|

عزت سینما

آدم ،آدم است
محمود دولت‌آبادی
«عزت‌الله انتظامی» در هر حال برای جامعه هنری ایرانی و جامعه هنرپذیر ایرانی، شخصیتی است که نمی‌شود او را دوست نداشت. وقتی هنرمندی به این نقطه می‌رسد، دیگر نیازی نیست که در رفتار و کردار او آنقدر باریک شد که نیاز به توجیه رفتارهایش باشد. در طول این سال‌ها، از عزت بسیار آموخته‌ام؛ چه در تئاتر و چه در زندگی و او را به‌عنوان یک کاراکتر مهم اجتماعی در چارچوب اخلاقی، اعتقادی، روحی و هنری ملت ایران می‌شناسم و به همین خاطر او را به‌عنوان یکی از شاخصه‌های روحیه ایرانی دوست دارم. «عزت‌الله انتظامی» یک ایرانی به تمام معناست، آدمی که محصول یک تاریخ کتک‌خورده است و در چنین چارچوبی، انسانی چون انتظامی نه دوست دارد اسطوره باشد و نه چیز دیگر، بلکه می‌خواهد نبوغی را که از خدا و اجتماع گرفته به طور کامل متبلور کند. اگر جامعه به چنین چهره‌ای، عنوان «اسطوره» بدهد، او را در محاق قرار داده و این، یک نوع سانسور اجتماعی است که در جامعه ما، علاوه بر سانسورهای سیاسی بر هنرمند وارد می‌شود. افکار عمومی در جامعه ما به اندازه‌ای دچار این نوع سانسور بوده که برای چهره‌ها و شخصیت‌های هنری، نوعی محاق ایجاد کرده و موقعیت شخصیتی چون «عزت‌الله انتظامی» را هم دچار کرده و عقیده دارم که نمی‌باید او را در چنین محاقی قرار داد. از دریچه واقع‌بینی شخصی‌ای که دارم، عزت را در تمام این سال‌ها دوست داشته و دارم، چراکه او توانسته در طول 50‌سال برای هنر این مملکت، پذیرفتنی و دوست‌داشتنی باشد حتی از دیدگاه من که فردی خرده‌گیر هستم. نکته دیگری که نباید آن را فراموش کرد این است که در جامعه ما احزاب سیاسی چندان قادر به فعالیت نیستند و بنابراین افکار عمومی تمام مطالبات خود را روی افراد متمرکز کرده‌اند، در چنین شرایطی، چهره‌های هنری و شخصیت‌های تاثیرگذار، زیر بار تمام این خواسته‌ها قرار دارند و ناچار از تحمل هستند. شاید به این خاطر است که هنرمندان با توجه به سختی‌های شرایط گوناگون اجتماعی و به اصطلاح وجهه عمومی، تنهاترین افراد جامعه ما هستند.
او حافظه تاريخي ماست
اکبر زنجان‌پور
تولد «عزت‌الله انتظامی» را به‌عنوان یکی از بزرگان نسل قبل از خودم در تئاتر و سینما تبریک می‌گویم و برایشان آرزوی سلامتی دارم. انسان در عرصه هنر موظف است نسل پیش از خود را به‌طور کامل بشناسد و این جریان اگر به صورت زنجیره‌وار در نسل‌های مختلف اتفاق بیفتد باعث می‌شود که جریان زندگی هنری و معاصر به صورت شفاف و روشن و هدفمند در نسل‌های مختلف رشد پیدا کند. اگر به‌عنوان یک هنرمند در نسل‌های گذشته دقت کنیم ممکن است راهی را که در پیش گرفته‌ایم با تغییراتی ادامه دهیم و همین تغییرات جوهره اصلاح را در ما زنده نگه می‌دارد. در زمینه هنر هم باید تمام سایه‌روشن‌های نسل قبل از خودمان را خوب بشناسیم، قدرشان را بدانیم و درک کنیم که در چه شرایطی، چه زحمت‌هایی کشیده‌اند برای پیشبرد حرفه‌ای که نسل‌های بعدی در آن حضور دارند. اگر این اتفاق بیفتد، حافظه تاریخی در زمینه هنر به وجود می‌آید و این حافظه، سازنده «مسوولیت» است. با نگاه کردن و مداقه در زندگی نسل قبل و ایجاد یک حافظه تاریخی، نسل بعد می‌تواند روشن‌تر و دقیق‌تر و به دور از افراط و تفریط دنیای پیش روی خود را واضح ببیند و آن زمان است که موظف می‌شود «مسوولیت» خود را در چارچوبی که در آن زندگی می‌کند به نحو احسن به انجام برساند. مسوولیت هنری بدون داشتن این حافظه تاریخی بی‌معنی است و این راه از چنین شخصیت‌هایی آغاز می‌شود.
بمان تا بمانیم
رویا تیموریان
عالیجناب!
بمان که بودنت
امید
پشتوانه
آموختن
و عشق است...
در این روزهای بی‌صحنه و بی‌بازیگری
بمان تا بمانیم... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.