لیبی پس از آزادی
انور عبدالرحمان . سردبیر روزنامه دارالخلیج[فارس]
اوضاع لیبی چنگی به دل نمیزند. مثل سایر کشورهای عربی که مبتلا به دخالت خارجی شده و بعد از ترک بیگانگان گرفتار هستند بدون اینکه راهی برای برونرفت از این وضعیت بحرانی پیدا کنند. لیبی پس از عراق یک کشور دیگر عربی بود که بیگانگان با شعارهای دهانپرکن آزادی و دموکراسی آمدند تا آن را از دیکتاتوری و استبداد نجات دهند. اما کاری که کردند ویرانی و از همگسیختگی یک جامعه بود و پس از آنکه قدرتش را تضعیف کردند، خارج شدند. به جای آزادی این هرجومرج و آشوبگری بود که گسترش یافت. دموکراسی در واقع شده است دموکراسی شبهنظامیان و نزاع برسر غنایم به دستآمده و منطقه نفوذ هرکدام. این سلطه سلاح و افراد مسلح بود که فراگیر و همهجایی شد. نظام حاکم دیگر محلی از اعراب ندارد. پس از آنکه ارتش و دستگاههای امنیتی لیبی نابود شد، ارتشهای منطقهای و قبایلی جانشین آن شد. امنیت نیز رویایی شد برای لیبیاییهایی که هر روز جسارت کرده به خیابانها میریزند تا به صورتی روزمره خواستههایشان را مطرح کنند بدون اینکه گوش شنوایی از سوی امرای جنگی یا قدرتمندان وجود داشته باشد. مجلس شورای ملی و دولت درواقع چیزی جز یک دکور تزیینی بر دیوار وطن نیست.
راهها تقریبا برای همه قانونشکنان و افراطگرایان و تروریستها و قاچاقچیهای سلاح باز است. «لیبی انقلابی» پس از رهایی نظام قذافی به یک «نقطه خطر» برای همسایگانش و بهخصوص کشورهای جنوب قاره اروپا تبدیل شده است. شبهنظامیان وزارتخانهها را محاصره میکنند و دولت هم توان مقابله با آنها را ندارد. در شهرها نظم و امنیتی نیست. هیاتهای دیپلماتیک خارجی با تهدید مواجه میشوند و همین مساله تاکنون کشورهای زیادی را نگران کرده است. بهخصوص کشورهای غربی که در آزادسازی لیبی مشارکت داشتند. آنها اکنون نگران این هستند که لیبی به یک «دولت ورشکسته» در شمال آفریقا تبدیل شده و امنیت و ثبات کل منطقه را تهدید کند. آنچه در لیبی اتفاق افتاد دستپخت ایالات متحده آمریکا و کشورهای غربی بود که با شعار آزادی و دموکراسی صورت گرفت. اعراب چه زمانی میخواهند بفهمند که شعارهای غربی به بهانه آزادی و دموکراسی تنها اسم رمزی است برای ایجاد یک هرجومرج و آشفتگی افسارگسیخته؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.