|

يادداشت دو دوست براي «احمد مسجدجامعي»

ساعد باقري . سهيل محمودي

بايد 30‌سال از عمرت سعادتمندانه به سير متون معرفتي گذشته باشد؛ بايد سال‌ها با کتاب‌هاي اهل حکمت و معرفت سروکار داشته باشي؛ بايد عمري را در جست‌وجوي «فتوت» و مرور «فتوت‌نامه»ها گذرانده باشي، بايد... بايد... و اندوه‌ها با تو همراه باشد و دريغاها بر لبت، که چرا در اين زمانه، کمتر نشاني از آن گوهر نايافت «انسان» جسته‌اي، دل پر آرزویت به تکرار ديدارهاي معمول با آدميزادهاي معقولي آرام نمي‌گيرد. اما از ديگر سو، بايد مثل ما سال‌ها با دوستي همدل و همراه بوده باشي که در اين قحط‌سال وفا و دوره منسوخ‌شدن مروت، دلت را شاد کند که هنوز هستند کساني که جوانمردانه و عياروار و قلندرانه زيسته‌اند. کم‌اند از اين دست؛ اما هستند و با همه دريغ و افسوس از اين زمانه، خوشحالي که تو با يکي از همين «کم»ها، بيشترين دلبستگي، مراوده، همدلي و همنشيني را داشته‌اي. يعني گاهي در خلوت خودت، می‌بالي که در اين سايه‌روشن‌هاي سال‌هاي ابري و سرد، نفس گرم جوانمرد کمياب زمانه، احمد مسجدجامعي، تو را به صفايي نواخته است و با دوستي‌اش بهانه‌اي براي آفتابي‌زيستن داشته‌اي.
بسياري از مردم سرزمين عزيز ما ايران و ساکنان شهر تهران، احمد مسجدجامعي را به عنوان يک مدير موفق فرهنگي مي‌شناسند. بسياري از اصحاب هنر و فرهنگ و انديشه و کتاب و ادبيات او را با دغدغه‌ها و دل‌مشغولي‌هاي متعالي خدمت به فرهنگ و اهل فرهنگ مي‌شناسند.
اما، ما دو دوست، «احمدآقا» را در قامت يک دوست ديده‌ايم و شناخته‌ايم و اين چه شکوهي دارد و چه حظي و چه صفايي. دوستي با «احمدآقا» و هم‌نفسي با سادگي و تواضع و مردم‌داري‌اش، تکيه‌گاهي مي‌شود آن وقت براي تو در اين زندگي. وقتي به خانه ساده و معنوي و روشن او، در محله مردخيز و جوانمردپرور اميريه - منيريه مي‌روي، عطر و رايحه مردمي‌بودن و قلندروار زيستن، جانت را سرشار مي‌کند. کافيست با او که دوست همدل و همراه توست، ساعتي در کوچه پس کوچه‌هاي محله‌هاي قديمي تهران قدم بزني، تا حال و صفايش را با بچه‌محله‌ها و همشهريانش ببيني و به خودت به عنوان يک دوست براي او، ببالي. کافي است بداني، با تو قراري گذاشته تا مثلا به خانه‌ات بيايد. قدري دير کرده؛ نگراني. وقتي مي‌رسد مي‌فهمي، ‌پياده مسير را آمده و در راه با پيرزن دست‌فروش کنار خيابان، هم‌صحبت شده و ايستاده و مشکلات زندگي او را از زبانش شنيده و نشاني گرفته و شماره تلفن داده و در روزهاي بعد هم براي رفع بيکاري فرزند آن پيرزن تدبيري انديشيده و پيگير بيمه تامين اجتماعي فرزند ديگر او بوده و...
و خوشحالي که راز ميهمان‌بودن او در نزد تو و پياده‌آمدنش، همين گره‌گشودن از کار مردم بوده است و شادکردن دلي رنجيده. بايد در جمع‌هاي دوستانه ببيني «احمدآقا» چگونه جوان‌ترهاي خانواده‌ها را از صميم جان تکريم مي‌کند و آنها را نه به زبان که با منش‌هاي جوانمردانه خودش دعوت مي‌کند. بايد با «احمدآقا» باشي، تا ببيني او با همه حضور و بودنش، خود را نمي‌بیند و هستي والاي خودش را، نيست می‌انگارد و تو به ياد اين بيت می‌افتي که: از مردمک ديده ببايد آموخت / ديدن همه‌کس را و نديدن خود را در زمانه‌اي که قحط‌سال وفا و دوره منسوخ‌شدن مروت است، دلت گرم است که دوستي دوستي وفادار و صاحب‌مروتي قلندر، نصيبت بوده است در اين سال‌ها «احمدآقا» براي دوستانش يک اتفاق است؛ يک حادثه هميشگي از محبت و رفاقت و مروت و فتوت که هرروز تکرار مي‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.