|

خودباوری با «ولاسکو»

حبیب کوزه‌لی . بازیکن پیشین تیم‌ملی والیبال

قبل از شروع مسابقات لیگ جهانی پیش‌بینی می‌کردم که تیم‌ملی والیبال ایران بازی‌های خوبی در این رقابت‌ها انجام دهد. این تیم پیش از این، کیفیت خود را در مسابقات انتخابی المپیک و لیگ جهانی نشان داده بود و من باور داشتم که ایران توانایی انجام بازی‌های خوب برابر روسیه، صربستان، ایتالیا و کوبا را دارد، اما تصور نمی‌کردم که تیم‌ملی از هشت بازی خود صاحب چهار برد شود. پیش‌بینی کسب دو برد در کوبا هم سخت بود. هنگامی که به سفر طولانی 18، 19 ساعته تیم‌ملی به کوبا و اختلاف ساعت تهران و هاوانا توجه می‌کردم کار تیم‌ملی را سخت می‌دانستم. اتفاقا در بازی اول هم آثار این موارد مخرب دیده شد ولی در کل تیم‌ملی در کوبا فراتر از انتظار ظاهر شد و هردو بازی‌اش را برد. سوالی که پس از موفقیت‌های اخیر تیم‌ملی والیبال برای علاقه‌مندان به ورزش پیش آمده این است که چه عواملی موجب شده تا والیبال ایران به این سطح برسد و دیگر نتایجش در مصاف با قدرت‌های برتر جهان اتفاقی نیست؟ من دو عامل را مهم‌تر از عوامل دیگر می‌دانم؛ خودباوری بازیکنان و دانش ولاسکو. بازی‌های متعدد بازیکنان تیم‌ملی برابر قدرت‌های برتر والیبال جهان در سال‌های اخیر باعث بالارفتن اعتمادبه‌نفس بازیکنان شده. بازیکنان فهمیدند ستاره‌های ایتالیا و روسیه چیزی از آنها اضافه ندارند. بازی‌های تدارکاتی مناسب و مربی خوب اعتمادبه‌نفس بازیکن را بالا می‌برد. در دوره ما اینگونه نبود. آن موقع به دلیل شرایط خاص کشور در دهه 60، تیم‌ملی به مسابقات برون‌مرزی نمی‌رفت. من یادم می‌آید وقتی تیم هشتم بلغارستان به ایران می‌آمد و با ما مسابقه می‌داد دچار استرس می‌شدیم، اما الان دیگر بازیکنان تیم‌ملی به هیچ‌وجه با چنین مشکلی روبه‌رو نیستند. وقتی موسوی بهترین مدافع لیگ جهانی معرفی می‌شود این رقبا هستند که هنگام رویارویی با این بازیکن استرس می‌گیرند. اگر در فوتبال هم تیم‌ملی به جای بازی با ماداگاسکار و عمان به صورت مرتب با اسپانیا، برزیل و هلند بازی کند این خودباوری به وجود می‌آید.
عامل دیگر خود ولاسکو است. درست است که در یکی، دو دهه اخیر پشتوانه‌سازی خوبی در والیبال صورت گرفته اما سوال من از آن مربیان ایرانی که نقش ولاسکو را کمرنگ جلوه می‌دهند، این است که آیا ما بدون این مربی بزرگ هم می‌توانستیم چنین نتایجی بگیریم؟ آیا تیم‌ملی همین فردا با هدایت یکی از این آقایان در کوبا با این تیم روبه‌رو شود نتیجه می‌گیرد؟ اگر تیم‌ملی شش‌ماه دست یکی از مربیان داخلی باشد بازهم می‌تواند کیفیت خود را حفظ کند؟ ما در سال‌های قبل هم در رده نوجوانان و جوانان موفقیت‌هایی داشتیم که بعضا به لطف «صغرسن» بود، این توانایی و دانش ولاسکو بود که این موفقیت‌ها را به تیم بزرگسالان آورد. همان‌طور که عنوان کردم او در بالارفتن اعتماد به‌نفس بازیکنان نقش بسزایی داشت. ضمن اینکه از قدرت «کوچینگ» او نباید غافل شد. در همین بازی‌ها به دفعات دیده شده در امتیازهای حساس با یک تعویض طلایی ایران را برنده «ست» کرد. چه‌کسی غیر از او این هنر را دارد که برای بازی با ایتالیا از یک بازیکن بی‌تجربه مثل «داوودی» استفاده کند یا یک بازیکن صاحب‌نام را پس از یک بازی خوب بیرون بگذارد؟
مربیان ما به جای اینکه نقش ولاسکو را کمرنگ نشان دهند باید این جرات را داشته باشند بیایند و از او یاد بگیرند. اینکه بروی در مسابقات جام باشگاه‌های آسیا که تیم‌های دوم و سوم کشورها شرکت می‌کنند سوم شوی که هنر نیست. به نظر من ولاسکو در بردهای تیم‌ملی 80درصد نقش داشته است. من سال‌هاست که در والیبال ایران حضور دارم. یکی از مشکلات همیشگی ما اختلافات درون‌تیمی بوده. بازیکنی که کم بازی می‌کند همیشه معترض است و منتظر است تا
هم پستی‌اش بد بازی کند تا جای او را بگیرد. در تیم ولاسکو اما اینگونه نیست. مهدوی وقتی برای دو امتیاز به زمین می‌آید در همان دو امتیاز با جان و دل کار می‌کند و نتیجه می‌گیرد. همدلی بازیکنان کاملا به چشم می‌آید و از عوامل موفقیت ماست. ولاسکو در این ایجاد همدلی هم بسیار نقش داشته است. کنترل بازیکنان کار ساده‌ای نیست مخصوصا بازیکنانی که هم‌اکنون عناوینی مثل بهترین «اسپکر» و بهترین مدافع جهان را یدک می‌کشند. تنها مربی‌ای مثل ولاسکو که هشت‌بار قهرمان لیگ جهانی شده چنین توانایی‌ای را دارد. مربیان ایرانی که چنین اعتقادی ندارند و می‌گویند این نتایج ثمره کار آنها و پشتوانه‌سازی است همین تیم نوجوانان که به جمع چهار تیم برتر جهان رسیده را تحویل بگیرند و ببینند آیا در آینده می‌توانند درصدی از موفقیت‌های ولاسکو را تکرار کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.