به بهانه چهارمین سال به نمایش درنیامدن فیلم «کوچه ملی»
«کوچه ملی»؛ چرا نه؟
مهرشاد كارخاني
آیا مدیران فرهنگی سینما نمیدانند بخش مهمی از تاریخ فرهنگ و هنر معاصر ایران از خیابان «لالهزار» شروع شده است؟ چرا میخواهید این واقعیت نزدیک را انکار کنید؟ از چه نگرانید؟ نوستالژی هم بخش مهم از تاریخ و فرهنگ یک ملت است و «لالهزار» و «کوچه ملی» نیز به خاطر منفینگری و سهلانگاریهای برخی، از دست رفتهاند و تنها اسکلتی از آن سینماها و تئاترها باقی مانده است. ولیکن این فضاهای تاثیرگذار را نمیتوان از تاریخ سینمای ایران پاک کرد. این مکانهای ازدسترفته، روزگاری شکوه و احترامی داشتند و هرگز بیتوجهی و بیاحترامی عدهای را نخواهند بخشید. مکانهایی که با کمترین هزینه، شادیبخش مردم خاص و عام بودند. فیلم «کوچه ملی» نیز یک هشدار است به سینمای ناکام این روزها و ستایشی به سینمای ماندگار گذشته خودمان... و برایم چه دشوار و غمانگیز بود بهتصویرکشیدن لالهزار در دوران حقیر بودنش! ... بسیاری از سینماگران نامدار جهان مانند: کوروساوا، تارکوفسکی، آنجلوپولوس، آنتونیونی و... با نگاه به گذشته، نوستالژی تاریخ و فرهنگ کشور خود را به تصویر کشیدهاند... اگر سینمای ایران از همان آغاز حرکت نوینش، هزار جور مانع و سانسور سر
راهش وجود نداشت، بسیاری از فیلمسازان برجسته ما مجبور نمیشدند تن به ساخت فیلمهای خنثی و معمولی بدهند. شما مدیران فرهنگی طی این سالها باعث شدهاید سرنوشت فیلمسازان صاحبسبک ایران شکل دیگری رقم بخورد و آنها نتوانند در این سالها فیلمهای واقعی و قلبی خود را بسازند... چون ایدهآلهایتان فیلمهای ترحمبرانگیزاند. امروز اغلب فیلمسازان باتجربه ما بیکار هستند و نباید آرزوهایشان را بدون هماهنگیهای لازم به فیلم تبدیل کنند! آنها باید برای آرزوهای خود درخواست مجوز کنند و گویا مانند همان پیرمرد فیلم «مغولها»ی «پرویز کیمیاوی»، پشت در آهنی ایستادهاند و هنوز میپرسند: «سینما چیه؟ و چه غمانگیز که هنوز کسی جواب نمیدهد...»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.