|

شک‌های بالدار

امید بلاغتی

جانم برایتان بگوید که تیرماه آمد و این فصل گرما، فصل وفور شک است. در داراب ما همزمان نه‌تنها تردیدها و شک‌های هستی‌شناسانه هجوم می‌آورند به آدم، که شک‌های بالدار مثلا حتی در زمان خوابتان بر شما هجوم می‌آورند و وای به روز و روزگارتان. حتما می‌دانید در داراب ما به «سوسک» می‌گویند «شک» و هنوز هیچ مفسر و زبان‌شناسی نتوانسته است کوچک‌ترین دلیلی برای این نامگذاری بیابد. اما امان از شک‌های بالدار. راستش به‌گمانم در تاریخ این ملک هم این فصل‌ها و دوره‌ها، فصل‌ها و دوره‌های شک و تردید است. برای همین بنده مجددا عرض می‌کنم این مسیر و رفقایی که برایتان شرح می‌دهم حتما پرتوی از حقیقت بر آنها تابیده است اما چقدرش را خدا می‌داند.
رفقایی ما داریم که در کلیت مفهوم بیزاری از وطن و مردم می‌گنجند. اما بیش از 15سال است سوال اساسی بنده از ایشان این است که خب چرا نمی‌روند از این مملکت؟ بر فرض مثال، این دوستان بنده شادی مردم بعد از رفتن به جام‌جهانی را شادی‌های استادیومی می‌نامند و حرکات موزون تولید شده مردم در چارچوب قانون را لمپنیسم می‌دانند و آن را با جنبش آزادیخواه کشور دوست و همسایه «گینه‌بیسائو» در فلان سال میلادی که مردم آمده بودند توی خیابان و همه کتاب بیگانه «آلبر کامو» را می‌خواندند و در شعارهایشان مبانی اگزیستانسیالیسم را فریاد می‌زدند را مقایسه می‌کنند و کلی هم زجر می‌کشند از این فضای ناآگاه. بعد ما هرچه مرور می‌کنیم و سرچ، ردی از جنبشی در گینه‌بیسائو نمی‌یابیم و خلاصه باورمان شده است که خب حتما بوده است این جنبش و شادی در کشور دوست و همسایه و ما چقدر عقب‌افتاده‌ایم و از این به‌بعد تصمیم گرفتیم هر وقت تیم‌ملی رفت جام‌جهانی از خانه که بیرون آمدیم شعارهایی را از توی تاریخ بیهقی و آسیا در برابر غرب «شایگان» استخراج کنیم و شده است به‌زور مردم را وادار کنیم این شعارها را بدهند تا شاید این رفقای همیشه ناراضی ما راضی شوند و خوششان بیاید. اما اینکه با همه این بحران‌ها که این مردم نابخرد در ذهنشان ایجاد می‌کنند، چرا نمی‌روند همان گینه‌بیسائو، خدا می‌داند! اما مادر ما آن‌دفعه گفت حتما نان و نامشان به اینجا ماندن است ما البته عرض کردیم چه بدانیم.
یکسری رفقای غریب و عجیب هم ما داریم که اصلا بلابه‌دور. کلا در کتمان به سر می‌برند. چند روز است به اینها می‌گوییم برادر من، خواهر من، ملت رای دادند، آقای حسن روحانی منتخب مردم شد، امید باز آمد. اینها می‌گویند نه اصلا هم اینطور نیست. اصلا هم در ایران رای ندادند. می‌گوییم ‌ای بابا چطور رای ندادند؟! ما با چشم خودمان دیدیم. اینها هم می‌گویند ما هم با چشم خودمان دیدیم. می‌گوییم خب کجای ایران را دیدید می‌گویند دو تا حوزه اخذ رای بالاتر از پارک‌وی و یکی در مقدس‌اردبیلی خلوت بوده است. همین یعنی در ایران رای نداده‌اند. حالا هی از ما توضیح که برادرم، خواهرم ایران الان بالاتر از پارک‌وی و مقدس‌اردبیلی است؟ از آنها که هست و همین است که هست. بعدم آن جمله لامصب «مارک تواین» را نقل می‌کنند. عجیب‌تر اینکه می‌گویند تیم‌ملی جام‌جهانی نرفته است و تصاویری که دیدید مال سال 87 است و این همان وانموده‌های بودریاری است و تصویر همه واقعیت نیست و آنچه دیدید وهم واقعیت بوده است وگرنه تیم‌ملی یک ماه پیش حذف شده است. حالا از ما هی اصرار که باشد شما از همه عالم داناتر، اما خب 76 ایران و استرالیا بود، لباسشان زرد بود، مارک بوسنیچ داشت، تازه مدل موهایش هم دی‌کاپریویی بود، خداداد عزیزی داشت، این یکی چشم‌بادامی بودند، لباسشان قرمز طوره بود، پوستشان زرد! مگر قبول می‌کنند. اصلا! می‌گویند کار فتوشاپ است و افتر افکت. راستش داریم کم‌کم شک می‌کنیم به عقل آنها یا به عقل خودمان یا آنها را باید یک دور لااقل با مترو تهران بچرخانیم تا یک تصویر تازه از مام وطن ببینند یا باید خودم دوباره فیلم ماتریکس را ببینم شاید دستم آمد چی‌به‌چی است.
یکسری رفیق هم دارم که یکسری رفیق دیگر دارند که مدام به آنها می‌گویند «بیا تا برویم از این ولایت من و تو، تو دست مرا بگیر و من دامن تو» و الخ... این طبقه‌بندی ادامه دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.