|

به ياد «محمدحسن گنجي»

استاد هميشه ماندگار

دره میرحیدر . استاد جغرافیای دانشگاه تهران

در خرداد سال 1390 به‌ مناسبت جشن یکصدمین سال تولد استاد دکتر «محمدحسن گنجی» مطلبی درباره ایشان با عنوان «شاگرد همیشگی استاد دکتر محمدحسن گنجی» نگاشتم که در مجموعه‌ای به چاپ رسید. در آن مقاله، از چگونگی آشنایی با استاد در دوران دانشجویی در سال‌های دهه 1330هـ ‌.ش، زمانی که ایشان در دانشکده ادبیات و دانشسرای عالی دانشگاه تهران به ‌تدریس دروس جغرافیای انسانی عمومی و نقشه‌برداری می‌پرداختند، نوشتم؛ از محبوبیت ایشان در میان دانشجویان به دلیل خوش‌خلقی، صمیمیت و فروتنی ذاتی، از توانایی علمی ایشان در تفهیم مطالب و تلاش برای ارایه مطالب به‌روز همراه با مثال‌هایی از ایران و از متفاوت‌بودن ایشان در روش تدریس در مقایسه با دیگر استادان. سپس از دورانی صحبت کردم که افتخار همکاری با ایشان را در گروه جغرافیای دانشگاه تهران پیدا کردم و به ‌مدت 15سال، تا زمان بازنشستگی ایشان از دانشگاه تهران، از نزدیک با نظرات علمی، دیدگاه‌ها و تجربیات ایشان آشنا شدم و از محبت‌های پدرانه و استادانه ایشان برخوردار شدم. اما امروز که این مطلب را می‌نویسم با کمال تاسف حدود یک‌‌سال است که از فقدان ایشان گذشته و ما این وجود نازنین را برای همیشه از دست داده‌ایم. آنچه من آن روز زمانی که ایشان در قید حیات بودند، نوشتم مبالغه نبود، برای دلخوشی ایشان هم نبود و امروز هم، هنوز می‌گویم که شاگرد همیشگی استاد دکتر «گنجی» بودم و هستم و فقدان ایشان را هر روز بیش ‌از پیش درک می‌کنم. جای ایشان در تمامی همایش‌ها در صف جلو خالی است و تا به‌ حال هیچ‌کس نتوانسته آن را پر کند. شادروان دکتر «گنجی» یک کتاب زنده بود که هم به تاریخ، حیات می‌بخشید و از آن درس‌های زیادی می‌آموخت و هم امید‌بخش برای نسل جوان بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.