|

خواهرم اعظم و شوهرش یا یه ‌عدل پنبه

احمد غلامی

پدرم‌گیر داده بود برویم ساوه. می‌گفت: «یه‌ بار خوب بهش خورده، نمی‌خواد از دستش بده.» گفتم: ‌«من باید برم روزنامه.» گفت: «سه‌ماه رفتی، یه قرون ندادن.» گفتم: «بالاخره میدن. مطبوعات همینه دیگه.» گفت: «گور بابای مطبوعات.» پنجشنبه‌شب بود و هر سه خواهرم با شوهرهایشان به خانه ما می‌آمدند. دلم می‌خواست بروم جایی خودم را گم‌وگور کنم. در هر میهمانی بحث سر من و کارم بود و هرکس می‌خواست از نگاه خودش زندگی‌ام را نجات دهد. آقامصطفی می‌گفت: «مراقب باش، این اصلاح‌طلب‌ها چون دستشون از قدرت کوتاه شده، رفتن روزنامه زدن، شما رو هم گذاشتن سر کار.» اکرم (سبیل) بلای جانم است، دایم دختری را برایم پیدا می‌کند، عین پنجه‌آفتاب که 10 یا 15 جزء قرآن را حفظ است. وقتی می‌گفتم: «خواهر من گور ندارم که کفن داشته باشم!»، آقامصطفی می‌گفت: «تو آستین بالا بزن، بقیه‌ش با من.» تو دلم می‌گفتم: «تو اگه عقل داشتی که اکرم رو نمی‌گرفتی!» پدرم گفت: «معلوم نیست این یابو دنبال چیه؟ چارتا ورق که باد بیاد همه رو می‌بره!» آقامحسن گفت: «خدا هرکس رو یه جور آفریده.» پدرم گفت: «حداقل می‌رفت بازار وردست آقا مرتضی.» آقامرتضی (یه عدل پنبه) گفت: «والا ما که حرفی نداشتیم. بعضی‌ها نذاشتن.» اشرف (بامبو)، زن آقامحسن گفت: «وااا حالا همه دایه عزیزتر از مادر شدن!» راست می‌گفت. وقتی بیکار بودم، هیچ‌کس روی خوش نشان نمی‌داد که نکند تقاضای کار کنم. اما وقتی آقامحسن سفارش کرد رفتم روزنامه، یک‌دفعه نمی‌دانم چه شد همه به فکر افتادند. اعظم (یه عدل پنبه) زن آقامرتضی، حرفی نمی‌زد، فقط در حال خوردن بود. آقامصطفی خشم فروخورده‌اش را بروز داد و گفت: «حالا ما گفتیم، اگه فردا ریختن روزنامه و دستگیرش کردن جای گله نباشه.» مادرم گفت: «آدم دنبال کاری میره که دوست داره.» آقامصطفی گفت: «حتی کار خلاف؟» آقامحسن گفت: «مگه روزنامه‌نگاری خلافه؟!» پدرم گفت: «صلوات بفرستین. خودم یکی، دو روز می‌برمش سرکار، روزنامه از سرش می‌افته.» هاج‌ و واج مانده بودم، کسی نظر مرا نمی‌پرسید.
اگر از آینده خبر داشتم و می‌دانستم آقامصطفی بعد از دور دوم انتخابات سال 84 دستگیر می‌شود و در کمال ناباوری آقامحسن که طرفدار خاتمی بود، به شدت از احمدی‌نژاد حمایت می‌کند و حتی شراکتی با آقامرتضی برایش پوستر چاپ می‌کنند، می‌گفتم: «آقا من فقط نوشتن را دوست دارم، همین.» اما اکرم (سبیل) حرفی زد که انگار از آینده خبر داشت: «ببخشین من نمی‌دونم بعضی‌ها چرا اینقدر خطشون‌رو عوض می‌کنن؟!» آقامرتضی (یه عدل پنبه) با زنش اعظم (یه عدل پنبه) مشغول خوردن سیب بودند و نیش اکرم را احساس نکردند. اما آقامحسن ناراحت شد و گفت: «انگار ما اینجا زیادی هستیم.» پدرم که شارلاتان روزگار بود و دست شیطان را از پشت می‌بست، اینجور وقت‌ها خودش را چنان به تجاهل می‌زد که حتی من و مادرم هم باور می‌کردیم. شتاب‌زده بلند شد و گفت: «مگه شما تاکسی خطی دارین؟» آقامحسن زل زد توی چشم‌های پدرم، نمی‌دانست چه بگوید. پدرم با آن موهای فرفری و شکم برجسته چنان خودش را ابله نشان داد که آقامحسن نشست.
اکرم (سبیل) ول‌کن نبود، گفت: «تاکسی خطی...» که این‌بار مادرم با عصبانیت گفت: «چرا بحث سیاسی می‌کنید؟ گور باباشون.» یک‌دفعه همه ساکت شدند. مادرم وقتی دید چه حرف بدی زده، گفت: «البته بلا نسبت شما.» همه زدند زیر خنده. اعظم (یه عدل پنبه) گفت: «وااا چی شد، چی گفت مامان که خندیدین؟» آقامصطفی که معلوم بود از اول میهمانی از سیب خوردن او و بی‌تفاوتی‌اش حرص دارد، گفت: «شما بفرمایید، نکته قابل عرضی نبود.»
آقامرتضی (یه عدل پنبه) گفت: «زن من حرف نداره، همه چیزش منم. نه به سیاست کار داره، نه به اقتصاد، نه به انتخابات. اصلا نمی‌دونه رییس‌جمهور کیه، رییس‌مجلس کیه.» آقامصطفی گفت: «اصلا می‌دونه شاه رفته؟!» اعظم (یه عدل پنبه) گفت: «وااا آقامصطفی معلومه که می‌دونم...» اصلا هیچ‌کس یادش نبود که بحث از من بیچاره شروع شد که قرار بود فردا بروم ساوه و طالبی بار بزنم. آن وقت بود که فهمیدم سرنوشت آدم‌ها همین‌جوری در کلاف این بحث‌های سیاسی گم می‌شود و از همه آگاه‌تر پدرم بود که زیرسبیلی به من می‌خندید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.