|

قوشگیران، رفتاری و آقا بیک

احمد غلامی

یکی از پسرهای عمه‌خانم شهید شده بود و می‌گفتند یکی از آنها هم اول انقلاب رفته خارج از کشور. وقتی رحیم شهید شد، عمه‌خانم خیلی تلاش کرد که اسم خیابان ما را بگذارند: «شهید رحیم قوشگیران.» اما چون بهزاد رفتاری زودتر شهید شده بود اسم خیابان شد به نام او. به آقابیک گفتم: «یه نامه واسه عمه‌خانم بنویس بره پیش وزیر تا پسرش بتونه برگرده.» گفت: «نمی‌نویسم.» گفتم: «چرا؟ گناه داره عمه‌خانم.» گفت: «اون خودشم راضی نیست که براش نامه بنویسم، فقط میگه که گفته باشه.» گفتم: «پسرش رو می‌شناختی؟» گفت: «هم بهزاد رو می‌شناختم، هم رحیم رو.» گفتم: «رفیق بودید؟» گفت: «آره همیشه منو می‌گذاشتن سرکار.» گفتم: «واسه همین الان کار بهزاد رو درست نمی‌کنی؟» سکوت کرد. گفتم: «چه‌جوری سرکارت می‌گذاشتن؟» سرش را تکان داد و گفت: «یه روز اونا نشسته بودند جلو خونه ما و بچه‌ها دورتادورشون جمع بودند. رحیم تا منو دید گفت، به این اسکول هم بگی باور نمی‌کنه، بهزاد گفت، اما من با این موتور پنج دقیقه‌ای رفتم امامزاده و برگشتم. رحیم گفت، بی‌خیال بابا خالی نبند. بهزاد گفت، شرط چند می‌بندی، من پنچ دقیقه برم و بیام. رحیم گفت، همه نوشابه مهمون من. بهزاد رفت طرف موتورگازی که آن طرف خیابان بود، رحیم گفت، نه آقا قبول نیست از کجا معلوم تو بری امامزاده و برگردی. بهزاد گفت، علی بره قبول داری؟ رحیم گفت، علی رفیقته! بهزاد گفت، این بره، هم رفیق توئه، هم رفیق من هم رفیق همه، هم اینکه اسکوله کلک ملک تو کارش نیست. رحیم گفت، باشه بره ولی موتورسواری بلد نیست. پریدم جلو و گفتم، خوبم بلدم. بهزاد گفت، پس یاعلی هرچی شد پای خودت. رفتم آن طرف خیابان موتور را با یک هندل روشن کردم و نشستم روی زین. رحیم دستش را بالا برده بود و گفت هروقت آوردم پایین گاز بده و برو. من روی موتور نشسته بودم و گاز می‌دادم که یکدفعه یه آقای چاق سرش را از پنجره خونه‌ای بیرون آورد و تا گفت، هوی، رحیم گفت، برو... دیگر صدایی نشنیدم. چنان گازی دادم که موتور از جا کنده شد. از لابه‌لای ماشین چنان مارپیچ می‌رفتم که خودم هم باورم نمی‌شد، خیلی زود به امامزاده رسیدم تا خواستم دور بزنم و برگردم یکی صدام زد، برگشتم، توران بود. همه می‌دونستند من یه دل نه، صد دل عاشقشم. گفتم، سلام و همونطور که روی موتور وایستاده بودم نیش‌گاز می‌دادم و قیافه می‌گرفتم، یعنی عجله دارم. توران گفت، منو می‌رسونی خونه؟ خجالت کشیدم بگم نه، فقط گفتم، آخه...! گفت، با فاصله از تو می‌شینم. سوار شد ترک موتور. نرسیده به محل دم قنادی پیاده‌ش کردم. وقتی پیچیدم توی خیابان، دیدم خبری از بچه‌ها نیست. خیابان خلوت بود، فقط مرد چاق و گنده‌ای کمربند به دست، وسط خیابان وایستاده بود. تا منو دید دوید و با کمربند زد توی سرم و گفت، موتور منو می‌بری... موتور رو ول کردم روی زمین و فرار کردم. از پشت دنبالم می‌دوید و با کمربند می‌زد به پشتم و فحش می‌داد. منم فقط می‌دویدم. تا اینکه از نفس افتاد. رفتم دورتر وایستادم و داد زدم خیلی نامردی خپله! گفت، بگیرمت بیچاره‌ت می‌کنم. رفتم توی کوچه‌ای و سرک کشیدم، دیگر نیامد برگشته بود سراغ موتورش. زیر سایه درختی نشستم، تمام تنم می‌سوخت. گریه‌ام گرفته بود، می‌خواستم به رحیم و بهزاد فحش بدم ولی دلم نیامد. با اینکه سرکارم گذاشته بودند ولی خیلی حال کردم. موتورسواری با توران به همه کمربندهای دنیا می‌ارزید.» گفتم: «پس از بچگی با هم بودید؟» گفت: «آره بابا، شب و روز.» گفتم: «پس حالا یه نامه واسه عمه خانم بنویس.» باز سکوت کرد. گفتم: «اگه بنویسی خودم می‌برم. عمه‌خانم کسی رو نداره کمکش کنه.» باز هم سکوت کرد. بعد راهش را گرفت و رفت. بعضی وقتا آقابیک خیلی خودخواه می‌شد. دلم برای عمه‌خانم می‌سوخت. شوهرش که زمین‌گیر شده بود و خودش هم دست‌و پای کاری را نداشت. هروقت مادرم برایشان غذا می‌فرستاد، عمه‌خانم، ظرف را می‌شست با حوصله خشک می‌کرد و با زور چند تا شیرینی می‌گذاشت توی آن. شیرینی‌ها آنقدر کهنه بود که بوی نا می‌داد. وقتی می‌آمدم خانه آنها را می‌انداختم توی سطل زباله. یک‌بار وقتی مادرم شیرینی‌ها را دید گفت: «این رو عمه‌خانم داده؟» گفتم: «بله» خم شد و آنها را از توی سطل زباله درآورد و گذاشت روی هره ایوان و گفت: «شیرینی عروسی پسرش بوده.» گفتم «کدوم پسرش؟» جوابم را نداد، فقط گفت: «مگه چقدر شیرینی خریده که تموم نمیشه!» وقتی پدرم می‌آید خانه هم زنگ می‌زند و هم فریاد. چند بار دستش را می‌گذارد روی شاسی زنگ و پشت‌سر هم فشار می‌دهد و بعد از همان توی کوچه نعره می‌زند: «این بی‌خاصیت کجاست، بگو بیاد کمک...» گفتم: «مادر بگو احترامش را نگاه داره.» مادرم گفت: «وا... چه غلط‌ها! برو کمک. پدرته. غریبه که نیست.» تا رسیدم یک هندوانه گنده گذاشت توی بغلم و گفت: «حداقل بیا اینارو ببر خونه خوبه خودت کوفت می‌کنی.» گفتم: «من هندونه نمی‌خورم.» خواستم برم که صدایم زد: «هو کجا!» برگشتم یه ساک پارچه‌ای کثیف و کهنه که پر از میوه بود انداختم گردنم، کمرم زیر سنگینی‌اش خم شد. خندید و گفت: «حیف نون، قراضه.» هیچی نگفتم. وقتی دید هر کاری می‌کنه، جوابش را نمی‌دهم، بیشتر حرصش گرفت و یک پس‌گردنی بهم زد و گفت: «هیچ‌وقت صاف تو چشم من نگاه نکن، فهمیدی؟» گفتم: «حالا واسه چی اینقدر میوه خریدی؟» گفت: «قراره شب بیان خواستگاری تو. تو که خودت برو نیستی.» توی دلم گفتم: «لعنت به هرچی وانتی حاضرجوابه.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.