|

روزی برای تامل

آسیه جوادی(ناستین) . نویسنده و همسر جواد مجابی

روزها یک تا دو ساعت زودتر از او بیدار می‌شوم. بیدار که می‌شود طول می‌کشد تا بیاید برای صرف صبحانه. در رفت و آمدم می‌بینمش با ابروهای فشرده و چشمان بسته، تکیه داده به تخت با سر پایین افتاده. می‌دانم در کمال هشیاری است. بعد از یک‌ربع یا ساعتی، سوت‌زنان، آوازخوانان یا زمزمه‌کنان به آشپزخانه می‌آید. با سلام روبه‌رویم، پشت به باغچه می‌نشیند. اگر شعری ذهنش را مشغول داشته، آن را دوباره و سه‌باره زمزمه می‌کند. هربار با توقف‌های متفاوت روی کلمه‌ها، تا دقیق‌ترین خوانش را برای درک بهتر مفهوم بیابد. اگر کلمه‌ای را فراموش کرده یا به یاد نیاورد به کتاب مراجعه می‌کند و هربار می‌گوید مگر می‌شود کلمه‌ای دیگر را در شعر حافظ، سعدی، یا مولوی جایگزین کرد. انتخاب شاعر بهترین است. اگر مشغولیت امروزش شعر نباشد، بحث درباره موضوع یا مطلب تازه را عنوان می‌کند. حین خوردن صبحانه گاه تا دو ساعت موضوع صحبت، درباره آن موضوع است. تلفن‌ها شروع می‌شود. بحث نیمه‌تمام می‌ماند. کسی برای دیدن نمایشگاه نقاشی‌اش از او دعوت می‌کند. این انتظار از آنجا می‌آید که سال‌هاست در این حیطه قلم زده و کتاب نوشته است. دیگری روزنامه‌نگاری است، مطلب می‌خواهد یا می‌خواهد مصاحبه کند. کسی از سر لطف ما را به دیدن تئاتر یا فیلم دعوت می‌کند. سخنرانی درباره نامداری در جایی. کار امروزش درآمده و ذهنش مشغول قولی می‌شود که داده است. تا آن را انجام ندهد به کار خودش برنمی‌گردد. روزنامه‌فروش زنگ می‌زند. بسته روزنامه و مجله را آورده. تورقی می‌کند و مطالب مهم را می‌خواند. اغلب مهم‌ترین بخش‌ها را بازگو می‌کند یا آن صفحه از کتاب یا مجله را باز می‌گذارد در جایی که بخوانیمش. ساعتی بعد پای کامپیوتر مشغول کار است. اغلب شعر و اگر مطلب نویی در ذهنش باشد مقاله‌ای می‌نویسد. آن را نگه می‌دارد تا زمان و مکان مناسب برای چاپش فراهم شود. هنگامی که شعر کمتر به سراغش می‌آید، روی طرحی از یک رمان یا قصه کوتاه کار می‌کند. از همان اوایل صبح موزیک روبه‌راه است. روز او را بدون موزیک ندیدم. آواز و موسیقی‌هایی که روی کامپیوترش گذاشته با شروع کار مترنم و با ترک اتاق خاموش می‌شود. شعر را با موسیقی عجین می‌داند و بارها گفته شعر و موسیقی باهم آفریده شده و از هم تفکیک‌ناپذیرند. برای سرودن شعر، موسیقی کمک‌رسان است. با لذت از هر کنسرت‌ خوب چه در سفر و چه در وطن استقبال می‌کند. همان‌قدر که هنر را دوست دارد از روزمر‌گی هم می‌تواند لذت ببرد. گاه هیجان‌زده به اتاق من می‌آید، در حالی که پرینتی در دست دارد شعر تازه‌اش را می‌خواند. خیلی صبوری کند و نخواند، تا شب است. روزهای بدون شعر برایش کسالت‌بار است. به اتاقش می‌روم دست از کامپیوتر کشیده و به جایی خیره است. بیکار چه می‌کند؟ بیشترین کار او در این لحظات است. ذهنش درگیر مفهومی تازه است. بلد است سرش را چگونه گرم کند با طراحی و نقاشی و خواندن کتاب. اگر کتاب تازه‌ و جالبی نیابد به سراغ متون کلاسیک می‌رود. لذتی که از بازخوانی آنها می‌برد را با خواندن تکه‌های جذاب متن با ما دو چندان می‌کند. کافه‌نشینی را دوست دارد. حالا که کافه‌ها رنگ‌وبوی دلخواه او را ندارد. در خانه می‌ماند. روحیه‌ای شاد دارد. هرکس را که می‌بیند با صحبت و سخنی تازه مشغول می‌دارد و این را برای خودش وظیفه می‌داند. انتقال هرچه که یاد گرفته به مخاطبی حتی ناآشنا. با اینکه دایم در جریان فکرهایش قرار دارم اما بارها شده چیزی گفته که مرا به شگفتی واداشته است. به ندرت کسل می‌شود. در اینطور مواقع کاغذ و قلم به دست می‌رود توی باغچه و در آفتاب که دوستش دارد، می‌نشیند. با گربه‌ها بازی می‌کند به گل‌ و درخت‌ها نگاه می‌کند و اغلب دست پر باز‌می‌گردد. ساعت یک وقت ناهار است. هنگام ناهار اغلب بحث ادامه می‌یابد. به ندرت فرصتی برای حرف‌های روزمره دست می‌دهد. ساعت دو شنیدن سرخط خبرها. اگر خسته باشیم استراحتی کوتاه. چند سالی است خواندن متون کلاسیک، بیشتر برای آموزش ما و یادآوری برای او، ساعت چهار تا پنج را می‌پوشاند که با صحبت درباره آن، مدت زمانش کوتاه و بلند می‌شود. عصر دوباره کار آغاز می‌شود. غروب یا شب به تناسب طول‌کشیدن کارش، صحبت‌کردن درباره شعر و مقاله یا قصه‌ای که نوشته شده است. خواندن کتاب‌ها و مجلات در دستور کار روزانه و در فراغت بین لحظه‌هاست. شب یکی، دو ساعتی زودتر به رختخواب می‌روم. سردبیر شب بود و صبح‌ها در خانه. اگر پسرم اسطوره را دوست دارد و خواندن را، اگر دخترم شاعر است و شعر را دوست دارد، سهم کودکی‌شان است از پدری که آنها را در بغل می‌نشاند و برایشان قصه و شاهنامه می‌خواند. این تصویر یک روز او است بدون اغراق در طی سال‌های عمرش وقتی دوربینی او را در خانه‌اش نگاه ‌کند. شمه‌ای از انسان شاعری که همسر من است. پرتو افکندن و آشناکردن با بخش کوچکی از یک روز هنرمند، سهم من بوده تا بدانند که روزگار مردمانی اینگونه، که زندگی‌کردن بدون فرهنگ‌ورزی را بلد نیستند چگونه می‌گذرد. روزگار ما به همین سادگی و اینگونه می‌گذرد. با هنرمندی که عشق به فرهنگ را برتر از هر چیز در دنیا می‌داند و به آن عمل می‌کند. در این سیر همسر و دو فرزندش را نیز با خود همراه کرده و بی‌نصیب نگذاشته است. شیرینی پیرانه‌سری خود را مدیون سلوک فرهنگی او می‌دانم و بس.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.