|

به احترام حضرت استادی جناب عبدالوهاب شهیدی

مردی با تحریرهای مخملی

بی‍ژن بیژنی . خواننده

هر وقت به آواز نرم و تحریر دلنشین «استاد عبدالوهاب شهیدی» گوش می‌دهم خاطرات خوشی برایم زنده می‌شود. به دوران خوش دبیرستان و سرخوشی‌های آن سال‌ها که مسابقات هنری دبیرستان‌ها و در نهایت اردوی تربیتی رامسر و اجرای موسیقی توسط هنرمندان هر استان در شب‌های رویایی آمفی‌تئاتر. یکی از شب‌ها نوبت به استان مازندران رسید که من هم باید اجرایی می‌داشتم که قطعه‌ای از حضرت استادی عبدالوهاب شهیدی را انتخاب کردم، در به سوی کعبه و پا در ره میخانه دارم، آلبومی که در آن سال‌ها منتشر شد که موسیقی بالینی من بود که‌ آواز با عود آغاز می‌شد یا، گریه را به مستی بهانه کردم، با‌ آهنگ عارف قزوینی و ارکستر بزرگ گل‌های رادیو که هر اهل دلی را منقلب می‌کرد یا تصنیف زندگی، آن نگاه گرم تو جام شرابه، با تنظیم زیبا و به یادماندنی زنده‌یاد استاد فرامرز پایور و اجرای زنده استاد شهیدی در حافظیه و جشن هنر شیراز که هر مشتاق موسیقی آن را می‌شنید غرق در لذت و سرخوشی می‌شد؛ ترانه‌ای که در نهایت زیبایی با تحریرهای مخملی جناب شهیدی را نمی‌توان فراموش کرد که زمزمه مردمان این سرزمین نیک‌اندیش بوده و هست. باید عرض کنم که این ملودی برگرفته از موسیقی بومی لرستان است که استاد پایور چه زیبا و دوست‌داشتنی آن را تنظیم کرده. یادش گرامی. استاد آثار زیادی در کارنامه موسیقایی خود دارد که هر کدام در جایگاه خود بسیار قابل اعتنا و ماندگار در موسیقی ایران است. به یاد دارم روزی که پیکر استاد فرامرز پایور در تالار وحدت تشییع شد، استاد ناهید نوازنده برجسته و صاحب‌نام نی مرا به جناب شهیدی معرفی کرد و این دیدار برایم بسیار دوست داشتنی و ارجمند است و همین‌طور تجلیلی که از جناب استاد شهیدی در تالار وحدت انجام شد، توفیق آن را داشتم که در سالن حضور یابم. خسروی آواز ایران؛ استاد محمدرضا شجریان به روی سن دعوت شد تا هدیه‌ای که از طرف خانه موسیقی تدارک دیده شده بود به استاد شهیدی تقدیم شود. استاد شجریان با چه تواضعی فرمودند «من که باشم که این هدیه را به استاد شهیدی تقدیم کنم.» والایی کلام جناب شجریان و بزرگی جایگاه استاد همه را به تعظیم و تکریم فرو برد. برای استاد عبدالوهاب شهیدی طول عمر و آرزوی تندرستی می‌کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.