از «فاکنر» یاد بگیریم پوستکلفت باشیم
حافظ خیاوی
«... در تابستان سال 1929 در کارخانه برق (آکسفورد) در نوبت کار شبانه از ساعت شش بعدازظهر تا شش صبح با شغل کارگر حمل زغالسنگ، کاری گرفتم. زغال را از انبار توی چرخدستی میریختم به داخل کارخانه میبردم و در محلی که آتشکار بتواند آنها را توی کوره دیگ بخار بیندازد کپه میکردم. حدود ساعت 11 شب کارگرها میرفتند میخوابیدند. دیگر بخار زیادی لازم نبود. آنوقت ما یعنی من و آتشکار میتوانستیم استراحتی بکنیم. او روی صندلی مینشست و چرت میزد. من با چرخدستی میزی روبهراه کرده بودم. در آن شبها بود که بین ساعت 12 تا چهار صبح کتاب در بستر مرگم را در مدت ششهفته نوشتم.» این مطلب را که در کتاب «تفسیرهای زندگی» ویل و آریل دورانت، ترجمه ابراهیم مشعری به نقل از «فاکنر» خوانده بودم به دوستی میگفتم که دیگر بهانهای برای ننوشتن نیست. گفت: «فاکنر خیالش تخت بود که کتابش چاپ میشود و تحت تعقیب قرار نمیگیرد.» حق با او بود؟ آیا میتوان از سختجانی «فاکنر» یاد گرفت تنبلی را نفله کرد و نوشت؟ آیا ما هم میتوانیم در آن شرایطی که «فاکنر» نوشت بنویسیم؟ آیا «فاکنر» میتوانست در همچون جایی بنویسد بیآنکه امید چندانی به چاپ و نشر
نوشتهاش داشته باشد؟ امروز روز مرگ «فاکنر» است. سعی میکنم از او یاد بگیرم که تلاش کنم، جان بکنم، پوستم را کلفت کنم و بنویسم و امید داشته باشم که نوشتهام چاپ میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.