یکسال بی سمندریان گذشت
چشمهایش...
رضا بهبودی . بازيگر
مهم نبود تو را میشناخت یا نه. مهم نبود قبلا کاری از تو دیده بود یا نه. مهم نبود جزو شاگردانش بودی یا نه. اگر، به دیدن کارت میآمد حتما سری به پشتصحنه میزد و با یک «پدرسوخته» جانانه تو را مینواخت و با شوقی کودکانه، نه از تو و کارت، نه از خودش و کارش (!) که از تئاتر، معشوق دیرینهسالش- حرف میزد. در کمال جدیت، با طنز ویژه خودش، آنچه را که «در واقع» دیده بود تحلیل میکرد و با انرژیای بیمثال، از آنچه که «در حقیقت»، باید باشد حرف میزد. حرف نمیزد؛ با شعله چشمانش، جانت را گرم میکرد و تو با «هزار پرنده خاموش»اش فرصت پروازی مییافتی. در این لحظهها، او مصداق بارز این مصرع مولانا بود: یک سینه سخن دارم/ آن شرح دهم یا نه؟!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.