بزرگداشتی برای جواد مجابی نویسنده، شاعر و روزنامهنگار
انسان؛ دشواری وظیفه
پژمان موسوی <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class="__cf_email__" data-cfemail="124277787f737c3c7f7d676173647b52757f737b7e3c717d7f">[email&#160;protected]</a>
1 فروغ، هنرمندبودن را مترادف با «انسان» بودن میداند و هنرمندی را که «انسان» نباشد، نهتنها از زمره هنرمندان که از زمره آدمیان نیز بهدور میداند؛ میتوان حدس زد که مراد فروغ از «هنرمند»، نهفقط آکتورها و شومنها، که بیشتر از آن نویسندگان، شاعران و اندیشمندان همعصرش بوده است. «عصر فروغ» اما گذشته است، خیلی وقت هم هست که گذشته است اما یکی از همعصریهای جوان او، حالا همعصر ماست و ما این شانس را داریم که در هوایی تنفس میکنیم که او نیز در گوشهای از همین شهر شلوغ، تنفسش میکند؛ مجابی را میگویم: «جواد مجابی» را. جواد مجابی برای من و همنسلان من، مترادف است با یک روشنفکر تمامعیار؛ نه از آن دسته که تنها لاف روشنفکری را میزنند و در کنج عافیتشان، روزگار میگذرانند و نه از آن دسته هم که نان نام دیروزشان را میخورند و با «اعتبار» گذشتهشان زندگی میکنند. جواد مجابی فارغ از اینکه شاعر باشد یا نویسنده، طنزپرداز باشد یا روزنامهنگار، برای نسل من «روشنفکری» است «متعهد» که هیچگاه وظایف روشنفکریاش را فراموش نکرده و همواره برای «مردم» و در مسیر «مردم» بوده است. 2 درست است که 74 سال دارد و این اواخر «عصا»یی
خوشنقش، همراه همیشگی اوست، اما کیست که نداند در مورد او حداقل دود «واقعا» از کنده بلند میشود؛ غیر از این هم نمیتواند باشد. برای کسی که لیسانس حقوق دارد و دکترای اقتصاد، تاکنون هشت مجموعه شعر منتشر کرده است و چهار مجموعه داستان کوتاه، 10رمان به نام او چاپ شده است و چند نمایشنامه و فیلمنامه و بیشمار آثار طنز از او دیدهایم و البته چند شناختنامه ادبی و چند جلد تاریخ زندگی و آثار نقاشان و مجسمهسازان نوگرای ایران، معلوم است که همچنان محل رجوع است و «درصدر فهرست»؛ به اینها اضافه کنید «بهروزبودن» و مطالعه و کنکاش در ادبیات معاصر جهان و جدیدترین آثار تالیفی و ترجمه در حوزه شعر و داستان و رمان و هنرهای تجسمی را. مگر ایران چند «جواد مجابی» دارد که بتواند به وجودش افتخار کند؟ مگر نسل من چند هنرمند مثل او دارد؟ نگاهی به حدود نیمقرن حضور ادبی و نوشتاری او در ادبیات معاصر و روزنامهنگاری ما بیش از هرچیز موید یک نکته است؛ اینکه جواد مجابی همواره و در همه حال حرفی برای گفتن داشته است: چه آن زمان که روزنامهنگار بود و حتی حاضر نبود در روزنامهای که تصور میکرد دولتی و در برابر مردم است، با نام «خودش» مطلب
بنویسد (مجابی تجربه حضور در در روزنامه اطلاعات و مجلات فردوسی، جهان نو، خوشه، آدینه و دنیای سخن را دارد)، چه آن زمانی که شعر و داستان میگفت و چه حتی آن زمان که روی هنر معاصر و نوگرای ایران، پژوهش و کنکاش میکرد؛ در هیچیک از این فعالیتها، او تکرار مکررات نکرد و حرف دیگران را با زبانی دیگر نگفت، او حتی حرفهای خود را هم تکرار نکرد و همواره و در همه حال تلاش کرد که حرفی «نو» برای گفتن داشته باشد؛ آخر هنر مردان بزرگ روزگار این است که «فرزند زمانه» خود باشند. دیر زی آقای مجابی...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.