روایتی از سفر به سمنان، زادگاه رییسجمهور منتخب
80 کیلومتر به «امید»
پژمان موسوی <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class="__cf_email__" data-cfemail="b5e5d0dfd8d4db9bd8dac0c6d4c3dcf5d2d8d4dcd99bd6dad8">[email&#160;protected]</a>
1 صدها بار این راه را رفته بودم، شبهایش را بیشتر دوست داشتم و روزهایش را کمتر؛ شبها، آخر طول مسیر را با «شب، سکوت، کویر»همراه میشدم و نوای جاودانه استاد. «شب، سکوت، کویر»وقتی هم شب است و هم سکوت و هم کویر، خیلی بیشتر به عمق جانت نفوذ میکند و تو را برای دقایقی از همه چیز و همهکس جدا میکند. از سه راه افسریه، 111 کیلومتر که از تهران به طرف شرق دور شوی، درست در میانه این راه «کویری»، به شهر کوچکی میرسی به نام «آرادان»؛ شهری که هشت سال است در ورودیاش و در مسیر چشم مسافران، میزبان تابلو بزرگی است که روی آن نوشته است: «به آرادان، زادگاه رییسجمهور محبوب جناب آقای دکتر محمود احمدینژاد خوش آمدید». اینبار اما با همیشه فرق داشت، تابلو را نگاه کردم و میدانستم که اینبار که از این مسیر بیایم، از این تابلو خبری نیست و ای بسا که مسافران بعدی اساسا هیچگاه نفهمند که «آرادان» زادگاه رییس دولتهای نهم و دهم بوده است. برای من انتهای این راه همواره «سمنان» بود؛ شهر آبا و اجدادیام؛ شهری تاریخی و صنعتی با مردمانی از جنس کویر. شهری که اینک یک ویژگی مهم دیگر هم دارد: شهر «رییسجمهور منتخب ملت ایران». از آرادان که
به سمت شرق ادامه مسیر دهیم، 80 کیلومتر جلوتر به شهر کوچک دیگری میرسیم به نام «سرخه». شهری که به قالیها و مردمان خوبش شهره است و صفای دل مردمانش را با هیچچیز نمیتوان عوض کرد. هیچگاه فکر نمیکردم فاصله «امید» تنها 80 کیلومتر باشد اما خب تقدیر بر این قرار گرفته است که حداقل چهار سال دیگر هم «سمنان» زادگاه رییسجمهور ایران باشد؛ رییسجمهوری که «امید»را به جامعه بازگردانده است و زن و مرد و پیر و جوان را نسبت به آینده خوشبین کرده است... 2 برنامهریزی این سفر کوتاه خیلی سریع صورت گرفت؛ از ساعت 11 شب 26 خرداد تا نیمهشب همان روز ارتباطها برقرار شد و قرارها نهایی. وعده کردیم که صبح اول وقت در ورودی سرخه میهمان نزدیکان رییسجمهور منتخب باشیم. داماد بزرگ و دو پسرخاله حسن روحانی سر ساعت منتظرمان بودند. من و صدرا و مهدی هم بعد از توقفی کوتاه در بازار قدیم آرادان که اتفاقا اینبار برخی مغازهدارانش تصویر «روحانی» را بر شیشه مغازهشان زده بودند، به سرخه رسیدیم و همراه با میزبانانمان به سطح شهر رفتیم. اغراق نیست اگر بگویم همه خوشحال بودند، پیرمردها از اینکه حسن آقای فریدون و جوانترها از اینکه حسن آقای روحانی
رییسجمهور کشورشان شده است، در پوست خود نمیگنجیدند؛ تقریبا بر تمامی شیشههای کسبه محل از پیر و جوان تصویر او دیده میشد؛ میگفتند دیشب جشن بزرگی در سرخه به پا بوده است: جشنی که جمعیت حاضر در آن را تاکنون این شهر یکجا به خود ندیده بوده است. به خانه قدیمی «حاج اسدالله» پدر حسن روحانی رفتیم؛ خانهای که دیگر نیست و به جای آن «بانک» ساختهاند. به مغازه قدیمیاش، آخر او از کسبه خوشنام و پرآوازه سرخه بوده است و دست آخر هم به خانه ابدیاش در آرامستان سرخه. در هنگامه این بازدیدها، مردمی را در کنار خود میدیدیم که هرکدام به سهم خود میخواستند «با افتخار» هر اطلاعاتی را که از دوران کودکی و نوجوانی «حسن آقا» در حافظهشان مانده بود، در اختیار ما بگذارند. مردمی که برق امید و افتخار را در چشمهایشان میشد خواند، مردمی که آنقدر خوب بودند که تا کویری نباشی و تا با کویریها نشستوبرخاست نداشته باشی، نمیتوانی عمق این سخن را درک کنی. از سرخه تا سمنان 18 کیلومتر بیشتر راه نیست؛ راهی که حسن روحانی در سال 40 که در سمنان درس میخواند، بسیار آن را میپیمود. به سمنان که میرسیم، یک راست به منزل مادر رییسجمهور منتخب میرویم؛
منزلی که دو خواهر و دامادهای وی نیز در آنجا میزبان ما هستند. یک خانواده صمیمی و بیآلایش، یک مادر مهربان و یک خانه معمولی؛ این تمام آن چیزی است که میتوان در توصیف خانه آقای رییسجمهور به کار برد. «حاج خانوم» با آنکه حدود 90 سال دارد، به خوبی از شرایط کشور آگاه است؛ از اینکه مردم با مشکلات و دغدغههایی روبهرو هستند و از اینکه پسر بزرگش امید را به جامعه بازگردانده است. مهمترین انتظارش از پسر این است که در کنار مردم و برای آنان بماند و هرکاری را که میتواند، برای مردمش انجام دهد؛ مردمی که به باور او روی رایشان حساب کردهاند و از منتخبشان انتظار حرکت در مسیر عدالت را دارند؛ میگوید میداند که دیگر پسرش فرصت کمی برای دیدار و صحبت با او خواهد داشت ولی همه اینها را به جان میخرد و برای موفقیت پسرش در راهی که تازه در آغاز آن است، «دعا» میکند. خواهران و دامادهایش هم همین را میگویند. خواهرانش از «داداش» میخواهند که برای مردم کار کند و هر آنچه را که در توان دارد در راه آنان صرف کند، دامادهایش هم همین را میگویند. از خانه بیرون میآییم، به شهرم نگاه میکنم، به مردمش و به آرزوهایشان؛ آرزوهایی که مشترک است با
جای جای این وطن پهناور؛ آرزوهایی ریز و درشت که شاید دولت «تدبیر و امید» بتواند بخشی، تنها بخشی از آنها را محقق کند که اگر همین هم باشد کاری شده است کارستان... 3 در راه برگشت هستیم؛ نخستین نشست خبری رییسجمهور منتخب به پایان رسیده است و نوع و لحن سخنان وی در این نشست، نوید روزهای بهتری را برای این سرزمین میدهد؛ سرزمینی که تشنه صداقت، توسعه، درستکاری، عدالت و فرهنگ است. با خود فکر میکنم بار دیگری که از تهران به سمت سمنان خواهم رفت، فارغ از اینکه روز باشد یا شب، وقتی از کنار آرادان یا سرخه میگذرم و به سمنان میرسم، دقیقا درباره این «روز» و این «امید» و این «انتخاب»، چگونه میاندیشم؟ ...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.