|

آینه

جمهوری اسلامی
سرمقاله: «تحلیل سیاسی هفته»
ماجرای انتشار خبر نصب شنود و دستگاه مخفی فیلمبرداری در دفتر کار دکتر علی مطهری نماینده منتقد مجلس، بازتاب گسترده‌ای در جامعه داشت. افکار عمومی، یکپارچه این حرکت را تقبیح کرده و آن را خلاف قانون خوانده و خواستار پیگرد عاملان این تخلف شرم‌آور شد...اینکه علی‌رغم گذشت چند روز تاکنون عاملان این واقعه خلاف قانون معرفی نشده و مثل بسیاری دیگر از پرونده‌های حساس، شامل مرور زمان می‌گردد، باعث شرمساری است که فقط باید به‌خاطر آن تاسف خورد.
بهار
یادداشت: «عارف، انتخاب استراتژیک روحانی»؛ ناصر هادیان
انتخاب آقای محمدرضا عارف به‌عنوان معاون اول ریاست‌جمهوری به دلایل متعدد مطلوب و ضروری است. انتخاب ایشان نه‌تنها قوت نقش رهبری ائتلاف از جانب آقای روحانی را نشان می‌دهد بلکه بدنه اجتماعی - سیاسی که در پیروزی وی نقش انکارناپذیری داشتند را نیز مستحکم‌تر می‌کند. این همان سرمایه‌ای است که حل مشکلات داخلی و بین‌المللی ایران امروز بدون آن قابل تصور نیست. آقای محمدرضا عارف با تمکین به ائتلاف اصلاح‌طلبان و با انصراف تاریخی نقش مهمی در پیروزی ائتلاف اصلاح‌طلبان و اعتدالگرایان داشت و انکار آن نه سنخیتی با واقعیت دارد و نه دستاوردی برای آینده... آقای عارف به‌عنوان یک نیروی کارآمد با‌سابقه و با‌تجربه در این پست از حمایت بالایی در میان مردم و گروه‌های سیاسی برخوردار است و مسوولان نظام نیز با این انتخاب مخالفتی نخواهند داشت زیرا او یک چهره محترم، معتدل اصلاح‌طلب و دلسوز نظام است که توانایی تعامل با دیگر جریان‌های سیاسی را دارد. از این‌رو انتخاب آقای عارف یک انتخاب استراتژیک خواهد بود.
اعتماد
سرمقاله: «یک اتفاق حسابداری»؛ سعید لیلاز
هرچه تعداد طرح‌ها و لوایح دوفوریتی و سه‌فوریتی بیشتر باشد، نشان‌دهنده جهل بیشتر نمایندگان و ارایه‌دهندگان طرح است... این بدهی 74هزارمیلیاردتومانی در سنوات گذشته ایجاد شده و چیزی نیست که دولت بخواهد اجازه‌اش را برای آینده از مجلس شورای اسلامی بگیرد. مثل بقیه طرح‌ها و لوایح در دوره هشت‌ساله ریاست‌جمهوری آقای احمدی‌نژاد است. خود مجلس چه مجلس قبلی و چه مجلس فعلی شریک جرم این اتفاق هستند... درباره اتفاق ارزی نیز همین‌طور است. تا آنجایی که اطلاع دارم فقط یک حادثه حسابداری است که دولت از یک طرف ارز فروخته‌شده به بانک مرکزی را به‌جای هزارو200تومان، دوهزارو500تومان حساب می‌کرده است. از طرف دیگر نیز بدهی‌ای که قبلا ایجاد شده بود را با بانک مرکزی تهاتر می‌کرد... ممکن است گفته شود که از نظر سیاسی به‌نفع دولت آقای احمدی‌نژاد است که بدهی صفر را تحویل آقای روحانی می‌دهد. استدلال مقابل هم این است که آقای روحانی هم با بدهی صفر ریاست‌جمهوری خود را آغاز می‌کند.
کیهان
سرمقاله: «مهندسی اولویت‌ها!»؛ حسام‌الدین برومند
حرکت تکراری بر مدار به‌اصطلاح توسعه سیاسی و ژست تحرکات به‌اصطلاح فرهنگی و اجتماعی پروژه‌ای است که به‌دنبال مهندسی کردن اولویت‌های دولت یازدهم است و قطعا در این میان حل مشکلات اقتصادی، اولویت آن طیفی که به‌دنبال منافع حزبی و سیاسی خودش است، نمی‌باشد... تمرکز بر اولویت اقتصادی و طرد حاشیه‌سازی‌ها و دوری از افراطیون فتنه‌گر هم با گفتمان اعتدال - به‌عنوان گفتمان دولت یازدهم- همخوانی خواهد داشت و هم اینکه به مدعیان اصلاحات مجال نمی‌دهد تا از دولت آقای روحانی برای بازگشت به رادیکالیسم سیاسی، سوءاستفاده کنند.
رسالت
سرمقاله: «نقد دولت»؛ مصطفی میرسلیم
شایسته است برای نقد عالمانه و دلسوزانه فعالیت‌های دولت و شکوفایی نقاط مثبت و تقویت آنها و نیز به انجام مطلوب رساندن آنچه تکمیل نشده و بالاخره عبرت گرفتن از آنچه ضعیف و ناموفق بوده است، گروه خبره‌ای با همکاری دولت و دستگاه‌های برنامه‌ریزی و نظارتی زیر نظر مجلس شورای اسلامی، ‌ماموریت یابند با عنوانی شبیه تحقیق و تفحص هرچه سریع‌تر به چنان ارزیابی عالمانه و انتقادی مبادرت ورزند.
ایران
یادداشت: «همه تقصیرهای احمدی‌نژاد»؛ خسرو معتضد
بسیاری از دولتمردان بزرگ و خدمتگزار ایران در پایان دوران حکومت خود، دچار ناسپاسان و نمامان و فرصت‌طلبان شده‌اند. سرنوشت قائم‌مقام فراهانی و میرزا تقی‌خان امیرکبیر را به خاطر داشته باشیم که مربوط به عصر استبداد و استعمار است و در عصر انقلاب آن فرجام‌ها تکرارشدنی نیست. به یاد آوریم که قوام‌السلطنه، با تدبیر و کیاست، آذربایجان و کردستان را از کام خرس شوروی بیرون کشید ولی خانه‌اش را آتش زدند. به یاد آوریم که مصدق نفت را با چه تلاش و مرارتی و در راس نهضتی ملی و جوشنده، ملی کرد و خانه خودش و پسرش ویران شد اما امروز در آستانه روی کار آمدن دولت منتخب، من و امثالهم می‌دانیم که احمدی‌نژاد مردمی و برخاسته از طبقات جامعه، تمام تلاش خود را به کار برد ولی اگر موفق نشد به تمام اهداف خود برسد بدان دلیل بود که جهانخواران میل وافر دارند که ایران به روزهای پیش از 22 بهمن 1357 بازگردد و دولتی مطیع، دست‌نشانده، گوش به فرمان و نظامی که هر آنچه امریکا و انگلیس فرمان دهد اجرا کند، بر سر کار‌ آید و به همین دلیل آنقدر مانع‌تراشی، سد و رادع‌سازی می‌کنند که ایران را به حالت نیمه‌مستعمره عصر پیش از انقلاب بازگردانند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.