|

رنجی که می‌بریم

عبدالصمد خرمشاهی . وکیل پایه یک دادگستری

حادثه اخیر کودک‌آزاری جنون‌آمیز در بوشهر، نشان داد که این قصه پرغصه را سر پایانی نیست. آمارهای جسته و گریخته از منابع مختلف حکایت از رشد کودک‌آزاری در سال‌های گذشته داشته و این در حالی است که مطابق ماده 5 قانون حمایت از کودکان و نوجوانان مصوب سال 1381 بزه کودک‌آزاری واجد جنبه عمومی جرم بوده و نیازی به شاکی خصوصی ندارد، مضافا اینکه باز مطابق ماده 6 همین قانون کلیه افراد و موسسات و مراکزی که به نحوی مسوولیت نگاهداری و سرپرستی کودکان را برعهده دارند مکلفند به محض مشاهده موارد کودک‌آزاری، مراتب را جهت پیگرد قانونی مرتکب و اتخاذ تصمیم مقتضی به مقامات صالح قضایی اعلام کنند و تخلف از این تکلیف موجب حبس تا شش ماه یا جزای نقدی تا پنج‌میلیون‌ریال خواهد بود. در کنار این قضایا آمارهای گوناگونی که توسط پاره‌ای از NGOها از جمله انجمن حمایت از حقوق کودکان ارایه شده حکایت از این دارد که بخش عمده‌ای از والدین ایرانی تنبیه بدنی کودکان را حق خود می‌دانند زیرا معتقدند که کودک «مال» آنان است و تنبیه بدنی را به‌عنوان تنها زبان تربیت و پرورش فرزندان خود می‌دانند! و باز جالب آنکه ماده 7 همین قانون اقدامات تربیتی والدین را که در چارچوب ماده 1179 قانون مدنی صورت می‌گیرد از شمول کودک‌آزاری خارج ساخته و به نوعی باور سنتی والدین را تقویت می‌کند! در حالی که می‌دانیم قطعا بسیاری از کودک‌آزاری‌ها اصولا فاش نمی‌شوند یا اگر در ملأعام هم صورت می‌گیرند به واسطه اینکه قبح خود را از دست داده‌اند هرگز با واکنش یا اعتراض دیگران روبه‌رو نمی‌شوند... . روانشناسان معتقدند رفتار خشن والدین با فرزندان، آنها را به شدت دچار خشم فروخورده می‌کند و طبعا در مقطعی از زمان این خشم فروخورده به شکل جنایتی سر بازخواهد کرد. اغلب جانیان و بزهکاران امروزی قربانیان کودک‌آزاری دیروز بوده‌اند. تمامی موکلین اینجانب که هر یک به نوعی و به دلیلی درگیر جنایتی شده‌اند هرگز در دوران کودکی روزگار خوشی نداشته و در خانواده نابسامانی رشد کرده‌اند... به همین دلیل است که از دیرباز بر این باور بوده‌ام که در جوامعی مانند جوامع ایران که باورهای سنتی و تفکرات نهادینه‌شده در فرهنگ تربیتی خانواده‌ها حرف اول را می‌زند وضع قوانین مدرن و به روز به تنهایی تاثیر محسوسی در کاهش آمار کودک‌آزاری نخواهد داشت. در تایید این ادعا باید خاطرنشان شوم آمارها حکایت از این دارند که از سال 81 که قانون حمایت از کودکان و نوجوانان تصویب شده جرایم کودک‌آزاری نه‌تنها سیر نزولی نداشته بلکه با رشد صعودی همراه بوده است منظور این نیست که قانون مزبور خود مزید بر علت شده بلکه اعتقاد دارم که مادام که فرهنگ و شیوه تربیتی و نوع نگاه خانواده‌ها و والدین به فرزندان در جامعه ما متحول نشود صرف دل‌بستن به ابزار قانونی کاری است بسیار عبث. اینکه متولی فرهنگ در جامعه چه نهاد یا سازمان یا وزارتخانه‌ای است بحثی است مفصل که در این نوشتار مختصر نمی‌گنجد اما باید به این نکته هم اشاره داشت که تمام نهادها و موسسات و سازمان‌های دولتی یا غیردولتی که به نوعی کار فرهنگی می‌کنند از قبیل صداوسیما و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و شورایعالی انقلاب فرهنگی یا کمیسیون فرهنگی مجلس یا سایر نهادهای تبلیغی و آموزش‌وپرورش در این رابطه نتوانسته‌اند به نحو مطلوب از عهده تکالیف مربوطه برآیند و الا دلیلی وجود ندارد که هر ماه یا هر هفته یا هر روز با انواع و اقسام پروژه‌های کودک‌آزاری به اشکال و انحای مختلف روبه‌رو شویم و از شنیدن این حوادث رنج ببریم از آنجایی که تاکنون هیچ عزم جدی و راسخ جهت برخورد با این معضل اجتماعی مشاهده نشده است طبیعی است که با این اوصاف باز هم در فرداهای آینده کودک‌آزاری‌ها همچنان استمرار یابد و این بار اشک‌ها برای قربانی دیگر و با اسم دیگری ریخته شود... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.