|

نامه‌ای به عزراییل

احمد غلامی

مش‌رمضان شوهر عمه‌خانم، داشت می‌مرد. روی تخت کهنه چوبی، طاقباز افتاده بود. ته‌جوراب‌هایش سوراخ بود و پاشنه‌ پایش بیرون زده و دکمه بالای پیراهنش کنده شده بود و جناق‌‌کفتری سینه‌اش پیدا بود. آقابیک مثل دکترها کنارش زانو زد و گفت: «خوبی مش‌رمضون؟» او سرش را به علامت تایید تکان داد، همان‌وقت سینه‌اش خس‌خس کرد. آقابیک گفت: «این که حالش بده!» عمه‌خانم با پر چارقد اشکش را پاک کرد و گفت: «میگی چیکار کنم؟» مش‌رمضون نگاهی به زنش کرد و با اشاره دست به او فهماند از اتاق بیرون برود. بعد سرش را به زحمت بلند کرد و گفت: «اگه مردم، جریان رحمان‌رو بهش بگو.» بعد نگاه مشکوکی به من کرد. آقابیک گفت: «از خودمونه.» و خیال مش‌رمضان را راحت کرد. مش‌رمضان گفت: «بهش بگو رحمان مرده، خارج نیست.» آقابیک سرش را به نشانه تایید تکان داد. گفت: «خیالم راحت شد، حالا می‌تونم بمیرم.» بعد چشم‌هایش را بست و مرد. اول فکر کردیم دارد لودگی می‌کند اما وقتی دیدیم نفسش در نمی‌آید، آقابیک گفت: «خدا رحمتش کنه...» عمه‌خانم، توران و زن عبدی‌گدا دویدند تو و شیون کردند. عمه‌خانم زد تو سرش و گفت: «دیدی بیکس‌وکار شدم.» زن‌عبدی‌گدا جیغ زد: «یا امام‌زمان... داره تکون می‌خوره.» توران گفت: «چی‌شده؟» زن عبدی‌گدا گفت: «داره تکون می‌خوره» عمه‌خانم گفت: «کجاش؟» گفت: «انگشت پاش.» همه به انگشت پای میت نگاه کردیم، تکان‌ می‌خورد. آقابیک رفت بالای سر مرده و گفت: «صدای منو می‌شنوی مش رمضون؟» مرده سرش را جنباند و آرام پلک‌هایش را باز کرد. عمه‌خانم گفت: «الهی شکرت.» رفت که آب‌قند و گلاب بیاورد. توران هم دنبالش رفت. آقابیک گفت: «مرد حسابی دق‌مرگ شدیم.» مش‌رمضان چشم‌هایش را به سقف دوخت و لبخندی کجکی زد و انگار داشت چیزی را تحقیر می‌کرد. بعد دوباره چشم‌هایش رفت توی کاسه سرش، این‌بار زن عبدی‌گدا فریاد زد: «یا امام زمان باز مرد.» عمه‌خانم همان‌طور که با قاشق آب‌قند را هم می‌زد و می‌ریخت روی لباس‌های میت، لیوان را برد نزدیک دهانش و با زور آب ریخت ته حلق مرده و گفت: «بخور عمرم.» دهان مش‌رمضان قفل شده بود. آب شره می‌کرد روی چانه و از آنجا می‌رفت توی چین و چروک‌های گردنش. عمه‌خانم گفت: «آخر عمری بیچاره شدم.» زن عبدی‌گدا عمه‌خانم را بغل کرد و های‌های گریه کردند. آقا‌بیک ملحفه را کشید روی صورت مرده و زیر لب گفت: «خدا رحمتش کنه.» این‌بار توران جیغ زد که: «داره تکون می‌خوره.» همه برگشتند. دوباره انگشت پای میت تکان می‌خورد. آقابیک سراسیمه ملحفه را کنار زد و دید چشم‌های مش‌رمضان برگشته. با ناراحتی گفت: «مش‌رمضون ما رو مسخره کردی؟» عمه خانم براق شد و گفت: «وااا کشیک می‌کشی بمیره؟» دوباره همه خوشحال شدند. این‌بار زن‌ها دست زدند. انگار همه این کارها هنرنمایی مش‌رمضان بوده. آقابیک گفت: «بیا بریم مجید.» تا خواستم از اتاق بیرون بروم، عمه‌خانم گفت: «کارتون داره.» کنارش رفتیم، گفت: «فعلا حرفی از رحمان نزنین.» هر دو آمدیم بیرون. آقابیک گفت‌: «باید یه نامه واسه عزراییل بنویسم!» زدم زیر خنده. فکر کردم، شوخی می‌کند. ولی نشست لبه پله و شروع کرد به نوشتن. بعد آن را تا کرد، داد به من و گفت: «یه جای امن بذارش. یه چند روزی طول می‌کشه تا عزراییل بخوندش.» گذاشتم توی جیبم. امن‌ترین جا برای آن، کشوی میزم در روزنامه بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.