واخوردگی تاریخی
محسن خیمهدوز
سیامک صفری، بازیگر مستعد تئاتر ایران، اینبار در نمایش«خانه سربی» (نوشته و کار علی نرگسنژاد) بازی میکند و با حضور محوریاش، به نمایش جان، حرکت و لحن میدهد. او در خانوادهای زندگی میکند که فرزند پسرش کندذهن و لمپن است و دخترش هم دنبال یافتن شوهر و ازدواج است و زنش، مادر خانواده، (پانتهآ پناهیها) محرم اسرار همه و عاملی برای ایجاد پیوند میان افراد است. مساله اصلی در این نمایش، یک خنجر است که خون به پا میکند و همه به دنبال تصاحب آن هستند و عاقبت هم پیدا نمیشود... مادر که پرستار بوده در بیمارستان، زخمهای مردی را بخیه زده (سیامک صفری) و بعد هم مورد توجه آن مرد قرار گرفته و زن او شده... مرد هم از آن پس، دیگران را به صورت آدمهای واخوردگي میبیند که یک خیاط یا بخیه زننده باید آنها را بدوزد تا از جرخوردگی در امان بمانند... شاید به همین دلیل است که نام کسی که خنجر نزد او به امانت گذاشته شده،« امان» است... قشنگترین بخش نمایش زمانی بود که مرد (سیامک صفری) به هنگام تهدیدکردن بچه بد اخلاقش (بابک حمیدیان)، که روی دیوار مدرسهاش آگهی زده: آموزش لمپنیسم با بهترین روش و در کوتاهترین مدت، او را به «واخوردگی
تاریخی» متهم میکند و برایش آرزو میکند که کسی پیدا شود تا «واخوردگیاش» را ترمیم کند. بهکاربردن واژه «واخوردگی تاریخی»، به صورت طنز، همراه با بازی طنز و دیدنی سیامک صفری (بهترین بازیگر تئاتر معاصر ایران) بسیار جذاب و با معنی جلوه میکند. جذاب است، زیرا در حال بیان میشود که پزشک خانواده (فرزین صابونی) هم خودش یک بیمار نیازمند درمان است و با معناست، زیرا اعضای یک خانواده نمادین، در فرم روایی«رئالیسم جادویی»، واخوردگی تاریخی خود را روایت میکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.