|

آینه

بهار
گزارش: «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران نسخه دوم ندارد»؛ شیده لالمی
محمود شمس‌الواعظین، عضو هیات‌مدیره انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران، با تاکید بر اینکه انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران یکی است و نسخه دومی ندارد، به «بهار» گفت: در فاصله چهار سالی که از تعطیلی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران گذشته عده‌ای از روزنامه‌نگاران که عمدتا هم روزنامه‌نگار نبودند - چون ما روزنامه‌نگاران را می‌شناسیم - رفتند موسسه‌ای را ثبت کردند آن هم نه از مسیرهای اصلی خودش بلکه از مسیر‌های دیگری، چون براساس قانون تنها انجمنی که می‌تواند در حوزه صنفی روزنامه‌نگاری فعالیت قانونی داشته باشد «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران» است که عضو سازمان بین‌المللی کار و زیر نظر وزارت کار ایران است... از نگاه بهروز گرانپایه، عضو دیگر انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران، تنها نهاد معتبر صنفی برای روزنامه‌نگاران همان انجمنی است که سال 76 آغاز به کار کرد. او به بهار گفت: انجمن صنفی روزنامه‌نگاران به هیچ‌وجه تعطیل و منحل نشده... اینکه در سال 88 بنا به حکم دادستانی دفتر انجمن پلمپ‌شده به معنای انحلال آن نیست و اگر قرار باشد فعالیت انجمن مبتنی بر روال قانونی دنبال شود نهادهای دیگری که با نام مشابه ادعای فعالیت کردند ابتدا باید اعلام کنند در کجا به ثبت رسیدند و چه بخشی از این صنف را نمایندگی می‌کنند.
اعتماد
یادداشت: «جشن مردانه صعود»؛ مینا اکبری
حضور زنان در استادیوم‌ها در سال 76 چنان تصویر خوب و سابقه قابل‌تاملی برای کشورمان داشت که می‌توانست با افتخار در سال 92 تکرار شود... بهترین نتیجه برای مراسم استقبال از ملی‌پوشان همراه کردن مادران و خواهران و همسران قهرمانان ملی با اهالی خانواده هواداران روی سکو‌های استادیوم بود. جایی که فرهنگ ملی به بهترین شکل ممکن با بهترین رسانه ممکن و با بهترین زبان ممکن به نمایش در‌می‌آمد. گرفتن چنین امکان کم‌نظیری از مردم ایران - و نه‌تنها فقط زنان ایرانی - غیر از بی‌تدبیری و بی‌برنامگی چه توصیف دیگری دارد... تیم‌ملی فوتبال ایران به جام‌جهانی برزیل صعود کرد، زنان بدون شک بخشی از این صعود بودند، بخشی که به شکل مبهمی از حضور در شادی این صعود غایب بود. از غیبت زنان در عرصه‌های اجتماعی همه زیان می‌بینیم. آیا هنوز این نظریه نیاز به اثبات دارد؟
کیهان
سرمقاله: «از پلاک شروع ‌کن!»؛ حسین شریعتمداری
مواضع آقای دکتر روحانی بعد از انتخاب ایشان به ریاست‌جمهوری اسلامی ایران و مخصوصا آنچه در کنفرانس خبری روز دوشنبه هفته گذشته در پاسخ به پرسش خبرنگاران داخلی و خارجی مطرح شد، نه‌فقط با مواضع و نظرات مدعیان اصلاحات و اصحاب فتنه متفاوت بود، بلکه این تفاوت در برخی از موارد به مرز یکصدوهشتاد درجه‌ای نیز می‌رسید... دکتر روحانی... تلاش هماهنگ روزنامه‌های زنجیره‌ای که با پرسش‌های ازقبل‌طراحی شده سعی داشتند جبهه اصلاحات را در پیروزی ایشان موثر قلمداد کنند، به‌گونه‌ای هوشمندانه ناکام گذاشت. به‌عنوان مثال، در پاسخ به خبرنگار روزنامه زنجیره‌ای شرق که پرسیده بود «پیگیری مطالبات اصلاح‌طلبان در دولت شما چگونه خواهد بود؟» گفت «از همه آنهایی که حمایت کردند صمیمانه تشکر می‌کنم. یادمان باشد من از امروز رییس‌جمهور همه مردم ایران هستم» یا در جواب به سوال مشابه خبرنگار یکی دیگر از روزنامه‌های زنجیره‌ای اعلام کرد «دولت من یک دولت فراجناحی خواهد بود». در همین زمینه، تقلای روزنامه آفتاب‌یزد هم ناکام ماند.
ایران
نامه سرگشاده عبدالرضا داوری به روحانی
جناب آقای دکتر حسن روحانی... مردم ایران از سال ۷۲ به این سو همواره و در تمامی انتخابات نسبت به شیوه‌ای که از سال ۶۸ تا ۷۶ بر کشور حاکم بوده، معترضند و فارغ از دلایل این اعتراض، می‌توان چنین قضاوت کرد که پیام رأی ملت ایران در ۲۴ خرداد هرچه باشد، نباید بر تابلوی آن گزاره بازگشت به حکمرانی پیش از خرداد ۷۶ و روی کار آمدن دولتی با خط‌مشی دولت موسوم به سازندگی حک شود... تحلیل محتوای سخنان و گفتارهای انتخاباتی نامزدهای یازدهمین انتخابات ریاست‌جمهوری نشان می‌دهد که آقای محمدباقر قالیباف بیش از 7/3 برابر و آقای محسن رضایی بیش از 3/2 برابر در قیاس با جنابعالی به انتقاد و عیب‌جویی از دولت دهم و آقای احمدی‌نژاد پرداخته‌اند و در حالی که جنابعالی و آقای عارف هیچ‌گاه عبارت اتهام‌آمیز جریان انحرافی را برای توصیف اطرافیان آقای احمدی‌نژاد به کار نبردید، آقایان قالیباف، رضایی، جلیلی، ولایتی و رسانه‌های حامی‌شان در اتهام‌زنی با عبارت جریان انحرافی به آقای احمدی‌نژاد و اطرافیانشان، گوی سبقت را از هم می‌ربودند تا آنجا که آقای قالیباف در مجموع ۲۲ روز تبلیغات انتخاباتی ۲۷۱بار واژه جریان انحرافی را به‌کار برده است (روزانه بیش از ۱۲بار!)
جوان
یادداشت: «چرا روحانی اصلاح‌طلب نیست؟»؛ عبدالله گنجی
دیری نخواهد پایید که جریان مذکور روحانی را واجد صلاحیت جهت توسعه سیاسی نمی‌داند و به محض بسته شدن یک روزنامه یا سایت یا ردصلاحیت یک هم‌حزبی یا بسته شدن یک تشکل دانشجویی، فشارها را بر روحانی وارد خواهد کرد و اگر وی نتواند مطالبات آنان را لبیک گوید «عبور از روحانی» همانند«عبور از خاتمی» کلید خواهد خورد و این پیش‌بینی قطعی و حتمی است. فقط الزام است صبر پیشه نماییم تا آن روز فرا رسد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.