|

گذار از «فرهنگ دولتی» به «دولت فرهنگی»

حسین عبدالهاشمپور

به دو و حتی سه کوه دماوند می‌ماند. مطالبات روی هم تلمبارشده اقشار مختلف جامعه را می‌گویم. از این روست که روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها از کارگر و کارفرما گرفته تا تولید‌کننده و مصرف‌کننده، وارد‌کننده و صادرکننده و... همه با هم گلایه‌های اساسی و بحقی دارند و می‌خواهند درد دلشان را به اطلاع «دولت تدبیر و امید» برسانند. حتی مرور فهرست‌وار این مطالبات سیل‌آسا کافی است تا همه درک کنیم منتخب ملت چه کار دشواری پیش‌رو دارد... وضعیت هنر ایران گواه آن است که در قافله مطالبات، هنرمندان هم مورد مرحمت ویژه دولت‌های نهم و دهم بوده‌اند که به زعم بنده بیش از همه محصول بهره‌گیری از افراد بعضا غیرفرهنگی یا ناآشنا به هنر در مسوولیت‌های هنری‌ست... اما خبر خوش برای منتخب ملت اینکه به گمانم بازگرداندن آب رفته به جوی در عرصه هنر شاید ساده‌تر از بسیاری از عرصه‌های دیگر باشد. جامعه به بلوغ‌رسیده هنری ایران درصورت اتخاذ سیاستگذاری‌های صحیح دولت می‌تواند گلیم خود را از آب بیرون بکشد؛ آنها «اعتماد دولت» را می‌خواهند و تعیین قوانینی حمایتی. جامعه هنرهای تجسمی در بی‌اعتنایی دولت در هشت‌سال گذشته، توانست راه خود را بیابد و با دعوت از بخش خصوصی علاقه‌مند به رشد هنر ایران، مسیر اعتلا در پیش گیرد و امروز، با هموارشدن فرآیندهای قانونی نظیر «معافیت مالیاتی آن سان که در سرمایه‌گذاری‌های ورزشی نهادینه شده»، یا «تقویت بازار داخلی هنر» یا «کمک به رونق‌افزایی و تثبیت مارکت بین‌المللی هنر ایران»... قادر است در قامت یک صادرات غیرنفتی تاثیرگذار با ارزش افزوده‌های فرهنگی - معنوی ماندگار، ظهور و بروز یابد. «دولت فرهنگی» کوتاه‌ترین راه و کارآمدترین رویکرد برای بازگشت امید به جریان هنری کشور است که مرکز ثقل برنامه‌های دکتر روحانی در برنامه‌های انتخاباتی‌اش بود و این روزها شفاف‌تر از همیشه توسط تئوریسین‌های فرهنگی همراهش در حال تبیین است. واگذاری فرهنگ به اصحاب هنر، پرهیز از رفتارهای سلیقه‌ای، اعتماد به اهالی هنر و برداشتن ممیزی... همه تک‌جمله‌های دکتر روحانی در روزهای رقابت‌های انتخاباتی‌ست که حالا در ذیل تیتر «دولت فرهنگی» باید عملیاتی و اجرایی شود؛ واضح است نخستین قدم برگزیدن یک مدیر فرهنگی در مسند راهبردی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی‌ست؛ حتم دارم بیش از همه، شخص دکتر روحانی می‌داند نامی که او برای این مقام به مجلس شورای اسلامی معرفی می‌کند، می‌تواند این روزنه امید را برای جامعه هنری کشور به راه پرامید و افقی امیدبخش در سال‌های پیش‌رو بدل سازد؛ ایشان می‌داند «مدیران فرهنگی» یک‌شبه متولد نمی‌شوند و حتی آموزه‌های جهانی می‌گوید «مدیران فرهنگی کاربلد نایاب‌اند» لذا «تثبیت مدیریت فرهنگی» راهکاری است که کشورهای پیشرفته برگزیده‌اند. بنابراین انتظار می‌رود «دولت تدبیر و امید» با انتخاب چهره‌هایی که امتحان خود را پس داده‌اند و جامعه هنری کشور خاطرات خوبی از آنها سراغ دارند تدبیرش را به رخ کشد و امید راستین را به جریان هنری کشور هدیه کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.