|

اشک‌های بیشتری می‌ریزد...

لین وُیس . ترجمه: هادی عظیمی

این صحنه را تصور کنید...
... زنی 50،40ساله که کت و دامن سرمه‌ای و کفش‌های مجلسی شیکی پوشیده، رو به شکم روی چمن‌ها دراز کشیده و سر و شانه‌هایش بر فراز لبه صخره است. یک دستش ریشه پیچ‌درپیچ درختی را که بیرون زده، محکم گرفته است. با پاشنه‌های کفشش در میان گل‌ولای، خودش را نگه می‌دارد. لباسش بر اثر سایش با زمین پاره شده است. چهره‌اش نقابی از درد و تمرکز است. بازوی دیگرش پایین می‌رود و فشار روی آستین، فشار روی گوشت و استخوان زیرش را زیاد می‌کند.
بیایید پایین و به سمت دستش برویم که روی آن یک انگشتر طلای کهنه است. 26 سال است که روی انگشت سوم دست چپش است. پوست دستش به‌طور دردناکی بی‌رنگ است، به‌جز قرمزی آن قسمت‌هایی که دست دیگر، محکم گرفته است و با پوست در تماس است. دست دیگر کوچک‌تر است: دست‌های یک کودک.
امروز که زن کنار ساحل نشسته بود و کیسه‌های 10پنسی از سوداگران فربه می‌گرفت، شوق یک ماجراجویی به سرش زده بود. وقت ناهار نشسته بود، با چشم‌های بسته، سر رو به آسمان و با دست‌های به‌هم گره شده، دعا کرده بود اتفاق پرهیجانی برایش بیفتد. «خدایا لطفا چیزی برایم بفرست که این ملالت رو ازم دور کنه.» می‌خواست اریک کنار دستگاه آب‌سردکن با او حرف بزند و شماره‌هایش در بخت‌آزمایی برنده شود.
زیردست کوچک، بازوی آفتاب‌خورده‌ای است، بعد یک شانه و بعد یک صورت وحشت‌زده. تلاقی ترس و فرسودگی. دخترک نمی‌تواند حرف بزند، به‌سختی می‌تواند نفس بکشد یا آب دهانش را فرو ببرد. می‌خواهد مادرش را فریاد بزند، هرچند که 9سال و 9ماهش است. می‌خواهد شیون‌زنان به آن خانم بالای سرش بگوید: «خواهش می‌کنم ولم نکن. خیلی می‌ترسم. آخه چطور میگی همه چیز درست می‌شه؟ چرا زودتر کمک نمی‌رسه؟»
کسی دخترک را هل داده بود، زن هم دیده بود. دعوای احمقانه‌ای بین برادرها و خواهرها که می‌خواستند از آن راه کوتاه و خطرناک به خانه برسند. دخترک از لبه صخره لغزیده بود و با پاهایش روی یک کپه خاکی که از زمین بیرون زده بود، مانده بود. هرچند، در یک آن، زمین زیر پایش فروریخت، روی ساحل خرد شد و در جریان خروشان دریا شسته شد.
به‌نحوی، یک دست قبل از این اتفاق دست‌هایش را گرفته بود. یک رهگذر: آن زن.
اما دیگر نمی‌توان نگه داشت. اگر فیلم بود، ته‌مانده‌ای نیرو وجود داشت، یک‌بار دیگر تلاش دوچندانی می‌شد تا پلیس برسد. اما این فیلم نیست. نم‌نم باران شروع می‌شود؛ دانه‌های ریز نم بین دست‌هایشان می‌لغزد. آرام‌آرام، دست‌های کوچک از میان دست‌های بزرگ‌تر سُر می‌خورند، تا اینکه رها می‌شوند. پیوندشان می‌شکند.
دخترک می‌افتد. صدای ضربه و تق‌تق چوب‌ها و سنگ‌ها از یک‌مایلی شنیده می‌شود. آن پایین دخترک مثل صلیب شکسته‌ای در لباس صورتی افتاده و لکه قرمز پررنگی زیرش پخش می‌شود.
دیگر هیچ‌وقت از دست‌هایم استفاده نمی‌کنم تا دعا کنم اتفاق پرهیجانی بیفتد، چون یکی از آن دست‌ها، دست‌های من بود و من رهایش کردم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.