برای نخستین سال خاموشی صدای «علی کسمایی»
صدای ماندگار سینما
ابوالحسن تهامینژاد
استاد کسمایی جایگاه بسیار بزرگی در دوبله داشت و از پیشکسوتهای این عرصه بود.
در روزگاری که در ایران فیلم سینمایی غیرصامت آمد و در ایران این فکر بهوجود آمد که فیلم ایرانی ساخته شود او جزو پیشروها بود، به دلیل تسلطش به زبان فرانسه. او فیلمنامههای فرانسوی را مطالعه کرده بود و کموبیش با سبک آنها آشنا بود. در اواخر دهه 20 و اوایل دهه 30 که مجله «عالم هنر» توسط دکتر «کوشان» منتشر شد، آقای کسمایی در آن مطالب هنری مینوشت. دکتر کوشان رفتهرفته فیلمسازی را از لالهزار و حوالی سینما کریستال شروع کرد، در دفتری به نام «پارس فیلم». آقای کسمایی در این استودیو نوشتن فیلمنامهها و بعد کارگردانی یکی از فیلمها را شروع کرد و چون فیلمها بهصورت صامت فیلمبرداری میشد و ناگزیر به دوبله بود آقای کسمایی با دوبله آنها، رمز و راز دوبله را یاد گرفت و بعدها فیلمهای غیرفارسی را هم دوبله کرد. در اواخر دهه 30 دوبله در ایران رونق گرفت و برخی صنعتگران دستگاههای صدابرداری و نمایش فیلم را در کارگاههایشان ساختند و استودیوهای زیادی در ایران تاسیس شد و کمکم فیلمهای خارجی بسیاری هم دوبله شد و استاد کسمایی جزو کسانی بود که پیشروی این راه بود. همان روزها استودیویی به نام استودیو مولنروژ تاسیس شد که کلا در
اختیار آقای کسمایی بود و او در عین دوبله به تربیت دوبلورهای زیادی هم پرداخت و بسیاری از دوبلورهای خوب، کار را از همین استودیو شروع کردند.
استاد کسمایی از کارمندان عالیرتبه وزارت کار بود و اهل مطالعه جدی ادبیات. شاعر هم بود و یک کتاب شعر منتشر کرد. به زبانهای فارسی و فرانسه تسلط کاملی داشت و به انگلیسی هم واقف بود. طی این سالها زبان سینمایی را خوب آموخته بود و برای همین هم در دوبله آثار مطرح سینمایی موفق بود. مدیریت دوبلاژ خیلی از فیلمهای بهیادماندنی مثل «سوتهدلان»، «اشکها و لبخندها» و... برعهده استاد کسمایی بوده است.
خداوند عمر طولانی به او داده بود و او تا 94 سالگی حیات داشت اما سالهای آخر در بستر بود اما با این حال احترامش بهجا بود و خیلی از شاگردانش به دیدارش میرفتند. یادش گرامی و روحش در آرامش.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.