روزنه
بهار سرمقاله: «زمینسوخته!»؛ کسری نوری آنچه این روزها از بعضی تصمیمها و اتفاقات در ادارات و موسسات دولتی شنیده میشود، در صورت صحت؛ فاجعهآمیز و تاسفآور است. موج استخدامهای فلهای و بیضابطه، بعضی واگذاریهای شتابزده و تصمیمهایی که جز ایجاد بار سنگین مالی برای دولت آینده پیامدی نخواهد داشت... دولت آینده وارث انبوهی از مشکلات برجا مانده از این دولت خواهد بود و ظاهرا بعضی صاحبمنصبان دولت حاضر، قصد دارند همچنان و تا آخرین دقایق بر بار مشکلات بیفزایند! اما آیا هیچ نهاد و دستگاهی برای متوقفکردن این ماشین تخریب وجود ندارد؟ آیا این جماعت، تضمینی برای اینکه تحت پیگرد قرار نگیرند دریافت کردهاند که چنین بیپروا ترکتازی میکنند؟! اطلاعات یادداشت: «زنگ تنفس!»؛ ابوالقاسم قاسمزاده واقعا نمیدانم این همه حساسیت از کجا آب میخورد که هرروز نام فردی در فهرست وزرای انتخابی قرار میگیرد و روز بعد خط میخورد و باز نام فرد جدیدی در مطبوعات ظاهر میشود! اگر به جای چنین سوژهسازی، هر صاحب قلمی در حرفه و تخصص مخصوص بهخود، نقدی از گذشته همراه پیشنهادهای جدید برای آینده ارایه میکرد کمک
خوبی به نگاه برنامهای برای آقای دکتر روحانی رییسجمهور منتخب قبل از شروع مسوولیت رسمی ریاستجمهوری میشد. در این میان چند نوشته و مصاحبه از چند نفر صاحبنظر در بخشهای هنری و فرهنگی، به خصوص درباره موسیقی و سینما دیدم که به جای گمانهزنی وزرای آینده در بخشهای فرهنگی و هنری به حرفه تخصصی خود و مشکلات آن پرداختهاند و راهکارهای معقول نیز ارایه دادهاند. اعتماد یادداشت: «کابینه آینده و انتظارات جناحی»؛ غلامرضا ظریفیان طبیعی و الزامی است که ریاست محترم جمهور منتخب باید دقت کند کابینه را بهگونهای انتخاب کند تا آنچه را که به ملت قول داده است محقق کند... در انتخاب کابینه تعامل با جناحها و مراکز قدرت قطعا امری مطلوب و پسندیده است اما سازش در مخالفت وعدههای به ملت داده شده ممنوع و مذموم است، چرا که در روایات منقول از معصومین(ع) داریم که «لاایمان لمن لا عهد له»؛ کسی که به عهدش وفا نکند ایمان ندارد. رسالت سرمقاله: «کجا ایستادهایم؟»؛ محمدکاظم انبارلویی خلق حماسه سیاسی ملت اکنون به صورت یک فرصت برای مقابله با تهدیدها و تحریمها درآمده... منتخب ملت... با... اعلام صریح این موضع
که؛«دولت آینده وامدار هیچ حزب و جناحی نیست» شادی برخی نامحرمان را بیمعنا نشان داد و غم برخی دلسوزان را زدود. اعلام صریح این موضوع که؛ «نتایج انتخابات 92 شبهات و سوالات و بگومگوها در مورد مشروعیت نظام را پاسخ داد و آب زلالی بود بر آینه جمهوری اسلامی که گرد و غبار فرونشسته به آن را پاک کرد»، مهر ابطال تهمت تقلب به نظام را بر کارنامه سیاسی یک جریان فتنهگر زد... چه خوب بود در سال 88 رفتار سیاسی کسانی که به هر دلیل نتوانستند رای اعتماد ملت را به دست آورند با همین واژگان مورد ارزیابی قرار میگرفت و فرصتهای عظیم به دست آمده از مشارکت 85درصدی مردم با شورش علیه جمهوریت نظام به صورت تهدید در نمیآمد. وطن امروز سرمقاله: « اقتصاد 100درصد»؛ حسین قدیانی همهاش چهارجمله! کلا پنجدرصد! این تمام سهم اقتصاد و معیشت و دغدغههای ملموس مردم در سخنرانی مطول روز شنبه رییسجمهور منتخب بود... اکثریت 250هزارنفری، این همه حالا «رای اکثریت، رای اکثریت» ندارد! ... همان به که جناب روحانی براساس مطالبات عمومی، متحد و یکپارچه همه ملت ایران حرکت کند، نه رای اکثریت. و مگر میتوان منکر این مهم شد که اولین و اساسیترین
مطالبه ملت، ولایت، بلکه قانون و عقل و شرع از رییسجمهور منتخب، حل معضلات اقتصادی است؟! ایران آیا احمدینژاد پوپولیست بوده است؟ خسرو معتضد از بس این جمله را نویسندگان مدعی روشنفکری و روشنگری به مثابه صفت ذمیمه آقای دکتر به کار میبرند من به چند فرهنگ سیاسی مراجعه کردم و دیدم پوپولیسم populism هیچ مفهوم بدی ندارد. از گناهان بزرگ احمدینژاد مخالفت شدید او با سیستم پلوتوکراسی بود یعنی اداره کشور به صورت اشرافی در دست ثروتمندترین افراد. پلوتوکراسی Plutocracy حکومت اغنیا بود. احمدینژاد با اغنیا مخالفت میکرد. اما دور نیست که احمدینژاد در حکومتداری اشتباهاتی کرده باشد یا بر اساس گزارشهای مشوه تصمیمگیریهایی کرده اما، قدر مسلم او با مردم روراست و صمیمی بوده است. نقش احمدینژاد را پایانیافته نمیدانم. در کشور همسایه ترکیه سیاستمدارانی که زمانی رییسجمهوری یا نخستوزیر بودهاند، فراموش نمیشوند. در حاشیه صحنه میمانند و هر زمان لازم است بنا به خواسته مردم به صحنه بازمیگردند.آقایان منتقدان از موبوکراسی که شیوه به انحطاطکشیدن دموکراسی یا غوغاسالاری است، انتقاد کنند. احمدینژاد چه زمانی گفته
مردممدار نیست؟ چه زمانی گفته به مردم اهمیت نمیدهد؟ راستی پوپولیستبودن که ایرادی ندارد و اشکالی نخواهد داشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.