|

برای عبدالوهاب شهیدی نوزانده و خواننده پیشکسوت

بمان! که همین بودنت خوب است

پژمان موسوی

«عبدالوهاب شهیدی» بی‌نیاز از شرح حال است؛ قدیمی‌ها که با صدایش و با ترنم آوایش روزها و شب‌ها گذرانده‌اند و امروزی‌ها هم با خاطرات آن روزها و تمام نوستالژی‌هایش. آخر مگر می‌شود «گلها» را از یاد برد؟ «داوود پیرنیا» را و «اکبر گلپایگانی» و «غلامحسین بنان» را؟ مگر می‌توان به آسانی از کنار نام‌هایی چون «محمودی خوانساری»، «ایرج»، «حسین قوامی»، «نادر گلچین»، «کوروس سرهنگ‌زاده»، «ناصر مسعودی»، «عهدیه»، «جواد بدیع‌زاده»، «جواد معروفی»، «روح‌الله خالقی»، «پرویز یاحقی»، «مرتضی محجوبی»، «همایون خرم»، «علی تجویدی» و «حبیب‌الله بدیعی» گذشت؟ مگر می‌توان گذشت و درخشان‌ترین دوران موسیقی اصیل ایرانی را از یاد برد؟ دورانی که عبدالوهاب شهیدی یکی از پرکارترین‌هایشان در رادیو بود؟ 18 سال را بی‌وقفه با حدود 600 تصنیف و آواز در رادیو برنامه اجرا کرد و از پا ننشست؛ آخر خستگی در مرام او نبود. او موسیقی را برای مردمش آموخته بود و صدایش نه متعلق به خود که متعلق به مردمانش بود؛ همان صدای صمیمی سال‌های دهه‌های 40 و 50 را می‌گویم؛ صدایی که هر روز از روز پیش از خود پخته‌تر می‌شود و کم‌کم می‌رفت که به صدای ماندگار نسل پدران ما بدل شود که بدل هم شد. این صدای ماندگار البته بیش از همه خود را مدیون پدر که نخستین بار او را تشویق به فراگیری آواز کرد می‌دانست و پس از آن هم به «اسماعیل مهرتاش» مدیر جامعه باربد که او در آن آواز و سنتور و تار و عود را به شکلی حرفه‌ای و تخصصی آموخت و دست آخر هم «احمد مهران»، همان کسی که پای او را به رادیو و برنامه گل‌ها باز کرد؛ هرکدام از این سه نفر اگر نبودند، معلوم نبود عبدالوهاب شهیدی جوان آن روزگار، چه راهی را طی می‌کرد و امروز در کجای جهان ایستاده بود. واقعیت همین است؛ دست روزگار اگر نخواهیم بگوییم شانس، نقش زیادی در شناسایی هنر ذاتی‌اش و شکفته‌کردن آن ایفا کرد؛ او هم که از هوشی سرشار برخوردار بود، تمامی موقعیت‌های ویژه زندگی‌اش را قدر دانست و همان مسیری را رفت که باید می‌رفت؛ وقتی هم که پس از سال‌ها کوشش فراوان، به قول معروف روی غلتک افتاد، باز هم لحظه‌ای از تمرین و آموختن دست نکشید و هنوز هم که هنوز است، با وجودی که 91سال سن دارد، آنقدر شوق موسیقی اصیل ایرانی در وجودش هست که بتوان به احترامش تمام قد ایستاد و کلاه از سر برداشت؛ برای «او»یی که در تمام طول این سال‌ها، بی‌ادعا و فروتن، با صدایی که بیش از هر چیز نماد «صداقت» و «صمیمیت» بوده است، برایمان خوانده است و خاطرات ریز ودرشتی را در دفترچه خاطرات زندگی‌مان، به ثبت رسانده است. بمان! پیرمرد مهربان که همین بودنت خوب است ...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.