یک سال از سوگِ صحنه در رثاي «حميد سمندريان»گذشت
تو هستی و بر صحنهها جریان داری
پرویز پورحسینی
حمیدخان سلام. دلم برایت تنگ شده. آخر یک سال است که ندیدمت. هر وقت به تئاتر ایرانشهر میروم، به تندیست سلام میکنم، ولی فقط نگاهم میکنی. خوب است که حالا یک سالنی به نامت است. ولی چه فایده؟ این تئاتر که مال تو نیست، به نام توست. همیشه در آرزوی داشتن یک سالن تئاتر بودی که آنجا کلاس داشته باشی، تمرین کنی و شبها هم اجرا باشد. ولی حیف. گویا اینها آرزوهایی محال است. ولی به نظر من بزرگترین کاری که انجام دادی تربیتکردن شاگردانی است که در تمام این مملکت پراکندهاند و همچنان با سماجت، تئاتر کار میکنند. تو مثل درخت تناوری بودی که شاخ و برگش تکثیر شده و همه جا ریشه دوانده است. با هر کارگردان یا بازیگری که حرف میزنم، یک جوری شاگرد تو بوده است. تو چهکار کردی در این نیم قرن؟ چرا همه دوستت دارند؟ جادوی تو چیست؟ روح بزرگت را بین شاگردانت تقسیم میکردی ولی بعضی از آنها از دریافت آن عاجز بودند. صداقت و صمیمیت تو را نداشتند. ولی بعضیهایشان درخشانند، چه کارگردان و چه بازیگر. اینها بر صحنهها میدرخشند و نام تو را با خود دارند و از تو تکثیر شدهاند. یادم است که بعضی اجراهایشان را که میدیدی از کار آنها در شگفت میشدی.
آنها همان شاگردانی بودند که آرزوهایت را بر صحنهها جاری میکنند. پس تو هستی و بر صحنهها جریان داری.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.