نامه به کودکی که هرگز زاده نشد*
احمد غلامي
وقتی آقابیک نامهای به خدا نوشت تا رعناخانم زن ابراهیمآقا بچهدار شود، یکماه طول نکشید که او حامله شد. اگرچه این اتفاق در ظاهر همه را خوشحال کرد اما بوی خیری از آن شنیده نمیشد، ابراهیمآقا مرد شکاکی بود و قبل از این هم دستکم هفتهای یکبار زنش را میزد. جرم رعناخانم زیبایی بود و فقر. این دو تا اصلا با هم جور در نمیآید، پدرم که اندازه نخود هم از این حرفها سردر نمیآورد، در حالتی کاملا شهودی گفت: «فقیر زیبا، آخر و عاقبت خوشی ندارد» رعناخانم معصومیتی انکارناپذیر داشت، وقتی چادر گلدار، گردی صورتش را قاب میکرد، نگاهش مثل چهره شمایلها میشد. وقتی کتک میخورد صدای کمربندها و فریادهای ابراهیمآقا از گریههای او بلندتر بود. این را مادرم میگفت. ما که اصلا صدای گریههای او را نشنیده بودیم. ابراهیمآقا میگفت، او را از یکی از روستاهای دوردست بیرجند آورده. به هیچکس هم نمیگفت از کدام روستا. حتی در این که این مختصر اطلاعات هم درست باشد، جای تردید بود. مادرم میگفت، خودش هم از کسوکارش نمیگوید. زن عبداللهگدا هم که به او نزدیک بود نتوانسته از زیر زبانش حرفی بکشد. ابراهیمآقا وقتی شنید زنش حامله شده اول
آنقدر خوشحال شد که بیاختیار به همه، شیرینیدانمارکی داد. اما کمکم شک مثل خوره به جانش افتاد و تعداد روزهایی که رعناخانم را میزد بیشتر و بیشتر شد. فکر میکنم، اگر آقابیک خلمسلک و برادرش سرهنگ نبود حتما ابراهیمآقا کار دستش میداد. با این حال باز آقابیک ترسیده بود و بهندرت از خانه بیرون میآمد. یکروز تورانخانم آمد و به من گفت، آقابیک کارت دارد. رفتم خانهشان. او توی انباری پتو انداخته و آنجا قایم شده و کتاب میخواند. به خلوتش حسودیم شد. گفتم: «چه خبر آقابیک؟ خوش میگذره.» جوابی نداد. دلودماغ نداشت. بعد گفت: «تو کار این آدما موندم، اینقدر دوا و درمون کرد خدا بچه بهش بده حالا که داده لگد میزنه به بختش.» گفتم: «کاش نامه نمینوشتی.» گفت: «چکار کنم، من که اصلا خودش رو ندیدم، زن عبداللهگدا گفت براش بنویس، گناه داره منم نوشتم.» گفتم: «بالاخره بچه که بیاد از این رو به اون رو میشه.» سکوت کرد و شروع کرد به نوشتن نامه. گفت: «صدات کردم این نامهها رو بهت بدم وقتی بچه به دنیا اومد و بزرگ شد بهش بده.» گفتم: «چی نوشتی؟» گفت: «نوشتم قدر مادرش رو بدونه.» نامه را تا کرد، گذاشت توی جیبم. چشمهایش پر از اشک بود
گفت:«کاش یه بچه داشتم» فکر کنم آقابیک از تنهایی تو انبار حوصلهاش سر رفته بود. دلم میخواست پیشش بشینم. اما اگر پدرم میآمد و میفهمید دوباره پیش آقابیک هستم با نیشوکنایههایش بیچارهام میکرد. رفتم خانه، پدرم آنقدر خسته بود که اصلا گیر نداد.
رفتم توی اتاقم دراز کشیدم. به حرف پدرم فکر میکردم: «فقیر زیبا». بعد به زیبایی فکر کردم به آقابیک فکر کردم و نامهای که نوشته بود را گذاشتم توی گنجه. به رعناخانم فکر کردم که حتما بچهاش خیلی زیبا میشود. پدرم بیدار شده بود و داشت به مادرم فرمان میداد آب برایش ببرد. توی خواب هم دستور میداد و غر میزد. با خودم گفتم:«خوبه وانتیه، اگه یه کارهای بود همه را به صلابه میکشید. پلکهایم سنگین شد. خواب و بیدار بودم، صدای فریاد میآمد. باز ابراهیمآقا داشت زنش را میزد. اینبار دیگر رعناخانم آرام گریه نمیکرد فریاد میزد. پشت وانت پدرم، اسبی زیبا بود. کره خونیاش کف وانت افتاده بود، میخواست بلند شود پاهایش لیز میخورد و میافتاد زمین، مادرش لیسش میزد. پدرم میگفت، ببین کرهاش مثل توست. رعناخانم فریاد میزد. همسایهها پشتدر جمع شده بودند و به در میکوبیدند و هی میگفتند: ابرامآقا خدا رو خوش نمیاد در رو باز کن. نمیدانم صداها توی خواب بود یا بیداری. دادا با تیربارش آمده بود و به همه میگفت، برید کنار بعد مثل «رمبو» تیربار را گرفت به در خانه ابرامآقا و قطار فشنگ را خالی کرد. در کنده شد. ایرج قادری گفت، کات
عالی بود. آقا مصطفی شوهرخواهرم که جانباز بود از ته کوچه آمد. پایش سالم شده بود. دو تا پای واقعی داشت و پای مصنوعیاش را دستش گرفته بود و با توپی چهلتیکه روپایی میزد. رعناخانم داد زد، گریه میکرد. کمک میخواست. مردم میخواستند هجوم ببرند تو حیاط، آقامصطفی گفت:«مراقب باشین شاید میدون مین باشه» اما کسی به حرف او گوش نداد. مردم رفتند تو حیاط. صدای آژیر میآمد. مادرم گفت:«مجید، مجید، بیدارشو.» چشمهایم را باز کردم. گفتم: «بچه رعناخانم چی شد؟» مادرم گفت: «خدا ذلیل کنه ابرامآقا رو...» دوباره تو خواب و بیداری بودم. یاد نامه توی گنجه افتادم. صدای پدرم را شنیدم که گفت:«بریم و برگردیم این تا لنگ ظهر خوابه.» میخواستم بگم، اسب را نبرید. اما صدایم در نمیآمد. اسب شیهه کشید، کره خونیاش دیگر تو خواب من نبود.
*عنوان کتابی از اوریانا فالاچی
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.