامی تهران در بعضی دانشکده‌ها وجود داشت که به مدیریت دانشگاه تهران بازمی‌گشت اگر نه اساسا در تمام دانشگاه‌ها این تعطیلی صورت گرفت. نکته دوم اینکه در مدت وزارت کامران دانشجو، اکثر تصمیمات فرهنگی دانشجویی در بیرون دانشگاه گرفته شد و روسای دانشگاه‌ها و معاونان کمترین نقشی نداشتند. این کجا جای افتخار دارد؟ نکته دیگر این است که آقای کامران دانشجو آمار ارایه دهد چند گردهمایی پرنشاط در کل دانشگاه‌های ایران داشتیم؟ در دوره اصلاحات هر هفته در تهران و استان‌ها، نشست‌ها، همایش‌ها و مناظره بود. در دوران وزارت دانشجو به جز سلسله جلسات آقای صفارهرندی که در اکثر دانشگاه‌ها به یک سبک و سیاق و به صورت مونولوگ برگزار شد، کدام مناظره و تریبون دانشجویی برگزار شد؟ آمار بدهند که مثلا در دانشگاه پلی‌تکنیک تهران، چند تریبون آزاد دانشجویی برگزار شده است؟ دانشجویان، نشست‌هایی را محل نشاط سیاسی می‌دانند که بتوانند در آن سوال بپرسند و نظرات خود را مطرح کنند. ما هم در دوره اصلاحات ده‌ها مورد را دیده بودیم. در دوران اصلاحات، نگارنده و بسیاری از استادان که فعال سیاسی هم بودند بعضا با حضور مخالفان، به جلسات دانشجویی پرهیجانی دعوت می‌شدیم که شاید تا پنج ساعت به طول می‌انجامید. در این دوره آقای دانشجو، حتی یکی دو مورد مشابه آن مقطع نیز وجود نداشت. فقط در چند مورد از من، دکتر شکوری راد و دوستان دیگر دعوت شد و فردای آن روز، دانشجویان برگزار‌کننده تماس گرفته و با عذرخواهی اعلام می‌کردند که مجوز برگزاری آن، صادر نشد. سوال از آقای دانشجو این است که در تهیه فهرست بلندبالایی که اسم من و استادان دیگر در آن وجود داشت و در آن تاکید شده بود در هیچ نشستی نباید از ما دعوت شود، چه نقشی داشته است؟ سایر امور فرهنگی نیز بر همین منوال بود. چند شب شعر یا کنسرت دانشجویی که دلخوشی دانشجویان به‌ویژه در شهرستان‌ها بود برگزار شد؟ مساله جداسازی کلاس‌های دختر و پسر در دوره ایشان مطرح شد، دنبال شد و در برخی مراکز آموزش عالی به اجرا درآمد. دانشجویان از این امر احساس تحقیر شدن داشتند. خدا انسان‌ها را از دو جنس آفریده و حضور آنها در کنار هم در دانشگاه‌ها، به معنی فساد نیست. در حوزه استادان نیز شرایط تفاوتی نداشت. به‌ویژه در علوم انسانی، استادانی حضور داشتند که مشهور بودند و کلاس‌های آنها به صورت پرشور حتی با حضور دانشجویان رشته‌های فنی و متفرقه برگزار می‌شد. این استادان برجسته بعضا به بهانه‌های مختلف از تدریس محروم شدند. به باور نگارنده، این کارنامه «درخشان» ی که آقای دانشجو از آن سخن می‌گویند بهتر است با یک سکوت در پایان دولت، باقی بماند و او با بازگشت به دانشگاه «علم و صنعت» بیش از این به این «افتخارات» دامن نزنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.