|

هوا را هم می‌شود خورد

محمدعلی علومی

اگر مثلا می‌بینی که جوانکی از گرد راه نرسیده به درجات بالا از لحاظ مادی می‌رسد و حتی هواپیمای اختصاصی می‌خرد؛ اولا از جیب خودش است، ارث پدرت که نیست و بعد و مهم‌تر از همه این است که امثال او یا نبوغ دارند یا دلِ پاک دارند یا به قول مرحوم عمه‌ام که زن بسیار فهمیده‌ای بود، خود به خود و «به جا رسیده»اند. شماها عیب از خودتان است که دلتان پاک نیست و آن وقت معلوم است که گرانی می‌آید و در عوض، باران نمی‌آید.
حالا از این به بعد، هنگام حمام و شست‌وشو با صابون عروس و گلنار، قدری دل خود را هم بشویید و پاک کنید، نتیجه‌اش را خواهید دید.
و اما در مورد گرانی‌ها... کو؟ کجا؟! آقای رییس‌جمهور آینده، آیا شما متوجه گرانی شده‌اید؟ همکاران شما چی؟
من نمی‌دانم که این چه خستی است که جماعت دارند؟ حالا چند هزارتومان هم کرایه‌خانه و گوشت و ارزاق بیشتر شود، مگر چه می‌شود؟ اصلا دکترها می‌گویند که گوشت خوب نیست، مرغ هم همین‌طور، حالا بحث تخم‌مرغ چیز دیگری است. تازه، گرانی ارزاق، توفیق و لطفی است که مردم دنیا باید حسرتش را بخورند. سعدی فرمود: «اندرون از طعام خالی‌دار، تا در او نور معرفت بینی» همین «نور معرفت» و «بینی» مهم است. بقیه کشک است. راستی، نان و کشک هم می‌توانند بخورند. شکم را که پر می‌کند. خوب است چربی بخورید و شکمتان پیه بگیرد؟ همین‌طور که به پشتتان چسبیده که بهتر است. حالا شکم بد شکل و پیه و چربی گرفته را ما خودمان جورش را می‌کشیم. چه کنیم دیگر؛ از فرط عشق به همنوع و محرومان، مرده‌ایم.
راستی، یک چیز دیگر، هوا هم می‌شود خورد. مفت هم هست. آن وقت مثل مرتاض‌های هندی همین‌طور آدم می‌رود هوا، جماعت می‌آیند تماشا و پول می‌دهند. پس مشکل بیکاری هم حل شد. می‌ماند اینکه کارگرهایی هستند که می‌گویند چندماه است حقوق نگرفته‌ایم، چه کار کنیم؟ حالا یادتان می‌دهم.
چاره‌اش این است که سوت سوتک به دست بگیرید، ببرید در متروها بفروشید.
بعد، اینقدر دلبسته دنیا و مال دنیا نباشید.‌ای کارگر،‌
ای‌رعیت، ‌ای معلم، ‌ای بیکار، از دنیا بگذرید و یک‌بار هم که شده، دست زن و بچه‌هاتان را بگیرید و آنها را ببرید برج میلاد و به رستوران گردان و شام مفصل و خوبی سفارش دهید. آخر رحم ندارید و دلتان به حال بچه‌هاتان نمی‌سوزد که سوءتغذیه دارند و رنگشان پریده است؟ یاد بگیرید از آن بزرگوارانی که از مال دنیا گذشته‌اند و هر شب زن‌های عقدی و صیغه‌ای و همکاران و همقطاران خود را به انواع غذاهای کمیاب چینی و انگلیسی و کجا و کجا دعوت می‌کنند و خم به ابرو نمی‌آورند که مثلا چندصدهزارتومان خرج یک شام شد. من که می‌دانم عیب از خودتان است که از بس به دنیا چسبیده‌اید، همه‌تان می‌ریزید در یک اتاق تنگ و تاریک و بدون نور و هوای آزاد و بچه‌هاتان را با لباس کهنه می‌فرستید مدرسه؛ فقط به خاطر اینکه نمی‌خواهید پول‌هاتان را خرج کنید وگرنه بیکاری و گرانی و حقوق کم و مخارج سنگین، همه‌اش بهانه است.
می‌ماند موضوع فرهنگ و هنر که اصلا به‌درد‌نخور است. طرف، آخرش می‌شود مثلا «سهراب سپهری» که در تعریف از پدرش می‌گوید: «تار هم می‌ساخت، تار هم می‌زد». پس یکبارگی بفرما سینما هم می‌رفت.
البته در مواردی می‌شود میلیاردهاتومان هزینه کرد و فیلم و سریال تاریخی ساخت؛ مثلا درباره مصر باستان.
آقای رییس‌جمهور آینده! بنده تا اینجا چند مشکل را حل کردم. فرار مغزها که عرض کردم دروغ است. گرانی که گفته شد، نخورند، بیکاری که توصیه شد، سوت‌سوتک بفروشند تا بیکار نباشند.
می‌ماند مشکلات جهان که خودم تنهایی حلشان می‌کنم. اما تقاضا دارم که برای نجات جهان، مرا خیلی زود مسوول یک جایی بگذارید (حتی آبدارچی اداره ارشاد شهر خودمان) چون که عشق به خدمتگزاری لحظه‌ای راحتم نمی‌گذارد و من نه پس‌انداز دارم، نه خانه و نه ماشین. پس نوبت خدمتگزاری من کی می‌رسد.
پایان

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.