|

رقص جوانان بریتانیا با نغمه قدیمی

پیمان مردانی

«اکونومیست» در طول 170سال گذشته از انتشار خود همواره مدافع تجارت آزاد و حامی آزادی‌های فردی است. در این میان اما احزابی نیز هستند که تمایل دارند آزادی‌های اجتماعی و اقتصاد لیبرالی را فربه کنند. برخی احزاب کوچک هستند که جسورانه تلاش می‌کنند که به ترکیبی از دو برسند حتی اگر پاداش آنها این باشد که کوچک‌تر از قبل شوند. در ایالات متحده تصور ما اشتباه است که مردم آمریکا خواهان لیبرالیسم با یک دولت بزرگ هستند، بلکه مخالف آن هستند و از رویه دیگری دفاع می‌کنند. در بریتانیا و در خانه اکونومیست، سرزمین آدام اسمیت، جان استیوارت میل و ویلیام گلداستون، روزنه امید تازه‌ای پیدا شده است. بریتانیایی‌های جوان کاملا لیبرال هستند با همان تم کلاسیک خود. با این تفاوت که آنها به نقطه‌ای از ملالت نسبت به گذشته رسیده‌اند از این نظر که دیگران چه دارویی مصرف می‌کنند یا رنگ پوست دیگران اهمیت دارد یا نه آنها را نسبت به گذشته متمایز می‌کند. اگرچه مانند اجدادشان به عمده مهاجران فکر نمی‌کنند و از اینکه سیاستمداران فقط آن را محکوم می‌کنند خسته شده‌اند. همچنین آنها در مقایسه با بزرگان خود درخصوص مسایل مربوط به «رفاه» کلبی مسلک هستند. این در حالی است که تقریبا 70درصد از بریتانیایی‌های متولد پیش از جنگ و 61درصد نیز از افراد متعلق به پس از جنگ جهانی دوم بر این باورند که به دست‌آوردن اهداف دولت رفاه یکی از مهم‌ترین دستاوردهای دولتمردان بریتانیایی بوده است. از میان متولدان 1979 به بعد اما تنها 30درصد با این موضوع موافقت دارند. جوانان خواهان کاهش کسری بودجه هستند. آنها درخصوص گرم‌شدن زمین نگران هستند اما به طرز غریبی خواهان دولت حداقلی هستند. برای مثال آنها در مورد سوپرمارکت‌های بزرگ بی‌تفاوت هستند. این به این دلیل نیست که آنها فقط جوان هستند بلکه به تغییرات نسلی هم باز می‌گردد. در سال 1987 بریتانیایی‌هایی که بین 18 تا 34سال سن داشتند دیگران را به کاهش سود تشویق می‌کردند و از دیگران می‌خواستند که روی دو پای خود بایستند. جوان‌های این دوره در این موارد بیشتر بی‌تفاوت هستند. ولی باید اذعان داشت که آنها به‌طور اجتماعی لیبرال‌تر از نسل‌های قبلی مورد اشاره هستند. برای این موضوع چندین دلیل وجود دارد. این جوانان در جامعه‌ای مخلوط بزرگ شده‌اند. جوانانی که در معرض اینترنت قرار داشته‌اند. سازمانی (اینترنت) که با دخالت دولت امکان حضور پیدا کرده است. این در حالی است که جامعه کمتر به آنها سخاوت نشان داده است. در سال 1998 دولت وقت یک‌سال کمک‌های مالی دانشجویی را که در حدود هزارپوند می‌شد را قطع کرد. در حال حاضر این وام‌ها تا 9 هزار پوند افزایش یافته است و یادآور فعالیت‌های دولت رفاه است اما چنین حسی در این خصوص وجود ندارد. در سال 2010 دولت هزینه‌ای را که برای افراد فقیر جهت تحصیل آنها پرداخت می‌کرد تا آنها را متقاعد کند کودکان آنها در مدارس باقی بمانند و ادامه تحصیل دهند، قطع کرد. در مقابل حقوق بازنشستگان افزایش یافته است و از فروش خانه‌های آنها حفاظت بیشتری می‌شود و مراقبت‌های بیشتر از خانه‌های مسکونی آنها می‌شود. اینها گنجینه دولت رفاه هستند. جوانان بریتانیایی غیرمعمول هستند. این موضوع در مقایسه با جوانان آمریکایی بیشتر ملموس می‌شود. در ایالات متحده در برابر مساله ازدواج همجنس‌خواهان لیبرال‌تر و در مقابل در برابر قانون سقط جنین کمتر صبوری نشان می‌دهند (این همان تعریف سخت از لیبرالیسم است). برخی نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که جوانان آمریکایی اعتقاد دارند که از بزرگان خود مستعد‌تر هستند و همچنین بر این باورند که دولت آنها باید کارهای بیشتری برای آنان انجام دهد. نوجوانان بریتانیایی تا 20ساله‌ها، اما به نوبه خود زمانی که صاحب فرزند شوند شاید بیشتر طرفدار دولت گراشدن باشند و این امر با به مشکل برخوردن آنها شدت بیشتری به خود می‌گیرد. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که آنها زمانی که خود صاحب فرزند شوند کمتر در مقابل دگرباشان و مصرف داروهای مخدر تساهل نشان خواهند داد اما آنها مدلی از اولیای خود نخواهند شد. باید گفت که آنها در جوانی خود شکل گرفته‌اند. مشکلی که در این میان وجود دارد این است که جوانان امروزه بریتانیا خواهان آزادی هستند اما کمتر سیاسی هستند. در حال حاضر متوسط سن نمایندگان مجلس 50سال و در شورا 60سال و در مجلس اعیان نیز 69سال شده است. رای‌های موجود در شورا حتی به میانسالان تعلق می‌گیرد. میانسالان در بیشتر حوزه‌ها غالب هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.