دو شعر از «ایوان بونین» شاعر روس برنده نوبل ادبیات
از فراز البرز مینگرد به ایران
برگردان: سهند آقایی . پروانه فخّامزاده
ایوان بونین (1953-1870) شاعر و نویسنده پرکار اهل روسیه و برنده جایزه نوبل سال 1933، چهرهای است که در اقلیم ما، با وجود ایراندوستیاش و وجوه دیگری که برخی آثارش را به سنت ما وصل میکند، همچنان ناشناخته مانده است. مترجمان، مجموعهای از اشعار، نقد شاعریاش، سخنرانی نوبل، زندگینامه و سالشمار زندگیاش را از زبان روسی ترجمه کردهاند و این کتاب بهزودی به همت نشر مشکی به چاپ خواهد رسید.
گلهای سرخِ شیراز
بنال بلبل!
که عذاب میکشند
در خیمههای منقوشِ حسّاسه
بر مژگانِ مستِ الماسهای دُرُشتِ اشک
که سیمینه میسوزد
باغ را شبیست
بسانِ باغِ اِرَم
و ماه را دمی
استاده تا سحر
پریدهرنگ و هوسناک
نگرانِ نگارههای نقش بر دیوار
گویی که مینگرد
به حرمسرای پنهانی شاه نظر
دیوارها به سپیدی میزنند
ولی آنجا که نور میخندد
آسمانش سبز میسوزد و گرم
چون چشمهای زبرجدِ مار
بخوان بلبل!
بخوان که عاشق را به رنج میخوانند
بخوان که گلها خاموشند
بخوان که بخوانند
با عطرشان
با مهر
بخوان که داغشان بر چهر
تسلیمِ شکفتنشان است.
«1907- 1906»
البرز اسطوره ایرانی
خورشید
بر فرازِ یخچالهای البرز میتابد
آنجا
مرگ است که میتازد
و الماسِ سیارهها جاریست
مِهی که روی شکافههای البرز میخزد
یارای فتحِ قلّه ندارد
آنجا
مرگ است که میتازد
و ربالنوعی از آسمان
ره میبرد به تاجِ زمین
میترا
که زمین دعاگوی نامِ مقدّسِ اوست
نخستین آفتابِ سپیدهدمانِ دشتهای فسرده است
که بیدریغ
با درفشان ردای زربفتش میتابد
و از فرازِ البرز مینگرد
به ایران
به سرچشمهها و کویرها
به کوهها.
«1905»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.