نسل موسیقیدانان غمگین
سوسن دهلوی . نوازنده سنتور و همسر استاد دهلوی
در ابتدا از همه افرادی که مراسم بزرگداشت آقای دهلوی را در خانه هنرمندان تدارک دیدند تشکر میکنم. معمولا اینگونه مراسمها، خستهکننده است؛ اما در این بزرگداشت، سخنرانیهای خوبی ایراد شد که طولانی و خستهکننده نبود. آقایان سریر، علیزاده و نوربخش صحبتهای بجایی ایراد کردند. دوستان فیلم مستندی هم در مورد آقای دهلوی پخش کردند، اما نکاتی بود که بهتر بود مورد توجه قرار میگرفت. در این فیلم مستند بیشتر صحبت شده و کمتر به کارهای آقای دهلوی پرداخته شده بود. کیفیت مستند هم چندان خوب نبود؛ در صورتی که این فیلم با کیفیت مناسب توسط شرکت «ماهور» منتشر شده و نسخه کیفیت بالای آن موجود است. میشد درباره کارهای ایشان و خانوادهشان بیشتر صحبت شود و از این رهگذر مشکلات بازگو شود. البته درست است که این قسمت هم خیلی مهم است اما به قول آقای علیزاده این مراسم میتوانست کمی هم در خود شادی داشته باشد و اینقدر غمگین نباشد. با تمام این مسایل نمیخواهم طلبکارانه صحبت کرده باشم؛ چون میدانم واقعا زحمت کشیدهاند و حدودا از سال 83 مشغول این کار بودهاند. فقط بهنظرم اگر کمی هم از آثار آقای دهلوی پخش میشد شاید بهتر بود. شاید هم قصدشان
این بوده که فیلم حالتی قدیمی داشته باشد. خیلیها گفتند این فیلم خیلی غمانگیز بود. شاید میخواستند این فیلم بر مسوولان تاثیرگذار باشد و در تاریخ بماند؛ تا بدانند موسیقیدانها در این دوره زمانی، شاد نبودند. نکته دیگری که در مورد آقای دهلوی باید مطرح کنم این است که ما سالهاست منتظریم اُپرای «مانی و مانا»ی ایشان مورد حمایت مسوولان قرار گیرد. البته سال گذشته آقای ناصر نظر زحمت کشیدند و اجرای مختصری از این اپرا را با همراهی حدود 200، 300 نفر روی صحنه بردند؛ ولی از ارکستر بزرگ استفاده نشده بود و بیشتر جنبه کودکان مطرح بود. اگر قرار باشد این اپرا بهطور کامل روی صحنه برود کار متفاوتتری را میطلبد. این را هم اضافه کنم که مهمترین مشکل برای اجرای این اپرا در حال حاضر، اسپانسر است؛ چون بودجه بالایی نیاز دارد و نهادی باید این بودجه را متقبل شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.