|

آتش

بابک زمانی . متخصص مغز و اعصاب

«فرید کاف» هم برای خودش آدمی است با آن عینک سیاه گرد، صورت دراز و لاغر، دماغ نوک‌تیز و گوش‌های پهن! چشم به چشم نگاه نمی‌کند. مادرش نگران اوست. فکر می‌کند «یک چیزیش میشه». سر از توی کتاب برنمی‌دارد. حرف هم نمی‌زند. نمی‌دانم نابغه است یا... . چندسال پیش که مدرک کارشناسی‌اش را در ادبیات فارسی گرفت هرچه کردند با وجود اینکه رتبه بالایی داشت حاضر نشد در امتحانات ارشد شرکت کند. کار برایش بود، اما دنبال کار نبود، سر از کتاب برنمی‌داشت. از چند سال پیش از خانه هم بیرون نمی‌آید. گاهی مطالبی می‌نویسد که مادرش در یک فرصت مناسب می‌دزدد و برای من می‌آورد که بخوانیم و سر در بیاوریم، مطالبی شبیه داستان، بسیار پیچیده و دوپهلو! داستان‌هایی درباره مرگ، سیاهی، کلاغ و آخرسر داستان‌هایی درباره آتش! «گرمایی که می‌سوزد و می‌بخشد و نابود می‌کند. بنیان گناه و فکر گناه را از ریشه می‌کند و آرامشی به عمق مرگ می‌بخشد! به غایت مردانه است، اما مردی اگرچه سوزان و مرگبار، اما بخشنده و فراموشکار!» چهارسال پیش یک روز کنار شومینه غرق کتاب آتش‌گرفته بود! خیلی صدمه ندید، اما مادرش تصور می‌کرد خیال خودکشی داشته، شاید هم گرم کتاب، آتش به او سرایت کرده!؟ مادرش خیلی نگران بود. یادداشت زیر را در جیبش پیدا کرده و برای من آورد، شاید چیزی بفهمیم. من که چیزی درنیافتم.
«آتش تنها روشنایی زندگانی غمگین و نمناکی است که در هراس و ناامیدی و در اسارتی باستانی و معهود ادامه خواهد یافت و اگر انسان هم سراغی از او نگیرد، او چون نکبتی اساطیری سایه‌به‌سایه به‌دنبال می‌آید!»
چندبار او را به روانپزشک معرفی کردم، نمی‌رفت. همین چند هفته پیش هم باز به اصرار مادر پیش من آمدند! دیگر خاموشی گرفته بود و اصلا حرف نمی‌زد. از گوشه چشم نگاه معنی‌داری داشت، معنایی گنگ و پر ایهام، واقعا نگران شدم. یک‌بار دیگر به یک روانپزشک نامه نوشتم، اگرچه اطمینان داشتم نمی‌رود.
امروز وقتی گفتم «مریض بعد» هیچ‌چیز نمی‌توانست بیش از دیدن «فرید کاف» روی صندلی روبه‌رویم شگفت‌انگیز باشد، آن هم به‌تنهایی، نه با مادر! با موهایی شانه‌کرده و تمیز و چشم‌هایی که خوابی طولانی پف‌آلودشان کرده بود.
«حال شما چطوره آقای دکتر؟»
خشک شده‌ام، اما جواب می‌دهم «خیلی ممنون، شما چطوری؟»
«خوب نیستم آقای دکتر، صدام گرفته، تمام بدنم هم درد می‌کنه»
«بله!؟ از بقیه جهات چطور؟»
«کدوم جهات؟ دیشب تا نزدیک صبح توی خیابون برا فوتبال فریاد می‌زدیم، پریشبم که برا انتخابات داد می‌زدیم، صدام گرفته. گفتم یک دوایی چیزی بدین صدام باز شه لازمش دارم. راستی شما رای دادین؟»
«البته»
«گفتم شاید تحریمی بودین»
«که چه کار کنی؟»
«که قانعتون کنم. من خودم ساعت شش رای دادم از شش تا ١٠اقلا 20تا تحریمیو قانع کردم»
«خب حالا چیکار می‌خوای بکنی»
«می‌خوام، می‌خوام بنویسم. می‌خوام چاپ کنم. اصلا می‌خوام با بچه‌ها یک هفته‌نامه ادبی راه بیندازیم. روزنامه به درد نمی‌خوره. باید داستان نوشت، باید... باید، تحلیل کرد.»
«خب اسم این نشریه را چی می‌گذارین؟»
«خب معلومه. آتش!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.