|

به بهانه ۸۰ سالگي «داوود رشيدي»

چهره اسطوره‌اي هنر اين سرزمين

پرويز نوري

يکي از بهترين زمان‌هاي زندگي‌ام موقعي بود که با «داوود» عزيزم در يک کوچه بهاري آشنا شدم. خانه من در اول کوچه بود و خانه او در آخر، اما «داوود» در همه‌چيز اول بود. در انسان‌بودن، در رفيق‌بودن، در مهربان‌بودن، در صادق بودن و در بازيگربودن.
چه کسي مي‌تواند کار تحسين‌برانگيزش را در نمايش کلاسيک «در انتظار گودو» فراموش کند؟ يا استعدادش را در ارايه نمايش «پيروزي در شيکاگو» ستايش نکند؟ و چه کسي مثل او مي‌تواند آن‌همه نقش‌هاي گوناگون را بر پرده سينما بنشاند در تجسم شخصيت‌هاي متضاد در آثاري چون «فرار از تله»، «کندو»، «شيلات» و آن شخصيت شش‌انگشتي از شاهکار «هزار دستان»؟
«داوود» براي من در فيلم «طلوع انفجار» بازي کرد، به قول «بهزاد عشقي» -منتقد فيلم- او نقش قهرمان اسطوره‌اي را در آن فيلم برعهده داشت. نقشي که برازنده‌اش بود، چون خود او هم چهره‌اي اسطوره‌اي در هنر سرزمين خودمان است. با يک بوسه، 80 سالگي‌اش را از «سانفرانسيسکو» تبريک مي‌گويم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.