|

بازخوانی بهار

سیروس ابراهیم‌زاده

پس از درگذشت آقای «عندلیبی» نوازنده چیره‌دست تار و استاد دانشگاه، همسر وفادارش «عالم خانم» که هنوز جذابیت خود را از دست نداده بود، خواستگاران بی‌شماری را رد کرد و عزلت و تنهایی را برگزید.
به مناسبت زادروز «عالم خانم» یکی از دوستان قدیمی‌اش جوجه طوطی زیبایی را در یک قفس طلایی‌رنگ برایش هدیه آورد و گفت که از نژاد «طوطیان هند» است و اگر فال حافظ برایش بگیری «شکرشکن» می‌شود یا به قول امروزیان توان یادگیری بسیار دارد. ولی پس از چند روز معلوم شد که طوطی چیزی یاد نمی‌گیرد و به‌جای کلمات، صداهای عجیب‌وغریب از خود در می‌آورد. تا بدانجا که «خانم عندلیبی» فکر کرد پرنده مرحمتی را پس بدهد یا به کسی هدیه کند... تا اینکه در یک بعدازظهر بهاری که «عالم خانم» سه تار محبوبش را بغل کرده بود و می‌نواخت، ناگهان طوطی به سخن درآمد: «عالم خانم! عالم خانم! گوش‌تان به من هست؟ ببینید من از شما نمی‌خواهم که در قفس را باز کنید که من فرار کنم. نه! نه! فقط زحمت بکشید قفس مرا - همین‌طور که توش نشسته‌ام - بردارید، ببرید توی باغ از شاخه یک درخت آویزان کنید، ما را بس! برای خودتان هم بهتر است بیایید باغ... !»
عالم خانم سازش را کنار گذاشت و بهت‌زده به تماشای پرنده پرداخت. طوطی به گفتن ادامه داد و پرت‌وپلاهای بسیار به هم بافت و در انتها باز همان صداهای عجیب و غریب و سرانجام از نفس افتاد و در کنج قفس بال بر سر کشید و خوابید...
عالم خانم سر در نمی‌آورد. یعنی چه؟ حالا چه باید بکند نمی‌دانست. به ناچار به سوی تلویزیون رفت و آن را روشن کرد. از اخبار و سریال خبری نبود. فقط در یکی از کانال‌ها خواننده‌ای با لحن سوزناک می‌خواند: من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید / قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.