|

کوری عصاکش کوری بود

احمد غلامی

دادا تا مرا دید، گفت: «تو یه چیزی بگو مجید...» گفتم: «چی شده؟» آقابیک خودکار آبی‌اش را گذاشت کنار خودکارهای دیگرش و با دقت و وسواس آنها را مرتب کرد، بعد گفت: «در شأن من نیست واسه ایرج قادری نامه بنویسم.» دادا گفت: «کارگردان بزرگیه، ‌یه‌عالمه طرفدار داره، ‌تو یه چیزی بگو مجید، چرا ساکتی؟» گفتم: «چی بگم، شاید اونم آقابیک رو نشناسه.» آقابیک گفت: «مگه ایرج قادری کیه؟ همونه که فیلم آبگوشتی می‌سازه. خب برو پیش مهرجویی، تقوایی، من واسه کسی باید نامه بنویسم که...» بعد حرفش را قطع کرد و گفت: «تو که جبهه رفتی، برو پیش حاتمی‌کیا.» دادا گفت: «واسه بازی تو فیلم حاتمی‌کیا باید ریش داشته باشی. من که کوسه‌ام.» گفت: «برو پیش علی حاتمی.» دادا گفت: «اونجا که به من نقش امیرکبیر و ناصر‌الدین‌شاه نمی‌دن، باید دلقک‌ دربار بشم. واسه شما چه فرقی می‌کنه نامه به کی بنویسید؟» آقابیک گفت: «من از فیلمای خالی‌بندی این آقا خوشم نمیاد.» دادا گفت: «من باید خوشم بیاد.» گفتم: «راست میگه آقا بیک.» آقا بیک کلافه شده بود. نشست روی پله جلوی خانه خودشان و خودکارش را درآورد. از دفترچه صد‌برگش، برگی کند و گذاشت روی جلدش. برق شادی در چشم‌های دادا دوید. وقتی نامه تمام شد، ‌گرفتم خواندم. برعکس نامه‌ای که برای من نوشته بود، لحنی آمرانه داشت. گفتم: «ایرج قادری این نامه‌رو بخونه که دادارو با یه لگد بیرون می‌کنه!» گفت: «همینه که هست نمی‌خوای پاره‌‌ش کن.» دادا نامه را گرفت، آن را تا کرد و گذاشت توی جیبش و گفت: «فکر می‌کنی اثر داشته باشه؟» چیزی نگفتم. توران خانم، آقابیک را صدا زد و او چنان دوید توی خانه که یادش رفت با ما خداحافظی کند.
فردای آن روز وقتی دادا را دیدم، گفتم: «نتیجه نامه چی شد؟» خندید، نامه را از جیبش درآورد و گفت: «بگیر بخون.» ایرج قادری از لحن آمرانه نامه به‌شدت عصبانی شده و زیر آن نوشته بود: «مرتیکه، فکر می‌کنی چکاره‌ای!؟» گفتم: «پس کارت بدتر شد.» گفت: «ایرج‌خان میگه اگه جواب نامه‌رو آوردی یه نقش بهت میدم.» گفتم: «این که عالیه.» گفت: «نه بابا دلم نمیاد به آقابیک برمی‌خوره. آدم رفیقشو نمی‌فروشه.» گفتم: «یعنی بی‌خیال بازیگری شدی؟» گفت: «نه، ولی چکار کنم.» داشتیم حرف می‌زدیم که آقابیک از سر کوچه پیچید. گفتم: «رفیقت اومد.» گفت: «چیزی بهش نگی.» آقابیک زنبیل کهنه‌ای در دستش بود، پر از لوبیا،
روغن مایع، نمک، سیب‌زمینی و پیاز. آنقدر سنگین بود که به زحمت آن را می‌کشید. گفتم: «سلام.» جوابم را نداد. باز بلندتر گفتم: «سلام آقابیک.» برگشت و نگاهی به من و دادا کرد. چهره‌اش آنقدر غمگین بود که بی‌اختیار گفتم: «مش‌رمضون مرده؟» گفت: «گور بابای...» گفتم: «توران‌خانم ناخوشه؟» سکوت کرد. دادا گفت: «کمکی، چیزی از دست ما برمیاد؟» زنبیل را زمین گذاشت و گفت: «داره زندگیم از هم می‌پاشه!» گفتم: «چرا؟» گفت: «توران دلش بچه می‌خواد.» دادا گفت: «اینکه خوبه.» گفت: «آره خوبه ولی جواب سرهنگ‌رو چی بدم.» می‌دانستم سرهنگ، برادر آقابیک گفته خرجشان را می‌دهم به‌شرطی که بچه‌دار نشوند. مادرم می‌گفت، راست میگه عاقله. بچه واسه چی می‌خوان. دلم برای آقابیک سوخت. بعد دیدم دلم برای توران هم می‌سوزد. مادرم می‌گفت، بیچاره توران. اگه ناچار نبود زن این دیوونه نمی‌شد. پدرم شاکی می‌شد و می‌گفت، مگه آقابیک چشه؟ مادرم می‌گفت، چش نیست؟ دعواشان کم‌کم اوج می‌گرفت و می‌رسید به خودشان. پدرم با دفاع از آقابیک از خودش دفاع می‌کرد و مادرم با دفاع از توران. دادا گفت: «یعنی راهی نداره راضیش کنی؟» گفتم: «کی‌رو؟» گفت: «سرهنگ‌رو دیگه؟» آقابیک گفت: «کی جرات داره با اون حرف بزنه، فکر می‌کنه ما سربازیم.» گفتم: «امتحان کردی؟» گفت: «آره چنان جلو توران به من توپید که نزدیک بود از مردی بیفتم!» گفتم: «توران خانم چیزی نگفت؟» گفت: « حرف‌نزده، داداش بهش گفت، این آتیش‌ها از گور تو بلند میشه.» دادا گفت: «جلوش درمیومدی؟» آقابیک سکوت کرد. همه می‌دانستیم حرف دادا چقدر مزخرف بود. آقابیک گفت: «توران رفت تو انباری، در رو بست و تا شب اونجا گریه کرد.» دادا گفت: «تو چکار کردی؟» گفت: «منم پشت در نشستم و باهاش گریه کردم.» دادا زنبیل را برداشت و گفت: «بریم، من زنبیل‌رو میارم.» گفتم: «دادا کجا میری؟» گفت: «تو برو به کارت برس، کوری عصاکش کوری بود.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.